تداوم ناكامي‌هاي هندبال و سكوت مسئولان

به هر حال كسب مقام هفتمي در آسيا يك پيامد ناخوشايند به معني عدم صعود به مسابقات جام جهاني هندبال را براي مردان اريايي به همراه داشت. نرفتن به جام جهاني با در اختيار داشتن 2 مربي روس ناكامي بزرگي براي هندبال ايران محسوب مي‌شود و طبيعي است كه بايد دلايل اين ناكامي را مورد ارزيابي قرار داد و با موشكافي بيشتري به وضعيت هندبال كشور چشم دوخت تا در دوره هاي بعدي از تكرار اين ناكامي جلوگيري كرد.

کد خبر: ۸۷۱۱۹

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۳۸۸ - ۱۰:۳۶

پس از ناكامي تيم ملي هندبال ايران در مسابقات جام ملت‌هاي آسيا، افكار عمومي انتظار دارند مسئولان سكوت را شكسته و پاسخگوي عدم موفقيت ملي‌پوشان باشند.

به گزارش فارس، چهاردهمين دوره مسابقات هندبال جام ملت‌هاي آسيا از 17 بهمن‌ماه آغاز و تا 30 بهمن در قاره كهن برگزار شد و تيم‌هاي ملي 12 كشور در بيروت، پايتخت لبنان به هنرنمايي پرداختند.

ايران در دور نخست اين رقابت‌ها با تيم‌ ميزبان و اردن همگروه بود، كه با برتري برابر هر دو تيم توانست به عنوان تيم نخست گروه خود راهي مرحله دوم گروهي شود. ايران در اين مرحله با تيم‌‌هاي عربستان، قطر و ژاپن روبرو شد كه در هر 3 ديدار برابر حريفان تن به شكست داد تا براي كسب عنوان هفتمي بار ديگر برابر لبنان قرار گيرد.

تيم ملي ايران در اين ديدار موفق شد تيم لبنان را يك بار ديگر از پيش رو بردارد و به مقام هفتمي اين دوره از رقابت‌ها دست پيدا كند. كاروان ايران در مجموع 6 بازي خود 3 پيروزي كسب كرد كه يكي از آنها برابر اردن و 2 پيروزي ديگر برابر تيم لبنان بود.

در چهاردهمين دوره رقابت‌هاي هندبال جام ملت‌هاي آسيا ايران نتوانست از فرصت‌ها براي صعود به جام جهاني استفاده كند. فرصت‌هايي كه مي‌توانست نظر مسئولان ورزش ايران را براي توجه بيشتر به اين رشته جلب كرده و باعث توسعه هرچه بيشتر هندبال در سراسر ايران شود.

ايران در دوره قبلي اين رقابت‌ها (سال 2008، اصفهان) به مقام چهارم رسيد و انتظارات مردمي بيش از كسب مقام هفتمي بود و با توجه به اينكه اين دوره مسئولان به گفته خود تلاش زيادي كرده بودند، علاقمندان انتظار داشتند كه سير صعودي تيم ملي ادامه يافته و حداقل مقام سومي و صعود به جام جهاني براي ايران حاصل شود كه اين امر محقق نشد و تيم ايران بار ديگر از صعود به مسابقات جهاني بازماند.

بايد اين نكته را در نظر داشت كه رشته‌هاي غيرفوتبالي مانند هندبال فرصت چنداني براي جلب نظر افكار عمومي و مسئولان ورزش ندارند و تنها مسابقات آسيايي و بين المللي است مي‌تواند مكاني براي نمايش آنها باشد. رشته‌هايي چون واليبال و بسكتبال به خوبي از اين فرصت‌ها استفاده كردند و هم‌اكنون مردم توجه و علاقه ويژه‌اي به پيگيري خبرهاي اين رشته‌ها دارند و مسئولان ورزش هم بودجه كافي در اختيار آنها قرار مي‌دهند.

بدون شك اين ناكامي بزرگ يك افسوس را در بين علاقه‌مندان به هندبال و به خصوص بين جوانان و نوجوانان ايجاد مي‌كند، درحالي‌كه مي‌توانست اين قضيه به نوعي ديگر به پايان برسد و با كمي تلاش و دقت بيشتر مسئولان، ايران راهي جام‌جهاني شود.

* استرس و عدم اعتماد به نفس روي نيمكت تيم ملي ايران
در اين رقابت‌ها زماني‌كه كه دوربين تلويزيوني روي كيديوف زوم مي‌شد، 2 واقعيت را مشخص مي‌كرد؛ نخست آنكه استرس و اضطراب يوري بيش از حد بود و اين مسئله مسلماً روي تصميم‌گيري و تفكراتش تاثير مي‌گذاشت. هر چند مربيان در تمامي رشته‌ها اين نگراني را دارند، اما كساني موفق‌ترند كه اين استرس را مهار كرده و بتوانند به راحتي فكر كنند.

نكته دوم اين است كه در چهره كيديوف اعتماد به نفس و اقتدار كافي ديده نمي‌شد و اين مسئله متاسفانه در برخي لحظات باعث افت روحيه بازيكنان هم مي‌شد. سرمربي روس در لحظات بحراني قادر به خارج كردن تيم از اين وضع نبود؛ درمواقع حساس از جمله بازي مقابل قطر، ارنج بازيكنان را به طور كامل به دستياران خود واگذار كرد و خود را تسليم شرايط بازي مي‌كرد. در اين دوره تيم ملي تاكتيك خاصي به ويژه در حمله نداشت. اين در حالي است كه مسئولان تيم ملي معتقدند كه در دفاع فوق‌العاده بودند.

* نداشتن برنامه و تاكتيك در كارهاي هجومي
شايد به جرات مي‌توان گفت در هيچ دوره‌اي تا اين حد خط حمله تيم ملي بدون برنامه و ضعيف عمل نكرده بود. سيستم‌هاي هجومي كه سرمربي تيم ملي ايران به كار مي‌گرفت به هيچ وجه مطابقتي با سيستم دفاعي حريف نداشت. ضعف ايران به ويژه در نيمه‌هاي دوم مشهود بود و ضربه سختي به تيم زد، شايد يكي از عوامل اين امر ضعف جسماني بازيكنان بود.
مسابقات بزرگي چون جام ملت هاي آسيا مي طلبد كه تيم ها در همه پست ها به ويژه در كارهاي هجومي با قدرت و اقتدار بيشتري برابر حريفان به ميدان بروند، اما هندباليست ها ايران در اين دوره كم تر توان حمله به سوي دروازه هاي حريفان آسيايي را داشتند.

* ضعف بدني بازيكنان و مصدوميت ستاره‌هاي ايران
به نظر مي‌رسد دوره بدنسازي تيم ملي بسيار كم و يا ناقص بوده، چون به جز بازي اول و دوم، در ساير ديدارها قواي جسمي بازيكنان تيم ملي به ويژه در نيمه‌هاي دوم تحليل رفت و اين قضيه به ويژه در حملات كاملاً مشهود بود.

در بيشتر مسابقات و در نيمه‌هاي دوم بازي مقابل عربستان و ژاپن هم دفاع ما به راحتي باز مي‌شد و برگشت به دفاع پس از حمله نيز به كندي انجام مي‌گرفت و اين مسئله ما را در مقابل تيم‌هاي سرعتي مانند ژاپن با مشكل مواجه كرد.

نكته ديگر اينكه 4 بازيكن ايران در 6 بازي اين تيم دچار آسيب ديدگي شدند كه اين موضوع ضعف بدني ملي‌پوشان را كاملاً واضح براي همگان روشن مي‌كند.

* انتخاب نادرست بازيكنان و اشتباه در انتخاب تركيب تيمي
اغلب كارشناسان بر اين امر تاكيد كردند كه متاسفانه برخي از بازيكنان در حد و اندازه‌هاي تيم ملي نبودند؛ اين موضوع حتي از سوي مسئولان تيم ملي هم تاييد شد. تركيب اصلي تيم ملي را بازيكنان تيم‌هاي فولاد مباركه سپاهان و ذوب‌آهن تشكيل مي‌دادند. در حالي‌كه در تيم‌هاي ديگر ليگ برتر ايران نيز بازيكناني بودند كه شايستگي حضور در تيم ملي داشتند، اما به حق خود نرسيدند؛ البته اين نظر سرمربي تيم است و نمي‌توان به اين مورد خورده گرفت.

همچنين بسياري از كارشناسان معتقدند كه كادر فني تيم ملي نتوانسته از بازيكنان و دارايي خود در رقابت‌ها به خوبي استفاده كند. كادر فني در برابر تمام حريفان شرقي و غربي با يك تركيب بازي مي‌كرد و اين عامل مشكل زيادي براي تيم ايران به‌وجود آورد.

* اخراج‌هاي بيش از حد
دليل ديگر اينكه ملي‌پوشان ايران نتوانستند به جايگاه مناسبي برسد اخراج‌هاي 2 دقيقه بيش از حد بازيكنان بود. براي مثال بازيكنان تيم ملي در ديدار برابر قطر 8 بار توسط داور به مدت 2 دقيقه از زمين بازي خارج شدند.

در مجموع در اين ديدار تيم ملي 16 دقيقه را با يك بازيكن كمتر برابر قطر بازي ‌كرد؛ اين در حالي است كه بازيكنان حريف ايران در اين ديدار تنها 4 بار توسط داور از زمين اخراج شدند. نكته قابل توجه اينكه بيشتر اين اخراجي‌ها گريبانگير بازيكنان با تجربه ايران مي‌شد.

*ايفاي نقش سرمربي از سوي مربي
مسئولان هندبال ايران پس از مذاكرات فراوان يوري كيديوف، را براي قبول سرمربيگري تيم ملي وارد تهران كردند، اما آنچه در مسابقات آسيايي شاهد بوديم برخلاف اين بود و به عقيده برخي كارشناسان وي تنها نقش آناليزور را براي تيم ملي ايفا مي‌كرد و استفان سيدروچك به عنوان سرمربي مشغول فعاليت بود.

اين ناهماهنگي در كادر فني تيم ملي به راحتي روي كارهاي تاكتيكي تيم تاثيرگذار بود و بروز چنين نوساني در حوزه هاي فني به راحتي روي عملكرد بازيكنان تاثير گذاشت.

در اين زمينه نمي توان خرده زيادي به 2 مربي روس گرفت بلكه انتقاد واقعي عليه تصميمات فدراسيون هندبال است. اينكه در كوتاه ترين زمان يك مربي ناشناخته كه هيچ شناختي از هندبال ايران ندارد چرا بايد وارد كشور شده و مسئوليت هدايت تيم ملي را عهده دار شود؟ چرا مسئولان فدراسيون بعد از اين ناكامي بزرگ براي هندبال ملي ايران سكوت كرده اند در حالي كه افكار عمومي آنها را به پاسخگويي شفاف مي طلبند؟

چرا مسئولان فدراسيون در محدوديت زماني مسئوليت تيم ملي را به مربيان داخلي ندادند؟ مربياني كه بدون شك شناخت بهتري از وضعيت هندبال كشور و بازيكنان تيم ها داشتند و چندين سوال ديگر وجود دارد كه مي طلبد مسئولان فدراسيون پاسخگو باشند تا شايد مرهمي بر دل هواداران هندبال باشد.

شايد مسئولان تيم ملي پس از بازگشت از رقابت‌هاي آسيايي جوانگرايي در تيم ملي را مهم‌ترين دليل ناكامي ايران در مسابقات بدانند؛ در حالي كه مسابقات آسيايي و انتخابي جام‌جهاني مكاني براي آزمون و خطا نيست و كادر فني پيش از آغاز ديدارها بايد تركيب خود را پيدا كرده و سپس راهي مسابقات مي‌شد.

مسابقات آسيايي هندبال اين بار هم با قهرماني كره‌جنوبي و ناكامي ايران از رسيدن به جام جهاني به پايان رسيد.

تيم ملي هندبال ايران در آخرين ديدار خود در جام ملت هاي آسيا برابر تيم ميزبان يعني لبنان قرار گرفت و با نتيجه 35 بر 23 حريف خود را مغلوب كرد.

ملي پوشان ايران با كسب اين پيروزي به مقام هفتم جام ملت هاي آسيا دست پيدا كردند و يكبار ديگر از صعود به رقابت هاي جهاني بازماندند.

پيش از اين در مسابقات آسيايي هندبال تيم‌هاي كره جنوبي با 7، كويت با 4 و ژاپن با 2 عنوان قهرماني پرافتخارترين تيم‌ها محسوب شدند كه با پايان يافتن چهاردهمين دوره مسابقات آسيايي تعداد قهرماني هاي تيم كره جنوبي به عدد 8 رسيد.

رده بندي نهايي چهاردهمين دوره مسابقات آسيايي هندبال به اين شرح است:
1- كره جنوبي(صعود به مسابقات جهاني)
2- بحرين(صعود به مسابقات جهاني)
3- ژاپن (صعود به مسابقات جهاني)
4- عربستان
5- قطر
6- سوريه
7- ايران
8- لبنان
9- چين
10- عراق
11- امارات
12- اردن