اين يک بحران است؛

آويزان شدن به ستاره هاي دهه 70

در شرايط طبيعي اين چند ستاره سابق، بايد تأثيرگذار در تيم خود باشند، اما نه اينکه مثل دوره اوج جواني، در تمام بازيها جان بکنند. رايان گيگز و اسکولز يا مالديني و فيگو (پيش از خداحافظي از فوتبال) نيز چنين حالتي دارند و داشتند. اينها قرار نيست در همه بازيها ستاره تيمشان باشند. اصلاً قرار نيست در همه بازيها به ميدان بروند.

کد خبر: ۸۵۱۳۵

تاریخ: ۱۸ بهمن ۱۳۸۸ - ۲۳:۱۹

اين يک اتفاق وحشتناک است؛ اينکه هنوز فوتبال ايران در بزنگاه هاي مهم، دست به دامن ستاره هاي دهه قبل مي شود و اگر آنها کاري نکنند، در آستانه ناکامي قرار مي گيريم.

به نوشته قدس؛ فوتبال ايران در دهه 80 تا آنجا که توانسته از ته مانده هاي توانايي ستاره هاي دهه 70 استفاده کرده و در مورد اخير نيز پايان کابوس يک-يک هاي داربي تهران، تنها با شوت استثنائي کريم باقري حاصل شد؛ همان بازيکني که اواخر سال پيش در 36 سالگي با خواهش علي دايي بار ديگر ملي پوش شد و به رغم نداشتن شرايط جسمي مناسب، حساس ترين گل ايران در مرحله مقدماتي جام جهاني را در دقيقه 90 وارد دروازه امارات کرد.

چهار سال پيش از اين ماجراها، مطبوعات ايران بشدت به برانکو سرمربي وقت تيم ملي فشار مي آوردند تا خداداد عزيزي را دعوت کند؛ اتفاقي که سرانجام با دخالت رئيس وقت سازمان تربيت بدني و رئيس فدراسيون فوتبال رخ داد و پاس طلائي خداداد به هاشميان در دوحه، مانع حذف ايران در دور اول مقدماتي جام جهاني شد.

در اين يکي دو سال اخير اما استمداد از ستاره هاي دهه 70 بيشتر به چشم مي آيد و بيشتر هم توي ذوق مي زند، چه اينکه هر چه غلظت نيازمندي به علي کريمي و باقري و مهدوي کيا بيشتر شود، در واقع رکود فني فوتبال ايران در دهه حاضر روشن تر مي شود.

ستاره بي چون و چراي ليگ فصل جاري بازيکني است که پس از جدايي از پرسپوليس، انگيزه خاصي براي درخشش در اين ليگ ندارد؛ بازيکني که همين سه سال قبل پيراهن بايرن مونيخ را به تن داشت و حالا بدون صرف انرژي زياد، بهترين بازيکن ليگ ايران است. خيلي ترسناک است که چند بازيکن مسن استيل آذين که ستاره هاي پرسپوليس در دهه 70 بودند، همين امروز اگر راهي پرسپوليس شوند، بدون شک صاحب جايگاهي در ترکيب اصلي مي شوند و بايد به اندازه تأثيرگذاري شان در دهه گذشته، براي پرسپوليس کارساز شوند و گل بزنند و پاس گل بدهند تا اين تيم را نجات بدهند. در پست حامد کاويانپور،حسين بادامکي بازي مي کند که وقتي ده تا پاس سالم در يک بازي مي دهد، سرمربي پرسپوليس ذوق زده مي شود و از او به عنوان بهترين بازيکن تيمش ياد مي کند.

مهدوي کيا مي تواند در پست عليرضا محمد بازي کند؛ بازيکني که در طول دو فصل حضور در پرسپوليس، بارها از سمت راست تا محوطه جريمه حريف نفوذ کرده، اما بيش از چهار پاس گل نداده و يک گل هم به ثمر نرسانده است. تازه مهدوي کيا مي تواند در هافبک يا سپر سمت راست هم بازي کند. درباره علي کريمي که نيازي به بحث نيست.

او اگر به پرسپوليس برگردد، بار ديگر همه کاره اين تيم خواهد شد. کريم باقري در مرز 37 سالگي مهم ترين گل فصل فوتبال ايران را با شوتي سهمگين به ثمر رساند و هنوز بار زيادي در ترکيب پرسپوليس به دوش دارد.

فوتبال ايران اما جوري در تربيت ستاره ها بد عمل کرده که هنوز کريم باقري و کريمي و ديگر ستاره هاي دهه 70 بايد جان بکنند و تکل بزنند و اغلب بازيها هم نود دقيقه در زمين حضور داشته باشند تا جور مهره هاي ضعيف و سرخورده جوان را بکشند. اين يعني بحران. با بحران بايد چه طور برخورد کرد؟