چرا با کلام و اندیشه امام(ره) و رهبری گزینشی برخورد می‌شود؟

«اگر من يك خلافى كردم، همه‏تان هجوم آوريد كه چرا اين كار را مى‏كنى؟ من سر جايم مى‏نشينم. همه‏تان مسئوليد، همه‏مان مسئوليم. امروز مسئوليت، بزرگ است براى ما، ما نصف راه هستيم و .../ قدم‌‌هاى خودمان را متوجه باشيم كجا مى‏گذاريم؛ كارها چه جور انجام مى‏گيرد؛ قلم‌ها چه جور به كار مى‏افتد. خيال نكنيد كه امروز قضيه شما و من است، امروز قضيه اسلام است.»

کد خبر: ۸۴۹۱۰

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۸۸ - ۱۵:۰۳

در حالی که به تازگی تریبون‌های گوناگون در روزهای مبارک دهه فجر ـ به درستی ـ عمدتا به بیانات امام(ره) در برخورد با فتنه و نفاق و ... اشاره گسترده می‌کنند، توجه به گزیده‌ای از فرمایشات بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی درباره رفتار مسئولان جمهوری اسلامی و نحوه برخورد با تخلفات آنان، می‌تواند همگان را متوجه شخصیت همه جانبه و نه تک بعدی آن پیر فرزانه کند.

به گزارش «تابناک»، چنانکه از گفتار و کردار معمار انقلاب شکوهمند اسلامی ایران برمی‌آید، در اندیشه حضرت امام(ره) مسئولیت، مسئولان، حکومت، حاکمیت و هر مسأله دیگری فاقد اعتبار بوده و آنچه ایشان آن را صاحب اعتبار می‌داند، تنها و تنها اسلام و قرآن و عمل بر پایه موازین آن است.

بر این اساس، رهبر کبیر انقلاب اسلامی، همه مسئولانی را که به شکلی در حکومت اسلامی دارای نقشی هستند، متوجه این مهم می‌کنند که رفتار خوب یا بد آنان به حساب اسلام نوشته خواهد شد. ایشان در جایی درباره تخلفات مسئولان در درون جمهوری اسلامی به صراحت می‌فرمایند:

« چنانچه خداى نخواسته از من و شما يك مطلب خلافى صادر بشود كه روى موازين اسلام نباشد، در كميته‏ها هستيد، در دادگاه ها هستيد، در هر جا هستيد، بين پاسدارها رئيس پاسدار هستيد، همين از اين مسائلى كه الآن موجود است و بايد هم باشد، اگر خداى نخواسته از يكى از شما يك مطلبى را ببينند كه بر خلاف موازين بود، اينهايى كه غرض با شما دارند شروع مى‏كنند به تاخت و تاز. و نه شما، روحانيت را، و نه روحانيت را، اسلام را متهم مى‏كنند به اينكه جمهورى اسلامى هم همان رژيم شاهنشاهى است با عوض شدن لفظ! پس من و شما، همه ما و همه معمَّمين و همه روحانيون، يك وظيفه شرعى الهى داريم براى حفظ حيثيت اسلام و حيثيت نهضت اسلامى، كه غير از قضيه اين است كه يك كسى بخواهد خودش آبروى خودش را از بين ببرد ـ آن هم برايش جايز نيست، آن هم حرام است ـ لكن اگر يك مطلبى از من و شما صادر بشود كه موجب اين بشود كه اينها روى اسلام حساب كنند، و عمل ما را پاى اسلام حساب بكنند و پاى مطلق روحانيون حساب بكنند، اگر يك همچو كارى بشود، ما اسباب اين شديم كه اسلام را شكست داديم؛ چهره اسلام را به جور مُنْكَر نمايش داديم. و اين يك مسئله مهمى است براى همه ما.

من كه يك طلبه هستم و شما كه آقايان هستيد، همه‏مان، در اين امر شركت داريم. مشتركيم در اينكه بايد حفظ كنيم اين آبروى اسلام را. و او به اين است كه قدمهاى خودمان را متوجه باشيم كجا مى‏گذاريم؛ كارها چه جور انجام مى‏گيرد؛ قلم ها چه جور به كار مى‏افتد. خيال نكنيد كه امروز قضيه شما و من است، امروز قضيه اسلام است؛ يعنى ما در يك حالى الآن واقع هستيم، در يك وقت حساسى واقع هستيم، كه امر داير بين اين است كه ـ خداى نخواسته، خداى نخواسته، و نخواهد شد ان شاء اللَّه ـ اسلام زير پاى ما دفن بشود و برود سراغ كارش، شما خيال نكنيد اگر در اين نهضت خداى نخواسته روحانيت اسلام شكست بخورد، شكستى است كه تا آخر ديگر شكست است ـ و بين اينكه پيروز بشويم ان شاء اللَّه و مى‏شويم و اسلام را به آن طورى كه هست در اين مملكت پياده كنيم تا همه بدانند اسلام چه هست‏.»

ایشان در مناسبت دیگری آشکارا می فرمایند:

«شما هم خودتان را اصلاح كنيد؛ اين طبقه هم خودش را اصلاح كند. اگر هر كس يك جايى ـ فرض كنيد ـ يك صورت روحانى به خودش داد و چهار تا از اين تفنگدارها را دور خودش جمع كرد و شروع كرد خلاف آن چيزى كه وظيفه روحانى است عمل بكند، اسلام را به باد داده. امروز نمى‏گويند زيد اين كار را كرده؛ مى‏گويند جمهورى اسلامى اين است. منعكس مى‏كنند، اين جمهورى اسلامى. وظيفه سنگين. مسئوليت سنگين و همه‏تان مسئول خواهيد بود. اگر يكيتان يك كارى بكند، ديگرى ساكت باشد، او هم مسئول است. اگر يكى خلاف كرده، همه بايد برويد دنبالش كه آقا چرا؟ لازم نيست كه كُتك كارى بكنيد، مؤاخذه كنيد.

اگر يك نفر خلاف كرد، بيست نفر از شماها رفت گفت نكن، اين كار صحيح نيست، تحت تأثير واقع مى‏شود. اگر يك معمّم، يك صورت معمّم، يك كار خلاف كرد، از اطراف، معمّمين هجوم به آن آوردند كه چرا اين كار را مى‏كنى؟ نمى‏كند ديگر. اگر من يك خلافى كردم همه‏تان هجوم آوريد كه چرا اين كار را مى‏كنى؟ من سر جايم مى‏نشينم. همه‏تان مسئوليد، همه‏مان مسئوليم. امروز مسئوليت، بزرگ است براى ما، ما نصف راه هستيم و ...»

همه اینها و وجود این بینات در اندیشه حضرت امام(ره) در حالی است که همواره بخشی از بیانات و عبارات ایشان به صورت گزینشی از تریبون‌های گوناگون پخش می‌شود، به گونه‌ای که وقتی برخی از سخنان ایشان را برای نسل جوان می‌خوانی، آنان اصلا باور نمی‌کنند که این عبارات متعلق به امام خمینی است.

به نظر می‌رسد، در دهه چهارم انقلاب اسلامی بازی های سیاسی و جناح بازی ها آنقدر پررنگ شده است که حتی نمی‌خواهیم پرده از چهره جامع الاطراف امام خمینی(ره) برداریم. این مسئله تا جایی پیش رفته است که حتی در اتفاقات اخیر نیز بعضا نسبت به بیانات و رهنمودهای رهبر معظم انقلاب همین رفتار صورت پذیرفته و هر شخص و جریانی از این سخنان استفاده به مطلوب می کند. مثلا وقتی رهبری از فتنه بزرگ یاد کرده و از سکوت برخی خواص گلایه می کنند، برخی که این سخن به ضررشان است آن را نشنیده می گیرند و در مقابل وقتی ایشان بر ضرورت برخورد با مسئولین متخلف در جریاناتی چون کوی دانشگاه و کهریزک تأکید می ورزند باز هم برخی به آن بی توجهی می کنند.

آیا بدین گونه افکار و گفتار امام(ره) و رهبری را به صورت گزینشی استفاده کردن، جفا در حق آن یار سفر کرده نیست؟ آیا آن فرد جاهلی که روزگاری گفت افکار امام خمینی(ره) به موزه تاریخ پیوسته از این گونه رفتارها خوشحال نخواهد شد؟