خط قرمز، خوب يا بد؟ ـ از وبلاگستان

بياييم به حريم‌هاي تعيين‌شده كشورمان احترام بگذاريم و با ترسيم و تعريف خطوط قرمز سليقه‌اي خود، حريم اعتقادي و شخصي ديگران و تاريخ و ارزش‌هايي را كه متعلق به همه هموطنان عصر حاضر و نسل‌هاي آينده‌مان بوده و در يک کلام هويت ماست، مورد هجمه قرار ندهيم كه اين رفتار، زيبنده اخلاق ديني و ملي ما نيست.

کد خبر: ۸۴۰۶

تاریخ: ۱۴ فروردين ۱۳۸۷ - ۱۲:۵۹

وبلاگ «خط قرمز» نوشت: خط‌هاي قرمز در جوامع، مانند مرزهاي جغرافيايي که تعيين‌كننده حدود كشورها و تقسيمات آن است، مي‌ماند. با اين تفاوت كه بسياري از اين حدود نانوشته و قراردادي و يا اعتقاد و باورها جامعه‌اي بر اساس سنت‌ها و اعتقادات و آرمان‌هاي خاص خود تلقي مي‌گردد كه در آن بايد‌ها و نبايدهايي در قالب تربيت و رعايت حقوق ديگران از خانواده شروع شده و به بخش‌هاي ديگر جامعه تسري پيدا مي‌كند و گاه آنقدر پيش مي‌رود تا در پارلمان‌ها به عنوان قانون و يا تبصره و متمم بر آن تأثير مي‌گذارد و معمولا اين خطوط قرمز در اصل بقاي نظام‌هاي حكومتي با در نظر گرفتن كليه حقوق افراد آن جامعه است.

در نظام جمهوري اسلامي، قانون مبتني بر اصول و قوانين دين مبين اسلام در مجلس توسط نمايندگان مردم و يا دولت ويا قوه قضائيه به شوراي اسلامي پيشنهاد يا وضع و پس از كارشناسي‌هاي آن توسط فقهاي شوراي نگهبان كه مسلط بر امور حقوقي و ديني بوده، تأييد و يا در صورت ابهام جهت رفع نقايص به مجلس عودت داده مي‌شود تا پايان مراحل آن كه حاصل اين فرآيند، برخورداري از يك اتحاد ديني و ملي به دور از هرگونه گرايشات صنفي. سياسي قومي و... مي‌باشد كه مردم با احترام آن را پذيرفته واز آن تبعيت مي‌كنند.

خطوط قرمز در اين نظام، مرز هنجارها و ناهنجاري‌ها و مراقبت و صيانت از ارزش‌ها و پاسداري قدرداني ايثارها و جانفشاني‌هاست كه اين نظام را روز به روز مقتدرتر و نويدبخش براي تمام مستضعفان عالم كرده و ترغيب آنها به مبارزه با استكبار جهاني را بيشتر مي‌كند. واضح است كه عدول و ناديده انگاشتن و عدم درك اين نعمت‌هاي به دست آمده با شبهه‌افكني و شبهه‌برانگيزي بدون ارائه راهكارهاي مناسب، علمي، عملي و كارشناسي‌شده و تعليق فكري افراد جامعه مخصوصا در ذهن نسل سوم انقلاب تحت عنوان ارائه واقعيات و مستندات بدون هيچ نتيجه‌گيري كه حاصلي جز مشوش نمودن و انحراف آنها از ميراث گرانبهايي كه نصيبشان شده ـ كه در سايه همان ايثارگري و فرهنگ شهادت‌طلبانه است ـ غفلتي است نابخشودني و حق اين نسل است كه بايد بداند.

در جوامع عده‌اي هميشه سعي دارند تا براي ديگران حدود و اختيارات فراتر از قانون تعريف كنند و به بهانه‌هايي مانند خط‌شكني و گذر از خطوط قرمز! و القا و تعيين خط‌هاي قرمز فكري و مورد نظر خودشان، مرزهاي جديدي ايجاد كرده كنند و همين افراد با ناديده گرفتن حقوق ديگران و حريم و حرمت اجتماعي و زير پا نهادن ارز‌ش‌هاي اعتقادي و اخلاقي آنان كه معمولا از ابزارهاي فشار و ارعاب هوچيگري و فرافکني صورت مي‌پذيرد، خود را متفاوت از ديگران مي‌پندارند و يا خود را از امتياز ويژه‌اي برخوردار مي‌دانند و اين امتياز را نه اعطايي از افراد جامعه! بلكه خود براي خود قائلند و اين مدل خودباوري را متفاوت بودن و برتر بر انديشه ديگران مي‌دانند.

اين تفكر به عصر و دوران مدرنيسم برنمي‌گردد، بلكه در تمام ادوار زندگي بشري همراه با رشد بيولوژيكي و تكنولوژي او رشد كرده است معمولا اينگونه افراد، متعادل نبوده گاه به قول معروف از اين طرف، گاه از آن طرف مي‌افتند و شايد حق دارند خود را متفاوت بپندارند! چون تفاوت عمده آنان با ديگر مردم جامعه، در اين عدم تعادل آنهاست. اين خيال باوري تا جايي پيش مي‌رود تا استيلاجويي و برتري‌طلبي گاه آسيب‌هايي جبران‌ناپذير به جامعه مي‌زند كه شايد از فجيع‌ترين نمونه آنها در تاريخ اسلام، شكافتن فرق مبارك علي(ع) و به شهادت رسانيدن ايشان دربهترين ايام و شبهاي خدا باشد. آن هم توسط كسي كه خود در صف رزمندگان صدر اسلام عليه كفار زخم‌ها خورده! مزمت اسلام از اينگونه وهم‌گرايي! و تفكرات و رفتارها و ناهنجاري‌ها و دعوت به رعايت حدود و اعتدال به حق چه شايسته است.

از ابزار‌ها و روش‌هاي متداول عصر ارتباطات جهت رسيدن به مقصودشان مي‌توان استفاده رسانه‌اي فيلم‌هاي تخيلي شبكه‌هاي خوشه‌اي رو به رشد تلوبزيوني جهاني، كتاب‌ها در قالب رمان‌ها و داستان‌هاي تخيلي و واقعيت جلوه دادن موهومات مجازي، تحريف تاريخ‌ها و تمدن‌ها و بمباران اطلاعاتي و خبري ضد و نقيض جهان كه در اين عرصه آلودگي اطلاعاتي جهاني، آلودگي نرم‌افزاري و فکري و اشغال حجم عظيمي از فکر و حافظه انسان‌ها به مانند آلودگي محيط زيست زمين، تأثيرات تخريب بستر زندگي تمام زمينيان را در برمي‌گيرد، كشور ما هم بي‌نصيب از آن نمانده و نخواهد ماند كه اين امر، هوشياري بيش از پيش متصديان اين امور را مي‌طلبد.

هر قرمزي، خط قرمز سينماي ايران نيست!
بهاي عبور از اين به اصطلاح خطوط قرمز را برخي دست‌اندرکاران صنف سينما از آبروي مردم، اعتقادات مردم و ارزش‌هاي گرانبهاي مردم وام مي‌گيرند و سود و اصل آن را يکجا از گيشه تحويل گرفته و انتظار دارند مرغي! به سيمرغداري آنها اضافه گردد، همه اقشار مردم هورا بکشند، اگر کسي اعاده حيثيت کرد، عذر بدتر از گناه بياورند که «مستند ساختيم. مي‌دانيد تعريف مستندسازي چيست؟ اين هم عكس كسي كه مستندش را ساختم» و در اين راستا هر چه حاشيه بيشتر شود، فيلم معروفتر مي‌شود که بعضا دست‌اندرکاران تهيه، خود آتش‌بيار معرکه مي‌شوند.