حاشیه‌ای بر حذف یک میدان در منطقه سعادت آباد تهران؛

مگر آوازه یک شاعر بزرگ، خسارات مدیریت جزیره‌ای را به ما گوشزد کند

حتی اگر حذف میدان مذکور به لحاظ مدیریتی مطلوب ارزیابی شود، این رخداد به خوبی ثابت می کند که مدیریت اجرایی شهر تهران، جزیره‌ای و از هم گسیخته دنبال می‌شود و در این سبک مدیریتی گاه منافع کلان شهر مورد توجه قرار نمی‌گیرد؛ شرایط آشفته ای که به واسطه آن بسیاری از اقدامات اجرایی از چشم نهاد‌های نظارتی و مقام‌های ارشد شهرداری و شورای تهران نیز دور می‌ماند تا در آینده، این شهروندان باشند که خسارات احتمالی این گونه طرح ها را متحمل شوند.

کد خبر: ۸۳۴۱۷۰

تاریخ: ۲۴ شهريور ۱۳۹۷ - ۱۹:۲۸

عملیات تخریب میدان قیصر امین پور در منطقه ۲ شهرداری تهران ـ که چند هفته‌ای بود در دستور کار شهرداری قرار داشت ـ روز گذشته و پس از بازدید محلی یکی از اعضای شورای شهر تهران رسانه‌ای و به نقد کشیده شد؛ اتفاقی قابل تأمل که نشان می‌دهد، سیستم‌های نظارتی در این شهر بزرگ چه میزان ضعیف و اختیارات مدیران برای اجرای طرح‌های خودسرانه چه میزان زیاد است.

به گزارش «تابناک»؛ روز گذشته و در پی بازدید میدانی احمد مسجد جامعی، یکی از اعضای شورای شهر تهران که در منطقه ۲ شهرداری حاضر شده بود، موضوع حذف میدان قیصر امین پور از تقاطع خیابان شهرداری و بلوار سرو شرقی رسانه‌ای شد و این عضو شورای شهر نسبت به انجام بدون هماهنگی، این اقدام شهرداری منطقه ۲ را نقد کرد.

مسجد جامعی در حاشیه برنامه تهرانگردی خود در رابطه با در حذف میدان قیصر امین پور گفت: فکر ‏می‌کردیم پایان این تصمیم‌ها فرارسیده، ولی این کار نشان داد همچنان در شهر، "خودرو" حرف اول را می‌زند. در سعادت آباد، پیاده‌راه، محل مکث، ‏خاطره، شعر و قیصر فدای روان شدن ترافیک شدند.

عضو شورای اسلامی شهر تهران افزود: وقتی یک میدان را حذف می‌کنید، یعنی محل مکث را از بین می‌برید؛ این به لحاظ ‏شهرسازی هم غلط و مصداق شهر خودرو محور است. من نمی‌دانم این تصمیم‌ها را چه کسی می‌گیرد، اما پایان این نوع تصمیم‌ها فرارسیده است.

وی رفع مشکل ترافیک را یکی از دو مطالبه مهم مردم تهران خواند و گفت: این مهم یکی از دغدغه‌های مدیریت شهری محسوب می‌شود، اما در این اقدام آسان‌ترین راه - حذف میدان و مجسمه امین پور به عنوان خاطره و هویت فرهنگی شهر- هدف قرار گرفته است.

اظهارات انتقادی این عضو شورای شهر به حذف میدان مورد اشاره البته با واکنش شهرداری منطقه ۲ رو به رو شد و آن‌ها در واکنش خود این اقدام را در راستای حل مشکلات ترافیکی بلوار سرو شرقی توصیف کردند.

در همین رابطه، رسول کشت پور، شهردار منطقه ۲ تهران با بیان اینکه اجرای طرح اصلاح هندسی میدان «قیصر امین پور» و تبدیل آن به تقاطع به دلیل وضعیت فیزیکی و هندسی محدوده میدان و ترافیک نامطلوب این محدوده بوده و حذف میدان به معنای حذف نام شاعر بزرگ معاصر ایران نیست، افزود: این اقدام بنا به خواست مکرر شهروندان ساکن محدوده مزبور به دلیل ایجاد گره ترافیکی به ویژه در ساعات اوج تردد شهروندان و بر مبنای مطالعات کارشناسی ترافیکی و اجتماعی و با اخذ مصوبه شورای ترافیک از سازمان حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران صورت پذیرفته است.

مقایسه گفته‌های احمد مسجد جامعی و شهردار منطقه ۲ به خوبی نشان می‌دهد که این اقدام اجرایی اولاً با اعضای شورای شهر به عنوان نمایندگان منتخب مردم هماهنگ نشده بود و از سویی نیز دقیقاً مبتنی بر تسهیل حمل و نقل خودرو انجام شده است؛ موضوع مهمی که برخی کارشناسان عقیده دارند، به یکی از بزرگ‌ترین مشکلات شهر تهران بدل شده و این شهر را به پارکینیگی بزرگ برای خودرو‌ها تبدیل کرده است.

صرف نظر از نام و شخصیت و جایگاه شاعر معاصر کشورمان که در فرایند اجرای این تغییرات نامش دوباره بر سر زبان‌ها افتاد و از نظر برخی مدیران و کارشناسان در مورد وی کم لطفی شد، موضوع بسیار مهم دیگری که در این رخداد باید به آن توجه کرد، حجم فعالیت‌های مشابهی است که به همین روال به صورت مستمر در شهر تهران رخ می‌دهد و به واسطه عدم بازدید میدانی یک مقام مسئول و یا مطرح نبودن نام شخصیت‌های بزرگ کمتر توجهی هم به آن نمی‌شود.

طرح‌های بزرگ و کوچکی که بنا به مصلحت مدیران محلی شهرداری تهران بدون رعایت مصالح کلان شهر اجرایی می‌شود و نمونه مطرح به خوبی اثبات کرد برای نهایی شدن آن‌ها چندان مشکل و مانعی وجود ندارد!

به راستی تا کنون چه تعداد پروژه و طرح عمرانی مشابه حذف میدان قیصر امین پور در تهران عملیاتی شده و بعد‌ها خسارات‌ آن نمایان شده است؟ چرا در مجموعه شهرداری تهران و مدیریت کلان آن توجه دقیق و موشکافانه‌ای به طرح‌ها و پروژه‌های پر هزینه‌ای که بعضاً هیچ منفعتی برای شهروندان ندارد، نمی‌شود؟

حتی اگر حذف میدان مذکور به لحاظ مدیریتی مطلوب ارزیابی شود، این رخداد به خوبی ثابت می کند که مدیریت اجرایی شهر تهران به صورت جزیره‌ای و از هم گسیخته دنبال می‌شود و در این سبک مدیریتی گاه منافع کلان شهر مورد توجه قرار نمی‌گیرد؛ شرایط آشفته ای که به واسطه آن بسیاری از اقدامات اجرایی از چشم نهاد‌های نظارتی و مقام‌های ارشد شهرداری و شورای تهران نیز دور می‌ماند تا در آینده این شهروندان باشند که خسارات احتمالی این گونه طرح ها را متحمل شوند.