نگاه ابزاری مسئولان به شورا‌های صنفی دانشجویان

شورای صنفی دانشجویی سال‌های مدیدی است که به عنوان یکی از فضا‌های قابل تأمل برای افزایش میزان مشارکت دانشجویان در حوزه مدیریت امور دانشجویی مطرح است؛ تشکلی دانشجویی که در سال‌های اخیر بسیاری از اعضای آن در دانشگاه‌های مختلف، اسیر مشکلات انضباطی شدند و دستاوردی جز دردسر و خسارت به دست نیاوردند.

کد خبر: ۸۳۱۲۶۳

تاریخ: ۱۶ شهريور ۱۳۹۷ - ۱۷:۳۶

به گزارش «تابناک»، مشارکت دادن دانشجویان در اداره اموری که به صورت مستقیم به زندگی آن‌ها مرتبط است، همواره یکی از شعاران اصلی مدیران دانشجویی بوده است؛ مدیرانی که به نظر می‌رسد قلباً چندان تمایلی به شکل گیری این تشکل دانشجویی ندارند، اما به واسطه برخی معذورات مدیریتی حاضر به پذیرش مشروط آن هستند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد در سال‌های اخیر، مسئولان تلاش‌های فراوانی برای بازنگری در آئین نامه شورای صنفی کردند و با اصلاحاتی که در ساختار حقوقی این تشکل به وجود آوردند، آزادی‌های پیشین و حمایت‌های حقوقی موجود در آئین نامه‌های گذشته را کم رنگ کردند.

به عنوان مثال اینکه در آئین نامه اصلاح شده جدید، دانشجویان متقاضی شرکت در شورای صنفی، تنها در حالتی امکان پذیرفته شدن در این تشکل را داشتند که جدا از کسب اکثریت آراء، بیش از ۲۵ درصد آراء کل دانشجویان واحد مشخص را به دست آوردند؛ اقدامی که معنای مشخص آن الزام کردن اکثریت دانشجویان برای شرکت در انتخابات و یا عدم قبولی صلاحیت عضو شورای صنفی است.

جدا از این موارد که پیشتر وجود نداشت و دانشجویان صرفاً با کسب اکثریت آراء امکان تشکیل شورای صنفی را داشتند، موضوع دیگر دستاورد و منافعی است که این تشکل‌ها برای دانشجویان و نیز مدیران دانشگاهی داشته است.

مروری بر آنچه در سال‌های گذشته بر شورا‌های صنفی دانشجویی گذشت به خوبی نشان می‌دهد که از یک سو مدیران دانشجویی به خوبی با این تشکل موفق شده اند شعار مشارکت دانشجویی را در فضای دانشگاهی کشور مطرح کنند و از آن سو این دانشجویان فعال در شورا‌های صنفی باشند که هزینه‌های سنگین مشارکت خود را بدهند.

اگر هدف مدیران دانشجویی این بوده است که با مشارکت دانشجویان به توسعه رفاه دانشجویان کمک کنند و دانشجویان هم در این فضا فعال بوده اند، به نظر منطقی می‌رسد که عواید چنین مشارکت‌هایی برای هر دو گروه رخ بدهد.

با این حال آنچه در این سال‌ها به ویژه یک سال اخیر بر دانشجویان فعال صنفی گذشت، به خوبی نشان می‌دهد که عواید چنین مشارکتی با مدیران دانشگاهی است و خسارت‌های آن را باید دانشجویان متحمل شوند؛ دانشجویانی که هنگام مواخذه و صدور احکام دیگر همیاری ندارند.

این را می‌توان از احکام سنگینی برداشت کرد که در ماه‌های اخیر برای دانشجویان فعال در حوزه‌های صنفی رقم خورده است.

با اینکه در ماه‌های گذشته شرایط خوبی برای دانشجویان فعال صنفی نبود و مسئولان نیز چندان عملکرد موفقی در دفاع از حقوق آن‌ها نداشتند، اکنون دوباره رئیس سازمان امور دانشجویان سخن از ضرورت افزایش فعالیت شور‌های صنفی در دانشگاه‌ها می‌زند.

مجتبی صدیقی، رئیس سازمان امور دانشجویان وزارت علوم در همین رابطه اخیراً به رسانه‌ها گفت: وی افزود: ما اصرار به حضور شورا‌های صنفی داریم و امیدواریم از این پتانسیل دانشگاه‌ها به خوبی استفاده کنند. متاسفانه برخی از دانشگاه‌ها نتوانسته اند از این پتانسیل به خوبی استفاده کنند.

مجتبی صدیقی همچنین به بحث اتحادیه شورا‌های صنفی دانشجویی اشاره کرد و گفت: شورای صنفی درون دانشگاهی بوده و مسائل دانشگاه‌ها با یکدیگر متفاوت است. برخی مسائل مانند سنوات وجود دارد که به صورت مشترک است. عمده کار این تشکل ها، درون دانشگاهی است.

صدیقی تاکید کرد: ما ورود شورا‌های صنفی به مسائل آموزشی را که از شئون آکادمیک دانشگاه است را مجاز نمی‌دانیم و خواستار این هستیم که شورا‌های صنفی در بخش خدمات آموزشی دانشجویان مشارکت کنند.

این سخنان عالی‌ترین مقام امور دانشجویی وزارت علوم در رابطه با ضرورت فعال کردن شورا‌های صنفی در دانشگاه‌ها در حالی مطرح می‌شود که از آن سو رویداد‌های ماه‌های گذشته نشان داد، هزینه‌های ایجاد شده برای دانشجویان فعال در شورا‌های صنفی دیگر با مدیران وزارت علوم مرتبط نیست.

هرچند مدیران می‌توانند مدعی باشند که در مسیر کاهش مجازات و یا جریمه‌های دانشجویان فعالیت جدی داشته اند، اما خروجی این تعامل مدیران و دانشجویان به خوبی روشن است و تنها یک معنا دارد و آن اینکه استفاده از جنبه‌های نمایشی و تبلیغاتی حضور دانشجویان در مدیریت امور صنفی با مدیران است و پرداخت هزینه‌های قضایی و یا کیفری چنین مشارکت‌هایی را باید دانشجویان بدهند.

بر همین اساس، به نظر این تعامل میان فعالان صنفی دانشگاه‌های کشور با مدیران دانشگاهی تعامل عادلانه‌ای نیست و مادامی که تصویر و ساز و کاری روشن از ابعاد حقوقی و کیفری تبعات مشارکت دانشجویان روشن نشده باشد، سخن گفتن از فعال کردن شورا‌های صنفی و حمایت از آن‌ها برای دانشجویان مفید فایده نیست.