درددل‌هاي مهدي حب‌‌درويش پس از ثبت ركورد تاريخي‌اش در كتاب گينس:

خروس فوتباليست را به من ترجيح دادند!

طبق قانون گينس هر نفر مي‌تواند 144 ركورد مختلف را به‌نام خود ثبت كند. من مي‌توانم با توپ‌ها و اشياي مختلف و در حالت‌هاي گوناگون ركورد ثبت كنم. مي‌خواهم به مرز 144 ركورد برسم. يك هدف ديگر زدن ركورد يك انگليسي است كه هر يك ساعت پنج دقيقه استراحت كرده و 24 ساعت روپايي زده. اميدوارم تا سه ماه آينده ركورد او را بزنم. آرزوي بزرگ و ديرينه من طي كردن دور دنيا در حال روپايي زدن است. مي‌خواهم به‌عنوان سفير صلح، پيام صلح و آشتي را به تمام كشورهاي دنيا برسانم.

کد خبر: ۸۲۹۹۷

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۸۸ - ۱۲:۲۸

قهرمان روپايي دنيا انگار كه بار بزرگي از روي دوشش برداشته باشند احساس سبكبالي مي‌كند و با حرارت حرف مي‌زند. روي وب‌سايت شخصي‌اش 90 درصد از راي‌دهندگان پيش‌بيني كرده بودند كه او مي‌تواند ركورد منحصربه‌فردش را در كتاب گينس ثبت كند و حالا اين پيش‌‌بيني به حقيقت پيوسته است.

به نوشته تهران امروز؛ بازيكن مورد علاقه مهدي حب‌درويش، مارادوناست اما بي‌ترديد مارادونا هم نمي‌تواند در زمينه روپايي به گرد پاي بچه شهريار برسد. مهدي حب‌درويش پا به توپ شدن را از كوچه‌پس‌كوچه‌هاي اين منطقه آغاز كرده است: «از هفت سالگي به مدرسه فوتبال مي‌رفتم و در نوجواني براي تيم‌هاي پرسپوليس، سايپا و پاسارگاد بازي مي‌كردم. از همان روزها علاقه وافري داشتم تا با هر شي گردي روپايي بزنم. همان موقع بود كه فهميدم استعداد خاصي در اين زمينه دارم.»

مي‌توانست براي خودش يك بازيكن درجه يك يا درجه دو باشد و سالي دست‌كم 100 ميليون درآمد داشته باشد. شايد اين همه رياضت هم نمي‌كشيد. سلطان روپايي جهان اما ظاهرا هدف بزرگ‌تري داشته: «خيلي دوست داشتم به فوتبالم ادامه مي‌دادم. وقتي فوتبال من را ببيني متوجه مي‌شوي چيزي از فوتباليست‌هاي ليگ برتري كم ندارم. يك زماني با نبي‌الله باقري‌ها در شهريار همبازي بودم، بعدها با كاظم‌ برجلو در سايپا و مهرزاد رضايي در استقلال اهواز. با محمود محمدي كه امروز در مقاومت بازي مي‌كند هم همبازي بودم. البته از همان ابتدا يك هدف بزرگ داشتم؛ آرزوي من اين بود كه نامم در كتاب گينس ثبت شود. اگر فوتبال بازي مي‌كردم احتمال داشت مصدوم شوم و آن وقت نمي‌توانستم روپايي تمرين كنم. من به‌خاطر يك هدف بزرگ‌تر و يكسري مسائل ديگر قيد فوتباليست‌شدن را زدم.»

حميد ترابي، مربي و مدير برنامه‌هاي حب‌درويش به نشانه تاسف سري تكان مي‌دهد و مي‌گويد: «همان افرادي كه توسط كميته انضباطي محروم شدند و به منشوري‌هاي فوتبال معروف هستند واسطه‌هاي زيادي را فرستادند. آنها مي‌خواستند در ازاي مبلغي مهدي را به يكي از تيم‌هاي ليگ برتري ببرند اما اين بچه تصميم گرفت مديريت باشگاه بدنسازي برادرش را به‌عهده بگيرد و دور فوتبال را خط بكشد. اگر به عده‌اي باج مي‌داديم امروز مهدي حداقل در يكي از تيم‌هاي متوسط ليگ بازي مي‌كرد.»

آه و افسوس‌هاي مهدي حب‌درويش و مربي‌اش وقتي بيشتر مي‌شود كه ركورددار روپايي جهان از بي‌‌مهري مسئولان دستگاه ورزش مي‌گويد. پشت همه اين سرخوشي‌هاي ناشي از ركوردشكني حرف‌هاي پردردي هم هست: «سه سال بود به دنبال جايي مي‌گشتم كه بتوانم ركودم را به ثبت برسانم. به سازمان تربيت‌بدني، كميته ملي المپيك و فدراسيون فوتبال نامه نوشتم اما هيچ حمايتي از من نشد. پس از دوندگي‌هاي بي‌نتيجه، برادرم هزينه‌ها را متقبل شد و با هزينه شخصي او به امارات آمدم. فقط 5500 پوند به نماينده گينس داديم تا به امارات بيايد. با يك حساب سرانگشتي سفر به امارات براي من 17 ميليون آب خورد. يك روز چرتكه انداختيم و ريز هزينه‌هاي سفر به كشورهاي مختلف را محاسبه كرديم كه چيزي حدود 60 تا 70 ميليون تومان شد. سه سال صبح و بعدازظهر تمرين مي‌كردم و براي اينكه از فرم خارج نشوم، مجبور بودم هرچه زودتر ركوردم را به ثبت برسانم. به همين دليل با نماينده گينس در امارات قرار گذاشتيم. حقيقت اين است كه ديگر صبرم تمام شده بود.»

قبل از ثبت‌‌نام مهدي حب‌درويش در گينس، سلطان روپايي جهان در ايران چهره‌اي به‌شدت گمنام و ناآشنا محسوب مي‌شد. به همين دليل استقبال پنج هزار تماشاگري كه براي ورود او به مجهزترين سالن دوبي كه بزرگ‌ترين مركز خريد دنيا هم به‌شمار مي‌رفت، طعنه‌آميز جلوه مي‌كرد. او البته بدون توجه به اين مسائل و با اعتمادبه‌نفس عجيبي شروع به روپايي زدن كرد و پس از گذشت يك دقيقه نامش را در كتاب گينس ديد. 144 روپايي با توپ تنيس، آن هم در يك دقيقه. حب‌درويش در توصيف فضاي عجيب سالن پس از ثبت ركودش مي‌گويد: «براي خود من جالب بود كه پس از ثبت ركورد، خارجي‌ها براي گرفتن عكس يادگاري به سمت من هجوم آوردند؛ از چيني و ژاپني گرفته تا انگليسي و هندي. با اينكه روي پيراهنم نام ايران حك شده بود از من سوال مي‌كردند اهل كدام كشور هستي؟»

نماينده گينس مي‌گفت برايم عجيب است كه مقابل پنج هزار تماشاگر خونسردي‌ات را حفظ كردي. به او گفتم «من قبلا در حضور 100 هزار نفر روپايي زده‌ام.» اعجوبه روپايي جهان تشري هم به رسانه‌هاي ورزشي ايران مي‌زند و با دلخوري مي‌گويد: «يكبار از حرم عبدالعظيم(ع) تا بهشت‌زهرا(س) روپايي زدم، يكبار هم از حرم حضرت معصومه(س) تا جمكران، 22 كيلومتر هم در كيش روپايي زدم. دوبار از ميدان انقلاب تا آزادي رفتم كه يكبارش با توپ سپك تاكرا بود. دوبار هم به مناسبت روز قدس از ميدان فردوسي تا ميدان فلسطين روپايي زدم. هنگام روپايي زدن، غذاخوردن برايم يك كار عادي و تكراري است. در حال دمبل زدن و روي پارالل، در حال عوض كردن لباس، روي صندلي و در حالي كه پله‌ها را برعكس بالا مي‌روم هم روپايي مي‌زنم. مردم عادي شايد به‌سختي بتوانند ساچمه را با دست از روي زمين بردارند اما من با پا اين كار را انجام مي‌دهم و ساعت‌ها با آن روپايي مي‌زنم. متاسفانه روزنامه‌هاي ايران در همه اين سال‌ها چيزي در مورد من ننوشتند. عادل فردوسي‌پور در برنامه 90 تصوير شوت زدن يك خروس را پخش كرد اما كوچك‌ترين تصويري از من كه ساعت‌ها با اشياي مختلف روپايي مي‌زنم پخش نكرد. آن روز به اين فكر كردم كه كاش من هم يك خروس بودم. طي چند روزي كه در امارات بودم روزنامه‌هاي معروف اين كشور بسيار در مورد من نوشتند و عكس رنگي و بزرگ من در روزنامه الخليج، پرتيراژترين روزنامه خليج‌فارس چاپ شد. يك روز بعد از ثبت ركورد، شبكه دوبي اسپورت هم دو ساعت با من گفت‌و‌گو كرد.»

مربي مهدي‌ حب‌درويش كه با تعصب خاصي در مورد شاگردش صحبت مي‌كند يكبار ديگر مجبور به قطع گفت‌و‌گو شد تا بدون پرده‌پوشي از پيشنهاد اغواكننده كشورهاي مختلف بگويد: «شاهدان عيني مي‌توانند گواهي بدهند كه عده‌اي در سالن مهدي را دوره كرده بودند و مي‌گفتند حالا كه تا اينجا آمده‌اي به ايران برنگرد تا ما هم تمام خواسته‌هاي مالي‌ات را برآورده كنيم. اين اواخر هزينه‌هايمان به حدي زياد شده بود كه حتي مي‌خواستيم شماره حساب بدهيم و از مردم كمك بخواهيم. با اين حال مهدي كشورش را به پول نفروخت. شخصا توقع زيادي از مسئولان ندارم اما به‌عنوان مربي و همراه مهدي از مسئولان مي‌خواهم در قبال افتخاري كه نصيب ايران شده كادوي ازدواج او را بدهند. اين بچه به‌خاطر ثبت ركورد، ازدواجش را سه سال به تاخير انداخته است.»

ثبت‌نام مهدي حب‌درويش در كتاب گينس موقعيت ويژه‌اي را نصيب او كرد و سلطان روپايي حالا به شهرت جهاني رسيده است. روزهايي كه مهدي حب‌درويش براي انبساط‌خاطر تماشاگران بازي داربي ساعت‌ها روپايي مي‌زد خاتمه يافته و اكنون خودش را براي انجام كارهاي بزرگ‌تر آماده مي‌كند: «سه‌بار به ورزشگاه آزادي رفتم و قبل از آغاز داربي 3.5 ساعت روپايي زدم اما يكبار هم نام مرا از طريق بلندگو ورزشگاه اعلام نكردند. به هيچ عنوان اين كار را تكرار نمي‌كنم. به محض صادر شدن حكم ثبت ركورد، شركت‌هاي بين‌المللي از من دعوت به همكاري مي‌كنند. احتمال اينكه به‌عنوان سلطان و ركوردار روپايي در تيزرهاي تبليغاتي بازي كنم بسيار بالاست، تا شروع جام‌جهاني 2010 قصد دارم پنج ركورد ديگر را هم به ثبت برسانم و مطمئنا مسئولان برگزاري جام‌جهاني براي حضور در مراسم افتتاحيه يا اختتاميه از من دعوت مي‌كنند.»

روياهاي مهدي حب‌درويش پس از ثبت ركوردش در گينس به‌طور كامل محقق نشده. سلطان روپايي از آرزوهايي مي‌گويد كه احتمالا نام او را در گينس جاودانه مي‌كند: «طبق قانون گينس هر نفر مي‌تواند 144 ركورد مختلف را به‌نام خود ثبت كند. من مي‌توانم با توپ‌ها و اشياي مختلف و در حالت‌هاي گوناگون ركورد ثبت كنم. مي‌خواهم به مرز 144 ركورد برسم. يك هدف ديگر زدن ركورد يك انگليسي است كه هر يك ساعت پنج دقيقه استراحت كرده و 24 ساعت روپايي زده. اميدوارم تا سه ماه آينده ركورد او را بزنم. آرزوي بزرگ و ديرينه من طي كردن دور دنيا در حال روپايي زدن است. مي‌خواهم به‌عنوان سفير صلح، پيام صلح و آشتي را به تمام كشورهاي دنيا برسانم.»