اگر رضايي نتواند به رهبر انقلاب نامه بنويسد، پس چه كسي مي‌تواند؟

یادداشت وارده

کد خبر: ۷۹۸۹۰

تاریخ: ۱۴ دی ۱۳۸۸ - ۱۶:۱۵

حسين مصطفوي،‌ از بينندگان «تابناك» با ارسال پيامي نوشت:

نامه‌اي از سوي محسن رضايي به رهبر معظم انقلاب نوشته شد و پشت آن ده‌ها انتقاد که بيشتر به توهين به ايشان شبيه بود، نوشته و پاسخ داده شد. به نظر مي‌رسد حجم اين هجوم‌ها آن قدر زياد بود که حتي بسياري که در صدد دفاع از محسن رضايي و اقدامش بودند جرات نکردند وارد صحنه شوند. بدون مقدمه چند نکته مهم است که در اين رابطه بايد به آن توجه کرد.

1- اگر محسن رضايي با آن سوابق درخشانش در انقلاب و نظام نتواند به رهبري نظام نامه بنويسد و طرح موضوع کند، پس چه کسي بايد چنين اقدامي کند؟

2- وقتي در حضور رهبر انقلاب، دانشجويي از رهبري نظام انتقاد مي‌کند و رهبري با سعه صدر و خندان به او پاسخ مي‌گويد و از سيماي جمهوري اسلامي نيز پخش مي‌شود، آيا اين نشانه‌اي بر چگونگي مسلک و سلوک برخورد رهبري با امور سياسي کشور نيست؟

3- با توجه به مواضع قبلي محسن رضايي در باره تحولات چند ماهه اخير بعد از انتخابات، به نظر مي‌رسد وي به دنبال استقرار آرامش، برقراري وحدت ملي و جلوگيري از بهره برداري دشمنان انقلاب از فضاي داخلي است. او که يک فرمانده نظامي سابق بوده است حتما يکي از نگراني‌هايش گرايش به خشونت‌هاي احتمالي در جامعه ايران بوده است. نگراني‌اي که برخي از چهره‌هاي سياسي به صورت صريح عنوان کرده‌اند. يکي از اينها اسدالله بادامچيان از حزب موتلفه اسلامي است که در تاريخ 10/10/1388 در تقسيم بندي گروه‌هاي موجود در بين مخالفان در قم گفته است: «و اما دسته پنجم افرادي هستند كه افراطي هستند که بتدريج تبديل به گروه فرقان شده و مانند آن گروه تروريستي اقدام به انفجارها و ترورها خواهند کرد» با اين وصف اگر يک چهره نظامي ـ سياسي با نگراني از وضع موجود و به منظور جلوگيري از حوادث غيرمنتظره به رهبرش نامه‌اي با آن مضمون بنويسد، آيا جز به دليل ايمان به نظام و رهبري و حفظ امنيت ملي کشور است؟

4- از نامه محسن رضايي برمي‌آيد که او به دنبال ايجاد برنامه‌اي به منظور پايان بخشيدن به اعتراضات در درون جامعه است زيرا همچنان که از نامه و مواضع گذشته اش برمي آيد مي‌داند که غرب به دنبال ساقط کردن نظام در شرايط کنوني نيست زيرا توانايي چنين کاري را ندارد اما با ادامه سير اعتراضات که به ساختار شکني نيز تبديل مي‌شود و با توجه به فشار بين المللي عليه ايران و امکان وقوع تحريم‌هاي جديد، غرب بستري براي ادامه طرح فروپاشي داخلي در يک زمان بيشتر پيدا مي‌کند. اگر اين است که در نامه قابل درک و فهم است، ديگر چه ايرادي مي‌توان به او در نوشتن نامه به رهبر نظام گرفت.

5- در حالي که ادبيات سياسي کشور در برخورد با جناح‌هاي مقابل به ادبياتي سنگين همراه با اتهام‌ها، تهمت‌ها و برهم ريختن بسياري از اصول اخلاقي همراه شده است، نامه سراپا اخلاقي که از روي وجداني آگاه و مسئوليت پذير خطاب به رهبري نظام نگاشته شده است، نه تنها فاقد اشکال است که دعوتي آشکار به همه طرف‌هاي سياسي است تا ادبيات سياسي خود در کشور را همگام با اخلاق اسلامي و ادبيات فرهنگ انقلاب اسلامي تنظيم کنند.

6- به نظر مي‌رسد فقط معدود افرادي ادبيات نامه را توهين به مقام رهبري و تحميل ارائه طريق انگاشته‌اند در حالي که کساني که با تاريخ صدر اسلام و از روابط پيامبر عظيم الشان اسلام (ص) با ياران نزديکش و نيز از چگونگي ارتباط امير المومنين (ع) با سردارانش اطلاع دارند به خوبي مي‌دانند که اين نامه در حقيقت مملو از وفاداري به نظام و رهبري آن است و هيچگونه ادبيات غير مرسوم در فرهنگ و تاريخ اسلامي در آن مشاهده نمي‌شود.