آمادگی وحشتناک رقبا درخارج، جنگ و تسویه‌حساب شخصی در داخل

کد خبر: ۷۸۷۸۰۲

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۳۹۷ - ۱۲:۲۲

سه‌شنبه‌شب همه دنیا از گل استثنایی کریستیانو رونالدو به یوونتوس لذت بردند؛ یک قیچی برگردان ناب و بی‌نقص که برای تیفوسی‌های تورین هم چاره‌ای جز تشویق ستاره حریف باقی نگذاشت. در ایران هم طبعا عشاق فوتبال –حتی اگر هوادار رئال‌مادرید نبودند- با این گل به وجد آمدند و نفسی تازه کردند.اما فراموش نکنیم داستان آمادگی حیرت‌انگیز کریس رونالدو در مقطع فعلی برای مردمان کشور ما، یک سکه دو رو است.

به گزارش تابناک ورزشی، یک روی تماشای این صحنه ، لذت از هنر خالص یک سوپراستار است که به قول روزنامه آس اسپانیا از یک سیاره دیگر روی زمین فرود آمده، اما روی دیگر این سکه هراس از مواجهه قریب‌الوقوع آماده با این بازیکن در جام‌جهانی خواهد بود. کارلوس کی‌روش چندی پیش و در بخشی از سخنانی که آغازگر مناقشه بین او و مربیان داخلی بود در مورد ستاره رئال‌مادرید گفت: «آیا شما می‌دانید رونالدو در هر بازی چند بار می‌پرد؟
آیا بازیکنان ما آنقدر آماده هستند که تا آخر بازی هر بار با او به آسمان بپرند؟» و عجیب اینکه سه‌شنبه‌شب پرش خارق‌العاده کریس و قیچی او از ارتفاع بیش از دو متر نشان داد نگرانی کی‌روش اصلا بی‌جهت نبوده است.

رونالدو البته ۱۲سال پیش هم در جام‌جهانی آلمان به ایران گل زد، اما این کریس باتجربه و سیری‌ناپذیر فرسنگ‌ها با آن کریس بی‌تجربه و جوان که از نقطه پنالتی به ما گل زد، فرق دارد. او تا همین مرحله از لیگ قهرمانان اروپا طی ۹بازی ۱۴گل به‌ثمر رسانده که یک آمار استثنایی است. رونالدو در ۱۰بازی اخیر رئال‌مادرید بیش از ۲۰گل زده و یک خطر وحشتناک برای تمام همگروه‌های پرتغال در جام‌جهانی محسوب می‌شود. تعارف که نداریم؛ رونالدو قطعا به آقای گلی جام‌جهانی فکر می‌کند و حداقل روی کاغذ تیم‌هایی مثل ایران و مراکش رقبای دلخواه او تلقی می‌شوند. آیا واقعا ما آن‌قدر آماده هستیم که بتوانیم مقابل آمادگی شگفت‌آور و جاه‌طلبی تمام‌نشدنی رونالدو بایستیم؟

شاید اگر کریس این گل عجیب و غریب را نمی‌زد، بقیه ستاره‌های رئال‌مادرید هم به اندازه درخششی که در تورین داشتند دیده می‌شدند، اما خورشید رونالدو بقیه نورها را به حاشیه راند. یکی از این ستاره‌ها ایسکو است که شوربختانه او هم تا کمتر از سه ماه دیگر در قالب تیم‌ملی اسپانیا به مصاف تیم کشورمان خواهد رفت. نمایش‌های فانتزی، هوشمندانه و غیرقابل مهار ایسکو در چند ماه گذشته این بار در زمین یوونتوس تکرار شد و مقدمات پیروزی رئال را فراهم کرد. او گل اول را ساخت، چند موقعیت را برای همبازیانش فراهم کرد و در آماری شگفت‌انگیز صددرصد پاس‌هایش در این بازی را به سلامت به مقصد رساند! ایسکو که چندی پیش مقابل آرژانتین بدون مسی هت‌تریک کرده بود، قطعا یکی از کانون‌های خطر برای ما در بازی با اسپانیا محسوب می‌شود، اما یادتان باشد ماتادورها انواع ستاره‌های دیگر را هم دارند؛ از کارواخالی که همین پاس گل قیچی رونالدو را داد تا جوردی آلبا که نیمی از گل‌های مسی را در این فصل ساخته، از سرخیو راموس و جرارد پیکه‌ای که در حمله و دفاع خطرناک هستند تا اینیستای طراح و از کاستای متمرکز تا آسنسیوی گریزپا!

هدف از فهرست کردن همه این ستاره‌هایی که شما هم آنها را به‌خوبی می‌شناسید و بدبختانه تمام‌شان امروز در بهترین فرم ممکن هستند، خالی کردن ته دل تیم‌ملی یا برگزاری سوگواری زودرس نیست؛ نیت این است که یادآوری کنیم تیم‌ملی ایران واقعا در جام‌جهانی کار سختی دارد و بی‌رودربایستی اگر دل‌مان نمی‌خواهد مثل عربستان و کره‌شمالی «بی‌آبرویی تاریخی» به جا بگذاریم، همه باید دست به دست هم بدهیم. امروز تشنه یک اتحاد بزرگ ملی هستیم که متاسفانه فعلا کوچک‌ترین نشانه‌ای از آن به چشم نمی‌خورد. کی‌روش بعد از بازی با الجزایر به کیفیت بازیکنان داخلی خرده گرفته و در عوض مربیان ایرانی هم با لحنی تمسخرآمیز در مورد لژیونرهای تیم‌ملی حرف زده‌اند. برانکو طعنه زده که لابد آنها در زمین پرواز می‌کنند و قلعه‌نویی هم دیروز به رادیو گفته لژیونرهای ما در تیم‌ها و لیگ‌های معتبر اروپایی توپ نمی‌زنند. این وسط کانون مربیان ایران هم که به شکل عجیبی سروکله‌اش هر چهار سال یک بار در حوالی جام‌جهانی پیدا می‌شود، علیه کی‌روش بیانیه داده تا جو ملتهب‌تر شود.

در حال حاضر هدف این نیست که بگوییم حق با کدام طرف است؛ چه اینکه به‌نظر می‌رسد هر دو طرف در بخش‌هایی درست می‌گویند و در بخش‌هایی راه را به خطا رفته‌اند. هر چه هست باید بساط این تشتت و تشنج هر چه زودتر جمع شود و با تمرکز کامل و روحیه و همدلی بالا تیمی در خور گروه مرگ به جام‌جهانی بفرستیم، وگرنه رسوایی و بی‌حیثیتی تاریخی در یک‌قدمی ماست. امروز هیچ‌کس نمی‌گوید وقتی عربستان هشت گل از آلمان خورد فوتبال سعودی‌ها چه شرایطی داشت و چه کسی مقصر بود، بلکه این نتیجه به هویت عربستان گره خورده و بخشی از شناسنامه فوتبال این کشور شده است. تیم‌ملی ایران با همه فراز و فرودهایش تقریبا هیچ باخت سنگین و خجالت‌آوری در تاریخش ندارد؛ اگر می‌خواهید چهار ماه دیگر هم هنوز همین حقیقت دلچسب وجود خارجی داشته باشد، دست از تسویه‌حساب‌های شخصی بردارید و این چند ماه را دل به دل هم بدهید.