شهرداری تهران بیمار است یا شهردار؟

کد خبر: ۷۸۵۲۲۳

تاریخ: ۰۵ فروردين ۱۳۹۷ - ۱۹:۴۰

هنوز هفت ماه از روی کار آمدن شورای شهر اصلاح‎طلب نگذشته است که زمزمه‎های سقوط اولین شهردار در دوران جدید به گوش می‎رسد. سقوطی از جنس استعفا و با بهانه بیماری صعب العلاج؛ آنهم در روزهای منتهی به بهار و اوج فعالیت نوروزی شهرداری. اعلام استعفای محمد علی نجفی از مسئولیتی که در طی چهارده سال گذشته، به صورت دربست در اختیار اصولگرایان بوده است و پس از مرارت‎های فراوان به دست اصلاح طلبان رسیده است، باب تحلیل های فراوانی را در محافل سیاسی و غیر سیاسی گشوده است و منجر به گمانه زنی های متعددی شده است.

به گزارش اسکان، همگان متعجبند و این سوال را از خود می پرسند که چگونه می‎شود شهرداری تهران که در طی چهارده سال گذشته، دو شهردارش در زمان شهرداری، چهار بار در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده‎اند و با فراغتی که مسائل شهرداری برای آنان فراهم کرده بود به صندلی‎های بزرگتری فکر می‎کردند، اینک شهردار خود را دچار بیماری صعب العلاج کرده و پس از گذشت هفت ماه، او را وادار به استعفا کرده است؟

واقعیت آن است که شهرداری تهران در طی سال‎های گذشته، دچار بیماری صعب العلاجی شده است که به سادگی، قابل درمان نیست و از چنان قدرت و پیچیدگی گسترده‎ای برخوردار شده است که می‎تواند یک مدیر توانمند و با سابقه را در مدت هفت ماه از پای در آورد. بیماری شهرداری تهران، از همان نوعی است که از آن با نام «اژدهای هفت سر» یاد می‎شود و اژدهای مذکور، چنان از جانب اصحاب قدرت و ثروت، پشتیبانی می‎شود که حتی دکتر نجفی‎ها نیز در مدت هفت ماه، از پای در می‎آیند.

هم قانون، هم عرف و هم رویه در دنیای جدید، اذعان دارند که حتی یک پادگان را نیز نباید برای مدت دوازده سال به یک سرهنگ سپرد؛ چه برسد به نهادی بزرگ و معظم به نام شهرداری را و اینگونه می‎شود که اصحاب زر و زور و تزویر، چنان جولانگاهی برای خود می‎یابند که به سادگی قابل حذف نیستند و می‎توانند در صورت لزوم، کل نهاد را به سمت تباهی بکشند.

رد پای اصحاب مذکور را می‎توان در استخدام‎های بی‎ضابطه و غیرقانونی در شهرداری تهران جستجو کرد، می‎توان در کسری بودجه فراوان شهرداری مشاهده کرد، می‎توان در مجوزهای بی حدوحصر و غیرقانونی مجتمع‎ها، تراکم‎ها و «مال»‎ها مشاهده کرد، می‎توان در سنگ اندازی‎های فراوانی در مقابل اقدامات تیم جدید شهرداری مشاهده کرد، می‎توان در حیف و میل بودجه شهرداری به انحای مختلف در 14 سال گذشته مشاهده کرد، و می‎توان در احضار شهردار تهران برای پاسخگویی به همایش بانوان برج میلاد در اندک زمانی پس از وقوع یک اتفاق، مشاهده کرد.

مگر می‎شود بر بیماری صعب العلاج شهرداری پیروز شد؛ هنگامی که فاکتورهای دو میلیارد تومانی برای پخت آش در اسناد و مدارک شهرداری مشاهده می‎شود؟ مگر می‎شود دچار بیماری صعب العلاج نشد؛ هنگامی که دیپلمه‎هایی را جذب شده در بدنه شهرداری مشاهده می‎کنی که نه می‎توان آنان را نگه داشت و نه می‎توان اخراج کرد؟ مگر می‎شود دچار بیماری صعب العلاج نشد؛ هنگامی که فسادسازان، در نقش فسادستیزان به مقابله با اقدامات شهرداری می‎پردازند و از عدم صلاحیت نجفی برای شهرداری می‎گویند؟

نجفی در مدت هفت ماه، حتی نتوانست هفت ماه از اقدامات فساد زا و منحرف دوران سرهنگ را اصلاح کند؛ چه برسد به آنکه بخواهد انقلابی در مدیریت شهرداری ایجاد کند؛ چراکه با حجم عظیمی از نابسامانی‎هایی روبرو بود که تنها اصلاح رویه، زمان فراوانی را می‎طلبید؛ چه برسد به اصلاح ساختار.

یک تشکل پروار یافته از فساد و قدرتمند که حتی دارای چنان وسعتی در اختیارات بود که می‎توانست مانع از حضور شهردار تهران در برخی جلسات مهم مدیریت شهری شود و حتی می توانست مانع از واگذاری پروژه های کلان به افرادی غیر شود، در نهایت توانست تیم نوپای نجفی در شهرداری را شکست دهد و نگذارد بیماری صعب العلاج شهرداری، رو به درمان رود.

شهرداری تهران دچار بیماری صعب العلاجی است که به سادگی، قابل درمان نیست و شهردار منتخب بعدی نیز باید خود را برای مبارزه با این بیماری، آماده کند و این آمادگی را نیز داشته باشد که خودش، دچار بیماری صعب العلاجی شود که او را مجبور به کناره گیری از مسئولیت کند.