زیباترین حادثه سال در ورزشگاه سردار جنگل

می شود به جای حضور در سوگواری مادر به چمن سبز پناه برد و در عوض یک ورزشگاه به نمایندگی از یک شهر برای مادری که چنین فرزندی تربیت کرده اشک بریزد و سوگ عزا بخواند.

کد خبر: ۷۷۹۰۰۶

تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳۹۶ - ۲۰:۱۰

‌می‌شود به جای حضور در سوگواری مادر به چمن سبز پناه برد و در عوض یک ورزشگاه به نمایندگی از یک شهر برای مادری که چنین فرزندی تربیت کرده اشک بریزد و سوگ عزا بخواند.

به گزارش ورزش سه، داماش گیلان نخستین مسابقه اش را در چارچوب مرحله نهایی لیگ دسته دوم در برابر شهرداری بندرعباس با پیروزی پشت سر می‌گذارد، اما به جای بساط شادمانی در گوشه‌ای از ورزشگاه سردارجنگل بازیکنان داماش جمع شده اند و به نوای حزن انگیزی که از سوی تماشاگران سرداده می‌شود، گوش می‌دهند. صدا‌هایی که شعاری ریتمیک و هماهنگ را با هم تکرار می‌کنند: " مسلم حق شناس با غیرتی تو ... تیفوسی یادش هست معرفت تو ... تسلیت تسلیت عقاب گیلان ... روح مادرت شاد آهای برار جان " نوا آنقدر حزن انگیز و تاثیرگذار است که بازیکنان به جای شادی پیروزی دست‌ها را برچشمان گذاشته اند و سرهایشان پایین است.

ماجرا از این قرار است که مادر مسلم حق شناس دروازه بان شیرازی داماش سه شب پیش فوت می‌کند و حق شناس که تمام فصل را برای تیمش فیکس بازی کرده و می‌داند که چقدر هم تیمی هایش به او نیازمندند، به جای ادامه‌ی حضور در مراسم عزاداری مادر شبانه از شیراز به رشت می‌آید تا در یکی از حساس‌ترین بازی‌های فصل، داماش را تنها نگذارد.

هواداران داماش هم که از ماجرا باخبر می‌شوند شعری برای دروازه بان تیمشان می‌سازند و، چون زمانی برای تمرین نداشتند و در جریان بازی نمی‌خواستند شعرشان را تمرین کنند و تمرکز حق شناس را به هم نزنند متن را به تعداد هواداران کپی می‌کنند تا در پایان بازی شاهد اجرای یک سمفونی موزون و درام باشیم.

این مدل اتفاق‌ها همان مثال عینی جمله‌ی معروف "فوتبال از مرگ و زندگی هم مهتر است" خواهد بود. از آن مدل رفتار‌هایی که موجب شده از زندگی مان بزنیم تا از فوتبال فاصله نگیریم. اینکه می‌دانیم زیبایی‌ها و جذابیت‌های فوتبال فقط در نود دقیقه تمام نمی‌شود و ماجرا خیلی عمیق‌تر از آنی است که در سطح دنبالش بگردیم. جایی که حتی می‌شود به جای حضور در سوگواری مادر به چمن سبز پناه برد و در عوض یک ورزشگاه به نمایندگی از یک شهر برای مادری که چنین فرزندی تربیت کرده اشک بریزد و سوگ عزا بخواند.

سپیدرودی‌ها سال پیش چنین حق شناسی را برای نظرمحمدی به جای آوردند که به جای دیدن واپسین نگاه‌های مادر، بر نیمکت تیمشان نشست و پس از برد تیمشان به دیدار مادر رفت و در عوض یک شهر برای آن مادر رخت عزا پوشید. داماش با این هوادار‌ها و این بازیکنان که دارد پله پله به سطح بالای فوتبال باز می‌گردد تا ترانه‌ای تازه بسراید برای کودکان شهری که شاید همیشه از خان نعمت فوتبال دولتی بی بهره بودند، اما خودشان با آواز‌های حماسه‌ای شان کار را در آورده اند. این همان فوتبالی است که در بچگی عاشقش شدیم و می‌دانیم که به جای جستجو در اتوبان‌های خلوت صنعتی، تنها در کوچه پس کوچه‌های قدیمی پر رفت و آمد لمسش خواهیم کرد. کوچه پس کوچه‌هایی که شاید خاکی باشند، اما بن بست نیستند.