خاطره خوني که هنوز مي جوشد

اسدالله افشار

کد خبر: ۷۷۷۸۲

تاریخ: ۲۷ آذر ۱۳۸۸ - ۲۱:۲۳

يکم - آغاز محرم همه ساله يادآور خاطره يک رسالت خونين است که با گذشت بيش از14 قرن، هر سال تازه تر و هر روز نوتر جلوه مي کند. خوني که هنوز مي جوشد و در عاشوراي هر سال فوران مي کند.

خاطره فداکاري، ايثارگري و جانبازي يک رهبر فرزانه الهي و مردمي، در برابر خفقان، استبداد، عوام فريبي، بي عدالتي، ظلم، ستم، فساد، جنايت و رفتارهاي خشونت گرا و ضد انساني.

خاطره جهاد مقدس فرزند پيامبر(ص)، فرزند اسلام، قرآن و توحيد؛ نمونه عدالت وقسط، شهامت و شجاعت؛ گذشت و فداکاري.

خاطرهدرگيري تمام عيار جانگدازي که تنها به خاطر ايمان و هدف و جهاد در راه عقيده، آرمان و پيکار بر ضد بيداد و ستم بود که «ان الحياه عقيده و جهاد.»

قيامي روشنگرانه، براي همه مردم دنيا تا هميشه تاريخ و پيکار آگاهي بخش براي تمام ملل رنج ديده و تحت ستم، که مي تواند در تمام قرون و اعصار براي همه ملت ها درسي آموزنده و سرمشقي الهام بخش باشد، تا از انبوه لشکر (دشمنان) وحشت نکنند و از هياهو و جمعيت زياد بيگانگان و کمي طرفداران خود، بيم و اندوه به خود راه ندهند.

دوم- با آغاز ماه محرم که آغاز سال نو قمري است خاطره بزرگ ديگري در نظرها تجديد مي گردد؛ خاطره هجرت تاريخي پيامبر اکرم(ص).

لازم به ذکر است که اين خاطره با خاطره قيام خونين حسين(ع) و ياران فداکارش با يک پيوند ناگسستني معنوي بهم ارتباط دارند، رنگ خاصي به آغاز سال ها مي بخشند.

هجرت پيامبر(ص) بي شک آغاز درخشانترين سطور تاريخ اسلام بود، با هجرت پيامبر عظيم الشان اسلام، از انزواي محيط مکه - مکه در دوران جاهليت- محيط خفقان و اختناق، محيط ترور و وحشت، محيط محو همه اصول انساني و آزادي و بالاخره محيط فتنه و سيطره اهريمني ارباب زر و زور بيرون آمد و دوران نويني از تحرک و جنبش در تاريخ اسلام گشوده شد و به سرعت گسترش پيدا کرد.

صاحب نظران بحق اعتقاد دارند، اسلام در محيط مکه همچون چشمه آب زلالي بود که در ميان کوه هاي فشرده اي محاصره گردد و نتواند سرزمين هاي اطراف را با جريان خود سيراب و آباد سازد. به همين دليل هنگامي که اين چشمه عظيم در سرزميني مساعدتر و هموارتر همچون «مدينه» قرار گرفت برق آسا پيش رفت و به سرعت همه جا را تسخير نمود و اگر «هجرت» اساس تاريخ اسلام را تشکيل داده و رنگ ابديت به خود گرفته نيز دليلش همين است.

امام حسين(ع) در هجرت خود از مدينه به مکه و از آنجا به عراق، به دنبال تکميل همين برنامه بود، هجرت او مرحله دومي از هجرت پيامبر(ص) و تاريخ درخشان و پر شکوهش، فصل ديگري از تاريخ زندگي رسول خدا (ص) بود.

سوم- قيام ابي عبدالله الحسين(ع) نقطه عطفي در تاريخ اسلام مي باشد که چون کوکب درخشاني جلب توجه مي نمايد و فصل جديدي در زندگي بشريت مي گشايد. انقلابي که مبدا و منشا انقلابات ديگر و حرکتي شگرف که موجب تحرک بيشتر گروه ها و جنبشي فوق العاده که سبب بيداري توده ها و پيدايش افکار جديد و آزاديخواهي هاي حقيقي گرديد.

امام حسين(ع) با انديشه «مرگ با شرافت بهتر از زندگي ننگين است» (الموت اولي من رکوب العار و العار اولي من دخول النار) (نفس المهموم صفحه187 ) و «اگر دين نداريد، در زندگي دنيايتان آزاد مرد باشيد» «ان لم يکن لکم دين و کنتم لا تخافون يوم المعاد فکانوا في امر دنياکم احرارا دوي احساب» (نفس المهموم، صفحه290 )؛ روح حميت و جوانمردي را در غافلان و بي خبران بيدار مي کند و با دعاي: «خدايا به خواست تو خشنودم و براي فرمانت فرمانبردار، جز تو معبودي ندارم.» (رضي بقضائک و تسليما لامرک لامعبود لي غيرک» راه بندگي را در رضا و تسليم براي خدا مي نماياند و با مناجات: «همه مردم را به جملگي در راه دوستي تو رها نمودم و خانواده ام را براي ديدار تو به اسارت دادم، خداوندا اگر مرا در راه دوستيت پاره پاره کني، دلم به غير تو مايل نمي گردد. راه عشق بازي و محبت ورزي حقيقي را نشان مي دهد.

چهارم- معاويه در سال60 هجري از دنيا رفت، و «يزيد» علي رغم مخالفت آزاد انديشان، به جاي او نشست. وي جواني مسيحي زاده (از مادر مسيحي) و عياش و هرزه بود و مي دانست که با وجود رهبراني چون حسين(ع) و مخالفتش، موقعيت او تثبيت نخواهد شد، از اين جهت متوسل به زور و تهديد شد و اين خود حکايت از خامي و او مي کرد که پنداشت مي تواند امام حسين(ع) را به زور و تهديد وادار به بيعت و تسليم سازد!!

از اين جهت به والي مدينه نوشت که از حسين بن علي بيعت بگيرد و گرنه گردن او را بزند! امام حسين(ع) که موضع خويش را در زمان معاويه، با مخالفتش روشن ساخته بود از آغاز زمامداري يزيد مخالفت خود را آشکارتر ساخت و بدون کمترين ترديدي به حرکت بنيادي عاشورا دست زد که نخست حرکت به مکه و از آنجا با آگاهي و بينش تمام به سوي عراق و کربلا عزيمت کرد. کلمات امام حسين(ع) در طول راه، روشنگر موضع آن حضرت در برابر بيداد و خلافت شوم يزيد است.

به برخي از اين کلمات در زير اشاره مي گردد:

«الا و ان الدعي ابن الدعي قد رکزني بين اثنتين، بين السلسله و الذله هيهات مناالذله...» يزيد پست و لئيم، پسر معاويه پست، مرا بر سر دو راهي مرگ و ذلت (شمشير و بيعت) قرار داده، محال است که ذلت را انتخاب کنم (از خاندان با عزت ما، ذلت دور است) خدا و پيامبرش و مومنان راستين و مکتب پاک تربيتي پدر و مادرم و مردان با همت و غيرت و انسان هاي شايسته بيزار از چنين ذلت هستند و هرگز تن به خواري نمي دهند و طاعت لئيمان را بر شهادت ترجيح نخواهند داد.

موضع روشن ياد شده امام حسين(ع) با شورانگيزترين و حماسي ترين گفتارش در مکه روشنتر شد و چهره خونين و شهادت و فداکاري مردان راه خدا را ابلاغ کرد که: هر کس سر در کف گرفته و آماده مرگ و لقاءالله است با من حرکت کند که فردا حرکت خواهم کرد «من کان فينا باذلا مهجته و موطنا علي لقاءالله نفسه فلير حل معنا فاني راحل مصبحا ان شاء الله» (لهوف، صفحه35 )

و اين برنامه را با آخرين جمله اش در روز عاشورا به ا ثبات رسانيد و فرمود: «و الله لا اعطيکم بيدي اعطا الذليل و لا افر فرار العبيد:» به خدا سوگند که هرگز ذليلانه دست بيعت به شما نمي دهم و برده وار تسليم نمي شوم (ابن اثير جلد4 صفحه26 چاپ مصر) «فاني لا اري الموت الا سعاده و الحياه مع الظالمين الا برما:» (مرگ را جز سعادت و زندگي ذلت بار با ستمگران را جز عار و ننگ نمي دانم). (لهوف، صفحه36 )

پنجم- قيام مردانه و ماندگار قهرمانان کربلا، امام حسين(ع) و ياران از جان گذشته اش چون صاعقه آتشباري بود که بر سر حزب اموي و احزاب وابسته به آن وارد گرديد و ماهيت ضد اسلامي آنها را آشکار ساخت. از همان ظهر «عاشوراي خونين» صداي اعتراض همچون امواج خروشاني از هر سو برخاست، اين امواج با سخنراني هاي آتشين حضرت زينب(س) و امام سجاد(ع) در کوفه، شام و مدينه همچنان عظيم تر و وسيع تر مي شد و با جنبش مردان آزاديخواه با ايماني گسترش مي يافت، و همان بود که قدرت بني اميه و احزاب جاهلي را محو و نابود ساخت.

امام حسين(ع) که پاسدار عدالت و نگهبان اسلام راستين بود، نمي توانست در برابر نابرابري ها و فساد و پايمال کردن اسلام، سکوت کند و فريضه امر به معروف و نهي از منکر را اجرا نکند. آري حسين(ع) با عزيزان و ياران برگزيده اش در کربلا در سال61 هجري و با نثار جان و خون خويش، پرچم فداکاري و آزادي را به دست همه مردان آزاديخواه و عدالتخواه جهان سپرد و نهال پژمرده اسلام را آبياري کرد و به آن طراوت و تازگي بخشيد.