شکستی دیگر برای منتقدان منشور

زمانی که منتقدان برای مقابله با منشور اخلاقی هیچ راهی نیافتند تصمیم گرفتند این مسأله را مطرح کنند که این وظیفه باشگاه‌هاست که با بازیکن برخورد کنند نه فدراسیون فوتبال ‌و سازمان لیگ اما این ادعای آنها نیز همانند دیگر ادعا‌ها زودتر از موعد رنگ باخت چرا که برای افکار عمومی این واقعیت روشن شد که هیچ یک از مدیران باشگاهی ایران حاضر نیست برای مقابله با فرهنگ‌شکنی چشم بر توانایی‌های فنی بازیکن خود ببندد.

کد خبر: ۷۷۳۹۵

تاریخ: ۲۵ آذر ۱۳۸۸ - ۰۶:۴۴

خبر دستگیری فوتبالیست معروف تهرانی به دلیل مسائل غیراخلاقی در یکی از مناطق شمال شهر تهران بیانگر این موضوع است که سقف ناهنجاری‌ها در فوتبال ایران رو به افزایش است و تنها عاملی که می‌تواند مانع از گسترش این اتفاق شود، ‌رعایت کامل اصول و معیار‌های اخلاقی در حوزه فوتبال از سوی مسؤولان فرهنگی است. ‌

به نوشته جوان؛ مسؤولان فرهنگی حاضر در حوزه فوتبال از ابتدای فصل هشتم رقابت‌های لیگ برتر تصمیم گرفتند برای برچیده شدن نظام بازیکن‌سالاری و مبارزه جدی با هنجارشکنی‌های نادر در این حوزه کلیه بازیکنان، ‌مربیان و مدیران را ملزم به رعایت قوانین و مقررات مشخصی کنند تا از این راه فضایی سالم بر فوتبال ایران حکمفرما شود. ‌

با اجرای طرح فرهنگی منشور اخلاقی برخی هنجارشکنان بر این باور بودند که این طرح به هیچ وجه، ‌وجهه اجرایی ندارد از این رو بدون توجه به تعهدات خود هرآنچه می‌خواستند را انجام دادند بدون اینکه دغدغه‌ای از آینده و تبعات حرکات غیرفرهنگی خود داشته باشند، ‌با اتمام فصل هشتم و شروع به کار لیگ نهم ستاد منشور اخلاقی مانع فعالیت برخی مربیان و بازیکنان در فوتبال ایران شد تا مشخص شود عزم مسؤولان فوتبال ایران برای ریشه‌کن کردن مسائل غیرفرهنگی جدی‌ است.

با وقوع چنین اتفاقی هجمه سنگینی از سوی هنجارشکنان به سمت مجریان منشور جاری شد به شکلی که طیف منتقدان منشور با به کارگیری تمام عوامل خود تلاش کردند این مسأله را نوعی قانون‌شکنی جلوه دهند و ریشه این طرح را با تبر‌های بی‌فرهنگی قطع کنند، غافل از اینکه عزمی راسخ پشتوانه این طرح بود. ‌

منتقدان سرسخت این طرح با دستاویز قرار دادن مسائل مختلف کمر به قتل این طرح فرهنگی بستند اما هربار که موضوعی را مطرح کردند با بن بست رو به رو شدند چرا که حقایق و اتفاقات به گونه‌ای شکل می‌گرفت که آنها کوچک‌ترین موفقیتی در راه تخریب منشور اخلاقی به دست نیاورند چه بسا مجبور شدند سخنان خود را به نوعی پس بگیرند چرا که غالب جامعه با ناهنجاری‌های موجود در ورزش به ویژه فوتبال به شدت مخالف بود. ‌

‌مدیران فوتبال ما در حوزه باشگاهی این مقوله را به اثبات رسانند که کوچک‌ترین اهمیتی به واژه فرهنگ نمی‌دهند چرا که اگر غیر از این بود آنها برای بیرون کشیدن بازیکنان خود از چنگ قانون حاضر نمی‌شدند ریش گرو بگذارند تا به واسطه توانایی آن بازیکن کرسی ریاست خود را برای مدتی بیشتر حفظ کنند.