پیام بیننده: یوونتوس آنگونه که هست

فرض محال صحبت های این نویسنده درست باشه، اگر یوونتوس تمام این جام ها را هم به توصیه ی ایشان پس دهد، تنها 12 درصد جام های بیشمار خود را از دست داده است، 88 درصد جام های دیگر یوونتوس که از سال 1905 تا 2005 پراکنده اند را چطور می خواهد نادیده بگیرید ؟!

کد خبر: ۷۶۵۶۷

تاریخ: ۲۰ آذر ۱۳۸۸ - ۰۶:۲۴

یکی از کاربران تابناک در مطلبی نوشت و مدعی شد:

شناختی که من از تابناک دارم، رسانه ای بوده است که همیشه در تلاش بوده است تا اعتدال را رعایت کند، نمی دانم اگر سرویس ورزشی این سایت هم همین سیاست را پیش گرفته است و به این مسئله اهمیت می دهد، ولی احساس کردم بد نیست جوابی به مطلبی سراسر دروغ و توهین منتشر شده در مورد افتخارات یوونتوس در تاریخ 17 آذر بنویسم.

به دو دلیل فکر می کنم بد نیست این جواب را منتشر کنید، اول از همه به دلیل اینکه تابناک مرجع خبری مورد قبولی برای عموم جامعه است و عموما اخبار این سایت در رسانه های دیگر بازتاب فراوانی دارد که با یک جستجوی ساده ی مطلب "افتخارات تزریقی یووه" در موتورهای جست و جو به این مسئله پی می برید، پس حتی اگر چون مسائل سیاسی و داخلی این مسئله آن قدر اهمیت نداشته باشد، عادلانه تر این است که فرصتی برای صحبت طرف دیگر موضوع هم وجود داشته باشد.

دوم این که، مطلب نقل شده مطلبی سراسر دروغ و خیال پردازانه است. خارج از جنبه ی حرفه ای و رعایت عدالت، اگر تابناک نا آگاهانه همچین مقاله غیرصحیحی را چاپ کرده است، شایسته تر آن است که بعد از آگاهی از حقیقت نسبت به اصلاح این اشتباه اقدامی انجام دهد.

تعریف آن روزنامه که از ان، این مطلب را نقل کرده بودید را شنیده بودم، ولی افتخار آشنایی نداشتم تا این مطلب یکطرفه، غیر حرفه ای را خواندم.به نظر می رسد نویسنده ی این مقاله یا طرفدار یکی از تیم های رقیب یوونتوس است، یا به شکل عجیبی از این تیم متنفر است، چون ناسزاها و دشنام هایی که در این مطلب به کار برده شده نشان از بی طرف نبودن نویسنده می دهد. این مطلب اینقدر مطالب غیر حقیقی دارد که بهتر است آن ها را دسته بندی کنم!

1- در مسئله ی دوپینگ یوونتوس مربوط به سال های 94 تا 98، پرونده ی باشگاه یوونتوس در دادگاه عالی ورزشی در سوئیس، به دلیل اینکه هیچ کدام از موادی که در باشگاه دیده شده بود جزو لیست مواد ممنوعه در ورزش که توسط آژانس مبارزه با دوپینگ اعلام شده بود نبودند، یوونتوس و مدیران باشگاه به طور کامل از این اتهامات تبرئه شدند و ادعاهای زدنیک زمن به طور کامل رد شد.همچنین هیچکدام از بازیکن یوونتوس هم تست مثبت از مواد ممنوعه نداشت. با کمی جست و جو در اینترنت می توانید به صحت این مطلب پی ببرید و متوجه بشوید جزیاتی که در مورد دوپینگی های یوونتوس نوشته شده است ناشی از تخیل نویسنده است.

2- نویسنده مدعی است مثبت بودن تست اخیر دوپینگ کاناوارو به صورت مضحکی به نیش زنبور ربط داده شده است، در صورتی که اگر به آرشیو سایت گاتزتا دلو اسپورت ( بزرگترین رسانه ی ورزشی ایتالیا، که رسانه ای متعلق به شهر میلان و نزدیک به برلوسکونی و تیم رقیب یوونتوس است) نگاهی بیندازید، در تاریخ 29 آگوست 2009 در اخبار کوتاه روز، مطلبی می بینید از خبرنگار گاترتا از تمرینات یوونتوس که " کاناوارو با بازوی ورم کرده از نیش یک حشره از تمرینات تیم خارج شد و به رختکن برده شد". این خبر مربوط به یک ماه و نیم قبل از انتشار خبر تست کاناوارو است. در ضمن یوونتوس در همان روز اسناد و مدارک و نمونه های خون کاناوارو را برای کمیته ی المپیک ایتالیا می فرستد و اعلام می کند استفاده از کورتیزون (که یک داروی ضد سم است) به دلیل نیش زنبور بوده است ( که بعد از انتشار خبر کمیته ی المپیک ایتالیا به صحت این مطلب اعتراف کرد). به همین دلیل محرومیتی متوجه کاناوارو و یوونتوس نشد. و فقط به خاطر خبر نکردن فدراسیون فوتبال ایتالیا جریمه ی مالی اندکی متوجه باشگاه شد.

3- کالچیو ایتالیا (ماهنامه ای انگلیسی زبان راجب فوتبال ایتالیا) چندی پیش مقاله ای راجع به 10 افسانه فوتبال ایتالیا و تصورات غلطی که در مورد این لیگ هست نوشته بود، یکی از موارد آن بردن بازی ها با نتیجه 1-0 است. در صورتی که آمار گل زنی یووه در دوران لیپی بسیار بالا بود، به طور مثال در قهرمانی سال 96 یووه در 9 بازی 22 گل زد.در فینالیست شدن سال 97 یوونتوس در 9 بازی 21 گل زد.در فصل بعد نیز در 15 بازی تیم یوونتوس 36 گل زد. ناگفته نماند در مطلب کالچیو ایتالیا با ذکر آمار نشان داده شده بود میانگین آمار گل زنی در ایتالیا حتی از لیگ برتر انگلستان نیز بالاتر است.

4- نویسنده ی مطلب مدعی می شود، یوونتوس در این دوره توانست به شکل عجیبی قهرمانی کسب کند، در صورتی که این دوره در مقایسه با دهه 80 دوره ی کم افتخار تری به شمار می رود.دوره ای که یوونتوس با تراپاتونی اولین تیم تاریخ بود که تمام جام های اروپایی و بین المللی را تصاحب می کند و کلکسیون خود را کامل می کند (فقط دو تیم دیگر موفق شدند این افتخار را کسب کنند).یوونتوس دوره هایی بسیار موفق تر و پر افتخارتر از این دوره ی 4 ساله در تاریخ خود داشته است.

5- نویسنده مدعی میشود دلیل اینکه یوونتوس پر افتخارترین تیم ایتالیا است این است که با دوپینگ اختلاف فاحشی در آمار ایجاد کرده است و با اسلحه به سرقت بانک رفته است ! در صورتی که یوونتوس اولین قهرمانی خود در سری آ را در سال 1905 کسب کرد، زمانی که باشگاهی مثل اینتر حتی تشکیل نشده بود. یا باشگاه رم وقتی تشکیل شد که یووه تا آن زمان 2 قهرمانی و 4 نایب قهرمانی داشت.در دهه 50 میلادی یوونتوس اولین باشگاه دنیا شد که به دلیل 10 قهرمانی ستاره ای طلایی روی پیراهن خود می گذارد.در دهه 80 این افتخار را با دومین ستاره ی طلایی تکرار کرد، زمانی که حدود 10 قهرمانی بیشتر از رقیبان خود یعنی اینتر و میلان داشت.

6- در این مطلب گفته می شود بازیکن هایی که از یووه رفتند دیگر درخشش سابق را نداشتند، به دشان اشاره می شود که بعد از رفتن از یووه و به عنوان بازیکن چلسی هنگامی که32 سال داشت در یورو2000 قهرمان شد. و دلیل اینکه جای کانتونا را در تیم ملی گرفت نه این مسائل اشاره شده، بلکه محرومیت یک ساله ی کانتونا از فوتبال بود. آیا واقعا نویسنده ی مطلب فکر می کند بازیکنانی چون زیدان، ویری یا دلپیرو از راه دوپینگ موفق بودند ؟ پس موفقیت های زیدان در رئال و ویری در اینتر که حتی بیشتر از زمان یوونتوسی بودنشان بود را در نظر نمی گیرد ؟ راوانلی هم اگر بعد از یووه مثل سابق نبود چون وقتی از یوونتوس جدا شد 33 سال داشت و در آخر دوران فوتبال خود به سر می برد.

7- فرض محال صحبت های این نویسنده درست باشه، اگر یوونتوس تمام این جام ها را هم به توصیه ی ایشان پس دهد، تنها 12 درصد جام های بیشمار خود را از دست داده است، 88 درصد جام های دیگر یوونتوس که از سال 1905 تا 2005 پراکنده اند را چطور می خواهد نادیده بگیرید ؟! آیا بزرگی یوونتوس را می خواهد صرفا با اشاره به یک اتهام که توسط کمیته ی دوپینگ ایتالیا و یوفا، و همچنین سازمان مبارزه ی جهانی با دوپینگ، در عالی ترین و بی طرف ترین دادگاه ورزشی دنیا رد شده است زیر سوال ببرد ؟

در آخر بد نیست نقل قولی از میشل پلاتینی بگذارم که چندی پیش در مورد اتفاقات کالچیوپولی گفت : اگر سناتور آنیلی زنده بود، یوونتوس هرگز درگیر کالچیوپولی نمی شد، چون برای آنیلی همیشه شرف و شخصیت جایگاهی بالاتر از نتیجه داشت. او همیشه به پرستیژ و جایگاه تیم مورد علاقه اش خیلی حساس بود و به اخلاق بیش از نتیجه اهمیت می داد. در تمرینات به ما می گفت : یک بازیکن خوب کسی نیست که فقط خوب دریبل کند، بدود و گل بزند، یک بازیکن بزرگ باید اول یک مرد بزرگ باشد."

جیانی آنیلی مالک یوونتوس بعد از جنگ جهانی دوم در سال 2003 درگذشت.