درد نوشته های یک مراجعه کننده به بیمارستان

کد خبر: ۷۴۷۲۹

تاریخ: ۰۵ آذر ۱۳۸۸ - ۱۱:۴۵

یکی از بینندگان سایت «تابناک» در مطلب ارسالی خود نوشته است:

اينجانب در مراجعه چندین باره به یکی از بیمارستان‌های تهران به نام حضرت فاطمه (س) با بی‌توجهی و بی‌تفاوتی پزشکان و مسئولان این بیمارستان روبه‌رو شده‌ام.

این بیمارستان در سرویس‌دهی به بسیاری از بیماران که بیشتر آنان از شهرستان‌های دور و نزدیک با کوله‌باری از غم و اندوه درد و رنج خود و به امید بهبودی به اینجا آمده‌اند، کوتاهی می‌کند و گویی این بیماران و دردهای آنان را نمی‌بینند و یا بهتر بگویم چشم خود را بر همه آنان بسته‌اند.

ساعت یک ربع به 8 است؛ در هر بار مراجعه برای مداوا به این بیمارستان و گذراندن صف‌های طولانی در سرما برای گرفتن شماره و در نوبت نشستن هنوز موفق نشدم توسط پزشک مربوطه، معاینه و ویزیت شوم و این در حالی است که هیچ کس پاسخگوی من و امثال من نبود. بیماران به امید بهبودی، ساعت‌ها پشت در بسته و البته خالی از پزشک نشسته و هر بار در شکایت به این که چرا کسی برای معاینه‌‌شان اقدامی نمی‌کند، با پاسخ نمی‌دانم مسئولان بخش پذیرش و سرپرستاری و شکایت و چه و چه ...روبه‌رو می‌شوند.

و جالب این که هنگامی بیماران عطای دیدن پزشک را به لقای وی می‌بخشند و خواهان پس‌ گرفتن بهای ویزیت خود می‌شوند، باز هم مشکل دارند و باید آنقدر منتظر خانم سرپرستار بمانند تا از جلسه مدیران و رؤسا بیایند؛ تازه این شامل حال کسی می‌شود که صدایش درآمده و از پله‌های اتاق ریاست بالا رفته و گله خود را علنی می‌کند و به هزار ترفند ایشان را از اتاقی که گويی در آنجا اتم می‌شکافند بیرون می‌کشاند و با اخم و... راضی می‌شود پای برگه را مهر و امضا کرده تا پس از ساعت‌ها که از وقت و عمر مردم را مفت و مجانی هدر داده حق بیمار درد کشیده را پس دهد.

حال برای من پرسش این است، در چنین بیمارستانی نباید برای چنین سمتی جانشینی بگمارند که در هنگام انجام امورات مهمتر او، جای وی پاسخگو بوده و این مهر و امضای کذایی را پای برگه‌ آزادی بیمار بزند؟ آیا در این بیمارستان به این بزرگی نباید به جای پزشکی که ده‌ها نفر پشت درهای اتاق‌های بسته منتظرند، دستیار یا پزشک جانشینی باشد تا بیماران را معاینه کرده و دردی از آنها دوا کند؛ چه بیمارانی که با ساک و چمدان چشم انتظار مانده‌اند و دریغ از باز شدن دری ...

ماجرا وقتی جالبتر می‌شود که در شکایت بیمار به منشی رئیس بیمارستان و پیگیری، در پاسخ می‌گویند این چه حرفی است، پزشک دستیار دکتر ... در اتاق ایشان است و در حال مداوا و ویزیت بیماران؛ اما با پایین رفتن پله‌های ریاست و رسیدن به موج بیماران، آش همان آش و کاسه نیز همان کاسه و باز هم اتاق خالی از پزشک. این يعني این که رئيس بيمارستان از طبقه پايين بيمارستان تحت مديريتش بي‌خبر مانده و به خيال خود يكي از پزشكان «متعهد» بيمارستانش در حال مداواي بيماران به ويژه كودكاني است كه آه و ناله آنان دل آدمي را به درد مي‌آورد! آیا مشکل پزشک مربوطه که در تماس با شکایات پیاپی بیماران روبه‌رو شده، اینقد بزرگ و مهم است که این همه بیمار را که همه آنها از زندگی خود زده و برای مداوا پیش وی آمده‌اند، باید رها کند؟ خواسته یک نفر در ازای خواسته چند بیمار؟ مشکل یک پزشک در برابر مشکل و درد چند نفر؟ کاش ایشان یک بار خود را جای بیماران و پشت در اتاق می‌دید؟ کاش یک بار شده خود را قاضی می‌کرد و خواهان پس دادن ساعت‌ها حق عمر بیمارانی می‌شد که ناامیدشان می‌کرد!

هم‌اکنون ساعت یازده و نیم قبل از ظهر است؛ با اعصابی ناآرام و بی هیچ مداوایی در حال بازگشت به محل کارم هستم درست مثل بار گذشته؛ بیماران منتظر همان و بیمارستان پرتلاطم همان و کارکنانی که «نمی‌دانم» ورد زبانشان شده نيز همان.

به امید روزی که ما مردم بیشتر همدیگر را دوست داشته باشیم، و یقین بدانیم هر جا که هم‌نوعی را خودخواسته گرفتار کنیم، ناخواسته گرفتار دیگری و دیگران خواهیم شد.

ضمنا " تابناک " آماده درج توضیحات مسئولین امر و مدیریت این بیمارستان می باشد.