تيم ملي را چگونه به مدار بازگردانيم؟

بحران فني در اوج بحران عقلانيت

تيم ملي ايران که بر اثر اشتباه هاي مکرر در مکرر فدراسيون فوتبال و ساير تصميم گيرندگان هنوز بعد از سه سال پس از برکناري برانکو، صاحب مربي واجد صلاحيت نشده، مملو از مشکلات فني است و آن کس که اهل فن فوتبال است و به مسايل آن اشراف دارد، خوب مي بيند که هيچ حرکت اصلاحي براي ارتقاي کار تيم ملي در دست کادر فني آن نيست. کار بر مداري کج مي چرخد و انگار کسي در قبال آن خود را مسئول نمي داند.

کد خبر: ۷۴۶۱۴

تاریخ: ۰۴ آذر ۱۳۸۸ - ۱۳:۰۱

تيم ملي ايران در برهه اي از زمان دچار بحران فني شده که جامعه فوتبال نيز دچار بحران عقلانيت است. همين بحث تخلفات مربيان، بازيکنان و خبرنگاران که با عنوان دعاوي منشور اخلاقي معروف شده، چنانچه با آرامش و بدون حب و بغض اجرا مي شد، اميدواري هايي را به دست مي داد که مردم نيز از آن استقبال مي کردند، اما در مواردي قرار گرفت که همه با آن به مخالفت برخاستند و فضاي فوتبال تيره شد.

به نوشته قدس؛ عقل روشن بين اين نکته را مثل روز روشن درمي يابد که تنها ماندن تيم ملي و مراجعه نکردن مردم به ورزشگاه ها در بازيهاي ملي، واکنش منفي از سوي جامعه فوتبال است. وقتي آنان مي‏بينند که مربي(مربيان) تيم ملي نه بر مبناي صلاحيتهاي فني بلکه بر اثر قواعدي ديگر يا حتي بر اثر اعمال نفوذ مؤسسه اسپانسر فدراسيون فوتبال- آن هم در دو مورد- انتخاب مي شود، چنين خاموش اعتراض مي کنند و کجاست درايتي که به آرامش و گرمي فوتبال فکر کند و اصلاحات لازم در آن را به گونه اي عقلاني به اجرا بگذارد!

تيم ملي دچار بحران فني است. سرمربي بي تجربه آن اشتباه هاي مهلک را مرتکب مي شود. اشتباه هايي که زيان آن فقط زمان حال را متضرر نمي کند، بلکه از آنجا که به اتلاف وقت مي پردازد و بازيکنان شايسته را به فاز اردوها و بازيهاي ملي دعوت نمي کند، آينده تيم ملي را هم به خطر مي اندازد.

در اين گير و دار و در حالي که پس از شکست در اردن تيم ملي حتي براي صعود به جام ملتها با خطر روبه رو است، فضاي جامعه فوتبال - به ويژه رسانه هاي مکتوب را که نقش بسيار مهمي در سازماندهي کار تيم ملي دارند- بحثهاي بي پاياني درباره تخلفات و منشور اخلاقي فرا گرفته، در حالي که محرومان و متهمان اين منشور سر جمع به 10 نفر نمي رسند.

به عبارت ديگر روزانه صدها هزار برگ روزنامه و چندين خبرگزاري و رسانه ديداري و شنيداري به جاي آنکه به اصل بپردازند و دست تيم ملي را بگيرند تا راه بيفتد، لبالب از مطالب موهني هستند که گاهي حتي يکسره کذب و بهتان است و در کمال ناجوانمردي و خلاف موازين اخلاق و شرافت انساني مطرح شده يا تماماً ناشي از جهل و ناآگاهي افرادي است که با خودشيريني در اين مسير مي خواهند از خود نزد افکار عمومي چهره بسازند... زهي تأسف!

... و آنچه در اين ميان از دست مي رود اعتبار فوتبال ملي، اعتماد تماشاچي و آبروي فوتبال نزد عامه است. وقتي براي يک مسابقه ملي فقط 1350 نفر تماشاچي به ورزشگاه آزادي مراجعه مي کند، آيا اين فاجعه نيست؟ چه کسي از مسؤولان فوتبال حتي به خود زحمت ابراز تأسف داد و تمهيدي انديشيد تا زمينه بازگشت تماشاچي را فراهم کند؟

تيم ملي ايران که بر اثر اشتباه هاي مکرر در مکرر فدراسيون فوتبال و ساير تصميم گيرندگان هنوز بعد از سه سال پس از برکناري برانکو، صاحب مربي واجد صلاحيت نشده، مملو از مشکلات فني است و آن کس که اهل فن فوتبال است و به مسايل آن اشراف دارد، خوب مي بيند که هيچ حرکت اصلاحي براي ارتقاي کار تيم ملي در دست کادر فني آن نيست. کار بر مداري کج مي چرخد و انگار کسي در قبال آن خود را مسؤول نمي داند.

همه گوشه دامن خود را بالا کشيده اند تا مبادا در اين وانفسا لکه اي هم بر آن بيفتد، غافل از اينکه شکست تيم ملي براي برکنار کردن مجموعه نفراتي که به جاي انديشيدن و عمل کردن، عمل بي انديشه را با روشي جزمي به اجرا گذاشته اند، کافي است. در اينکه فوتبال ايران به اخلاق و اصلاح نياز دارد هيچ ترديدي نيست و پاکيزه کردن آن را بايد با استمرار به پيش برد، اما بيش از همه به عقل، انديشه و سلامت اجرا نيازمند است.