ستاره پنهان و آشفته

روانكاوان مي‌گويند اين‌گونه آدم‌‌ها به جاي اين كه رنج‌هاي خود را بيرون بريزند و سبك شوند،‌ هميشه احتمال دارد دست به كاري حاد بزنند. اين كاري بود كه رابرت انكه 32 ساله در سه‌شنبه شب 19 آبان انجام داد و در نزديكي شهر هانوفر؛ جايي كه وي از 2004 به بعد زندگي مي‌كرد و عضو باشگاه هانوفر 96 بود، خودش را زير يك قطار در حال حركت پرت كرد و در دم جان سپرد.

کد خبر: ۷۴۲۰۹

تاریخ: ۰۲ آذر ۱۳۸۸ - ۱۱:۱۶

خودكشي تكان‌دهنده اخير رابرت انكه، دروازه‌بان شاخص فوتبال آلمان، نشانگر فشارهاي شديد روحي رايج در جهان حرفه‌اي ورزش است كه در يكي دو دهه اخير پيوسته بيشتر شده است.

به نوشته جام جم و به نقل از گاردین؛ مرگ انكه، محصول پايان مقاومت او در برابر مرگ دختر 2 ساله‌اش لارا نيز هست كه 3 سال و نيم پيش روي داد و به سبب نارسايي قلبي اين كودك شكل گرفت و انكه هرگز با آن كنار نيامد و اگر تا پيش از خودكشي وي بر سايرين آشكار نشده بود، به سبب خويشتنداري مفرط اين ورزشكار متولد آلمان شرقي سابق و به اين دليل بود كه وي عادت داشت مشكلات را درون خويش بريزد.

از 2003 به بعد

اين شايعه شنيده مي‌شود كه انكه يك يادداشت خودكشي هم به جا گذاشته و به‌رغم تاييد وابستگان وي و اظهارات همسر او در اين خصوص، پليس آلمان اين موضوع را تاييد نكرده است.

در عين حال اين پليس ساعتي بعد از مرگ انكه در مسير خط آهن هانوفر و در يك ايستگاه تقاطعي قطارها بصراحت اعلام كرد كه مرگ او بر اثر خودكشي بوده است و هيچ فرض و احتمال ديگري در اين زمينه وجود ندارد، سپس افشا شد كه رابرت انكه اصولا دچار بيماري افسردگي و ديپرشن بوده و از 2003 به طور مقطعي تحت درمان قرار داشته است.

ترزا، همسر رابرت انكه گفته است كه به خواست اين ورزشكار، از افشا و اعلام بيماري وي خودداري شده بود. انكه و همسرش پس از مرگ كودك خردسالشان از ارديبهشت امسال دختر 8 ماهه‌اي به نام ليلا را به فرزندخواندگي پذيرفته بودند و او را به گونه‌اي جانشين لارا كرده بودند، اما خودكشي رابرت نشان مي‌دهد كه اين مساله نيز باعث حل مشكلات روحي او و ايجاد نگرشي مثبت و تازه در او نشده بود.

ترزا انكه همچنين به رسانه‌هاي آلمان گفته است: «در تمام اين سال‌ها سعي كرده بودم افكار بد و نااميدي را از ذهن رابرت برانم و جنبه‌‌هاي شيرين زندگي را به او نشان بدهم، اما وي هرگز آرام و قانع نشد. او مي‌ترسيد ليلا رانيز مثل دختر قبلي‌اش (لارا)‌ از دست بدهد. وضع او آشفته بود. مردم نمي‌دانستند او دچار ديپرشن است. وي بشدت و با دقت به ليلا رسيدگي مي‌كرد، اما سرانجام بريد و يك روز عصر از خانه خارج شد و به ايستگاه قطار رفت و آن كار را انجام داد. هميشه به او مي‌گفتم كه زندگي فقط فوتبال و اتفاقاتي نيست كه تا به حال برايش رخ داده است، اما خود وي مايل نبود از دنيايي كه براي خود تنيده بود، بيرون بيايد؛ زيرا مي‌ترسيد دنياي بيروني از آن هم براي او خطرسازتر باشد.

رابرت انكه از 1996 در فوتبال آلمان مطرح شد، اما مثل ساير دروازه‌بانان آلمان مجبور شد تا 2008 كه حضور مشترك اوليور كان و ينس لمن در دروازه تيم ملي آلمان بي‌وقفه استمرار يافت، زير سايه آنها زندگي كند و در نتيجه فقط 8 بازي ملي انجام داده بود كه بجز يك مورد تقريبا همه آنها بعد از بازنشسته شدن اين دو سنگربان مشهور در سطح ملي شكل گرفته بود.

در اين حدفاصل انكه در باشگاه‌هاي بزرگي مثل بارسلونا و بنفيكا هم عضويت يافته، اما در بازگشت به آلمان به هانوفر كه هميشه باشگاهي متوسط تلقي مي‌شد، اكتفا كرده و در اين تيم عضويت يافته بود و به نظر مي‌رسيد از اين طريق بخت‌هاي خود را براي درخشش در سطحي بالاتر كاهش داده باشد، در حالي كه الحاق به باشگاهي بزرگ‌تر مي‌توانست موقعيت بين‌‌المللي او را محكم‌تر كند. او كه در آلمان شرقي سابق چشم به جهان گشوده و متولد شهر يناي اين كشور و اولين باشگاه عمده‌اش هم كارل زايس ينا بود، نخستين باشگاه بوندس ليگايي‌اش بورو سيامونشن گلادباخ به شمار مي‌آمد.

با وجود متوسط و معمولي بودن هانوفر و گل‌هاي بسيار زيادي كه اين تيم در فصل گذشته بوندس‌ليگا دريافت كرد، انكه به عنوان برترين دروازه‌بان سال اين ليگ گزينش شده بود. اولين بازي ملي انكه در ابتداي بهار 2007 و در ديداري دوستانه در برابر دانمارك بود و مردادماه امسال زماني كه تيم ملي آلمان، مهياي بازي سرنوشت‌ساز مهرماه خود با روسيه در مرحله انتخابي جام جهاني 2010 در شهر مسكو مي‌شد، يواخيم لو، سرمربي آلمان اعلام كرد كه نه‌تنها انكه دروازه‌بان ثابت ژرمن‌ها در اين مسابقه خواهد بود، بلكه در صورت صعود آنان در دور پاياني جام نيز همين حالت و جايگاه را خواهد داشت.

اعزام قطعي

اما از بدشانسي انكه، او ابتداي شهريور ماه دچار يك بيماري ويروسي ناشناخته و بر اثر آن يك ماه و نيم حاشيه‌نشين شد و «لو» ناچار رنه ادلر، دروازه‌بان 24 ساله را جانشين او كرد و از قضا وي در ديدار با روس‌ها از بهترين‌هاي ميدان بود و چند فرصت عالي گلزني را از مردان گاس هيدينك هلندي گرفت.

انكه بعد از آن ديدار به ميدان برگشت و از نو هانوفر را در ميدان‌‌هاي ليگ باشگاهي‌ آلمان همراهي كرد و به‌رغم غيبت در ديداري كه وصف آن رفت و دعوت نشدن براي دو ديدار تداركاتي آلمان در برابر شيلي و ساحل عاج در روزهاي 23 و 27 آبان (كه اولي به احترام انكه لغو شد)‌ همچنان به نظر مي‌رسيد وي شانسي بيشتر از ساير سنگربانان كشورش براي فيكس بودن در اين تيم دارد. حتي اگر چنين هم نبود، اعزامش به آفريقاي جنوبي قطعي به نظر مي‌رسيد.

رويكردي اجباري به ساير گزينه‌ها

اما چنين نبود و انكه همچنان مغشوش و غرق در بي‌اطميناني و احساسي بد نسبت به گذشته و بيم نسبت به آينده خود بود. انكه به اين هم توجه نداشت كه بعد از بازنشستگي لمن در پايان جام ملت‌هاي اروپا 2008، تبديل به مرد اول دروازه‌ آلمان در چشمان يواخيم لو شده است. اولين مرتبه فراخواني وي به تيم ملي به سال 1999 كه سرمربي آلمان اريش ريبك بود، مربوط مي‌شد؛ اما آن ايامي بود كه اوليور كان حكومت مي‌كرد و وقتي هم كه كان در تابستان 2006 در سطح ملي بازنشسته شد، لمن در اين سطح بي‌‌رقيب شد.

انكه در يورو 2008 ذخيره لمن بود و در نتيجه مدال نقره آن پيكارها را كسب كرد؛ اما حالا كه نيست، يواخيم لو و اندرياس كوپكه، مربي دروازه‌بانان تيم ملي آلمان مجبورند به ساير گزينه‌ها فكر كنند و كساني كه نامزد حفاظت از دروازه آلمان در جام جهاني نوزدهم هستند، از اين قرارند: رنه ادلر، تيم ويسه و مانوئل نوئر و همچنين تيمو هيلده برند كه در 3، 4 سال آخر حكومت مشترك كان و لمن معمولا دروازه‌بان سوم آلمان بود و حالا وقت دارد در غياب انكه، لو و دستيارانش را به تجديدنظر درباره خود وادارد.

براي فوتبالدوستان آلمان و بويژه هواداران هانوفر، آنچه در حاضر اهميت بيشتري دارد، نه مساله فوق بلكه به خاطره سپردن انكه است. ستاره پنهاني كه آرام آمد و آرام رفت و اضافه بر هنر دروازه‌باني كه در آن استوار و محكم و خوش‌استيل بود، ديگر هنر بزرگش اين بود كه مساله بيماري روحي‌اش را تا زمان مرگ خود از همگان پنهان نگه داشت.