مصاحبه اختصاصي تايمز با ديويد بكام

خانه‌اي از گل و آرزو

بازي با ميلان نقطه اوج درگيري‌ها به حساب مي‌آمد. زور او درون ميدان هم گره از كار گالكسي گشود و تيمي كه بدون بكس فقط در يكي از 13 رقابت طعم برد را چشيده بود، با ستاره انگليس در نهايت رتبه اول كنفرانس شرق را به چنگ آورد.

کد خبر: ۷۴۰۵۳

تاریخ: ۰۱ آذر ۱۳۸۸ - ۱۱:۳۵

بكام از روز اول حضور در گالكسي مسئوليت‌پذير بود؛ چه آن هنگام كه به هوادار هتاك لس‌آنجلس حمله كرد تا ديگر كوچك‌ترين حرف زشتي درباره همسرش ويكتوريا نشنود و چه آن لحظه كه به خاطر موفقيت تحصيلي بروكلين‌، براي فرزند ارشدش مرغوب‌ترين هدايا را خريد.

به نوشته خراسان و به نقل از تایمز، او امروز يك مسئوليت بزرگ دارد و بايد ثابت كند حتي اگر براي تفريح به ينگه دنيا آمده باشد، باز هم به لطف كاريزماي ذاتي مي‌تواند يك تيم آمريكايي را بر قله MLS (ليگ حرفه‌اي آمريكا) بنشاند. فينال امروز مقابل رئال سالت ليك، بكس را از اتهام‌ها مبرا مي‌كند. چه بخواهيد و چه نخواهيد او ديويد بكام است؛ گويي حتي وقتي دنيا را آب ببرد، او از خواب خوش‌ ناشي از خستگي بابت خالكوبي‌هاي فراوان بيدار نمي‌شود.

حالا بكس در هتل مجلل محل اقامت گالكسي به دومين جام دوران پس از منچستريونايتد مي‌انديشد. بكام در آمريكا، 2 سال و نيم روي ترن هوايي مدام بالا و پايين رفته اما ديگر مايل به تجربه فراز و فرود نيست و ثبات مي‌خواهد. به هر حال او علاوه‌بر پايان خوش (بكام سال آينده به ميلان بر مي‌گردد) سوداي توپ زدن در جام جهاني را در سر مي‌پروراند.

بازيكن سابق رئال‌مادريد همين امروز را دارد، پس بايد لياقت‌هايش را به كاپلو ثابت كند. در توالي فراز و فرودهاي ترن هوايي زندگي، بكام اوج را بيش از حضيض تجربه كرده است: «در زندگي هميشه لحظات دشواري وجود دارد. شخصا همواره با نهايت توان براي رسيدن به اهدافم تلاش كرده‌‌ام. تصور مي‌كنم اين بهترين راه ممكن است. آرزوي پوشيدن پيراهن تيم ملي كشورم را دارم.»

هيچ كس نمي‌داند بكام به روي خودش نمي‌آورد اما در حقيقت پس از تبعات اخراج در بازي مرحله يك هشتم نهايي جام جهاني 1998 بين انگليس و آرژانتين و دور ماندن از تركيب رئال‌مادريد كاپلو (آن‌چه خداحافظي موقت با سه شيرها را درپي داشت)، سومين دوره تاريك دوران حرفه‌اي را پشت‌سر مي‌گذارد. نشانه‌هاي اين عصر در همان روزهاي ابتدايي بازگشت به آمريكا بارز بود. ديويد حضور در ميلان را به همراهي گالكسي در 11 بازي ابتدايي فصل جاري ترجيح داد تا هواداران در روز اولين رقابت او در لباس گالكسي، بنرهايي با مضمون «خائن» و «بي‌تعصب» را در دست بگيرند.

كاپيتان سابق تيم ملي انگليس هيچ زخمي را عميق‌تر از خراشيدگي روزهاي پس از پايان جام جهاني 1998 نمي‌داند: «ناكامي؟ آن‌چه در آمريكا كشيدم در مقايسه با اتفاق‌هاي سال 1998 لذتي به اندازه قدم زدن در پارك داشت. كوچك‌ترين آسيبي به خانواده‌‌ام نرسيد. واقعا اگر قرار بود سال 1998 يكي از بچه‌هايم به مدرسه برود، اتفاق بدي رخ مي‌داد. باز هم مي‌گويم چندان به دردسر نيفتادم. انتقادها در ذهنم لانه نمي‌كند و هميشه به آينده‌اي خوب مي‌انديشم. خودم تصميم گرفتم بازگردم و خودم عواقب موجود را مي‌پذيرم. بازي جلوي چشم هواداران وطني لذت‌بخش است اما گاهي اوقات مجبوريد در زميني پر از نفرت بازي كنيد. اين‌جا، قصه هيجان‌انگيز مي‌شود. اكثر طرفداران فوتبال مرا دوست دارند. خب، عده‌اي نيز مايل نيستند كنارشان باشم.»

خانه 15 ميليون يورويي
وقتي داستان زندگي راست‌پاي طلايي دنياي فوتبال را مي‌خوانيد، فكر مي‌كنيد او در برخي مقاطع فقط به خداوند نياز داشته و بس. زندگي شاهانه بروكلين 10 ساله در عمارتي 15 ميليون يورويي آرزوي كودكان ثروتمند دنيا تلقي مي‌شود. ديويد دوست دارد پسرش يك زندگي كاملا عادي داشته باشد: «يكي از اهداف من حضور طبيعي بروكلين در كلاس‌هاي درس است. پسري به سن او آرامش و اشتياق مي‌خواهد. او فعلا بايد فقط درس بخواند. فقط هنگام روخواني از ما كمك مي‌گيرد و من و مادرش قول داده‌ايم چنان‌چه استعدادش را در راه كسب نمرات مطلوب خرج كند، براي خريد يك هديه درست و حسابي دست به جيب شويم.»

برنامه كاري بروكلين
مغضوب بزرگ جام جهاني 1998 برنامه كاري بروكلين را حفظ كرده تا ثابت كند چه پدر وظيفه‌شناسي است: «خانه‌اي پر از حيوانات وحشي داريم. فرزند اول من در مدرسه خيلي خوب درس مي‌خواند و يك ساعت و نيم از وقت روزانه خود را صرف انجام تكاليف مي‌كند. او از آن جايي كه وقت فوتبال بازي كردن را ندارد، سراغ بيسبال رفته؛ هرچند هنوز در هيچ تيمي حضور ندارد. مايلم بروكلين به فعاليت‌هاي ورزشي ادامه دهد؛ به هر شكل ممكن.» بكام اخيرا هميشه در ليست كاپلو جاي داشته اما براي تثبيت جايگاهش در جام جهاني به تجربه مجدد فضاي فوتبال اروپا نياز دارد.

... و رؤياي آفريقايي من
بكام اگر سوداي تجربه چهارمين جام جهاني را نداشت، 6 ماه دوري از خانواده را تحمل نمي‌كرد: «قول مي‌دهم اين آخرين دوره دوري طولاني مدت من از خانواده‌ام باشد. فقط براي يافتن جايگاهي در جمع سه‌شيرها حاضر شدم به ميلان برگردم.» ترجيح بازي حساس گالكسي در پلي‌آف ليگ آمريكا به بازي دوستانه انگليس مقابل برزيل در رؤياي آقاي خوش‌تيپ براي تبديل شدن به ثابت‌قدم‌ترين ملي‌پوش تاريخ فوتبال انگليس خللي وارد نكرد. البته رسيدن به دستاورد شيلتون (125 بازي ملي) چندان آسان نيست.