اسمِ مسلمانی هست؛ رسمِ مسلمانی نیست*

جواد سیفی

کد خبر: ۷۳۹۶۰۴

تاریخ: ۲۶ مهر ۱۳۹۶ - ۰۸:۰۹

قسمت اول
زنبورهای بی عسل

⚜ امام صادق علیه السلام :
کونوا دُعاهً لِلنّاسِ بِغَیْرِ اَ لْسِنَتِکُمْ، لِیَرَوا مِنْکُمُ الْوَرَعَ وَ الاِْجْتِهادَ وَ الصَّلاهَ وَ الْخَیْرَ، فَاِنَّ ذلِکَ داعیَهٌ؛
مردم را به غیر زبان خود دعوت کنید، تا پرهیزکاری و کوشش در عبادت و نماز و خوبی را از شما ببینند؛ زیرا اینها خود دعوت کننده است.
کافی، ج ۲، ص ۷۸، ح ۱۴٫

یکی از عللی که در بسیاری از امور فرهنگی و اجتماعی نه تنها پیشرفتی نداشته ایم بلکه پَس رفته ایم ، این است که در آحاد جامعه ، اعم از خواص و عوام به قول جناب سعدی علیه الرحمه سخندان و مصالح گوی زیاد داشته و داریم اما در عمل کُمیتمان لنگ است . کافی است بنشینید در یک جمع علمی ، دوستانه و خانوادگی و مثلا باب گفتگو را درباره ی نظم وانضباط ، وجدان ، حقوق و آداب اجتماعی ، فرهنگ ... باز بفرمایید تا انبوه سخنان و نصایح دُرَربارِ آمیخته و آراسته با کلام بزرگان غربی و شرقی از اسپئوسیپوس گرفته تا خورخه لوئیس بورخس و اشعار مطنطن سپید و نیمایی و غزل و قصیده دوبیتی و چارپاره ... از اثیرالدین اخسیکتی گرفته تا مرحوم حسین پناهی و ایضا مورد عجیبِ ! وصایایِ کوروش بشنوید. بمانَد که بعضی مواقع روح آن مرحومان و غیر مرحومان ! (زنده مراد است) از چنین جملات منسوبی دچار کهیر ! می شود

بعد از افاضه ی فضل حضار ، اَبرَکی بالای سرتان شکل می گیرد ! که این سوال در آن نقش بسته: با اینهمه انسان فهیم و فاضل که در همه ی اجتماعات می بینیم و اخیرا از فضای شبکه های اجتماعی نیز حظ وافر برده و از انبوه و رگبارِ ! نصایح اجتماعی و فرهنگی و اقتصادیِ ... هر روزه ، اعم از توصیه ی به لبخند صبحگاهی ، زیبایی و آراستگی همراه با امیدواری به بهره مندیِ خروارها آرزوی زیبا و لاکچری ! ، احترام به همنوعان و نوعدوستی و حتی سگ دوستی ( سگ فحش نیست) ، محیط زیست دوستی ، انضباط ، تقوا و ... در قالب استیکر ، عکس ، ویدئو ، هشتگ و سایر آلات و ابزار دنیای مجازی و ایضا برپایی کمپین یا همان پویش فرهنگستانی ؛ بهره مندمان می سازند ؛ چرا در دنیای حقیقی با انبوه حسادت و فریب و خدعه در محیط خانوادگی ، دوستانه و شغلی ؛ مردمی عبوس و گرفته و عصبانی در صبحگاهان ؛بی نظمی در تمام وجوه و در خیابان و معابر ، نمای ساختمانها ، از نمای ظاهری تا بالکن های کمد آقای ووپی طور ؛ چیدمان جلوی مغازه ها ؛ صفوف مترو ، فرهنگ رانندگی و تعاملات مترقّیانه هنگام تصادف ! و دعاها و آرزوهای خوشی که هر روزه رانندگان خودروها به اندک بهانه ای به هم و خانواده های محترم نثار می کنند ! ، وضعیت پاکیزگی شهر و اموال و مکانهای عمومی از کوه و جنگل و دریا گرفته تا میراث فرهنگی و بوستانها و سرویسهای بهداشتی عمومی ، خصوصا از نوع ستودنی و رویاییِ بین راهیَش !و .... (ببخشید اَبرَک برای ما بقی جا نداشت و پاره شد ) مواجهیم !؟
آری در حرف و تئوری قهاریم اما در عمل ... ؛ خود قضاوت بفرمایید که :

ایرانیها ! آیا رفتار و کردار ما موجب آبروی قوم آریایی با آن سابقه ی تمدنی است
شیعیان ! آیا رفتار و کردار ما مطابق "کونُوا لَنا زَيْناً وَ لا تَکونُوا عَلَيْنا شَيْناً." است

از آیت‌الله حائری شیرازی خاطره ای شنیدنی در این باب نقل شده ، که گفتند :
«زبان عمل، زبانی است که همه می‌فهمند. آقای لَنسِر رهبر شیعیان اتریش به ایران آمده بود، بچه‌ها او را به جبهه بردند. برخی از رزمنده‌ها پرتقال می خوردند و پوستش را از توی دریچه در صحرا یا این فضاهای بیرون می‌انداختند. ایشان به آنها گفت که شما به زبانی که هیچ کسی نمی‌فهمد می‌گویید: «نظافت جزء اسلام است» و به زبانی که همه می فهمند می‌گویید «نظافت جزء اسلام نیست».

خیلی حرف عمیقی زد؛ زبانی که همه می‌فهمند زبان عمل است. داعش با زبان عمل می‌گوید: اسلام دین رحم و مروت و انصاف نیست بلکه دین خشونت است.»

آری ! بی تردید این عمل ماست که به نحو مقتضی دلالت کننده ، ترغیب کننده ، دعوت کننده و سرایت کننده است

خدا رحمت کند دکتر شریعتی را که گفته :
"بد" و "خوب" ، "ایمان" و "کفر" و "شیعه بودن" و "شیعه نبودن"، بعد از عمل است که تحقق می‌یابد.

حال به جایِ یا حداقل در کنارِ سخنرانی و نصیحت گویی
خود واقعیمان را ببینیم ،
کردارمان را به قضاوت بنشینیم
"زنبور بی عسل نباشیم"
و از خودمان شروع کنیم
و مَخلَص کلام ، سروده ی حکیم طوس که بر اثر کثرت استعمال !! تبدیل به مَثَل شده است که :

:: دو صد گفته چون نیم کردار نیست::

-----------------------------------------

* برگرفته از جمله ای منسوب به مرحوم سید جمال الدین اسدآبادی که گفته: به اروپا رفتم اسلام بود! اما مسلمان نبود؛ به ایران آمدم مسلمان بود ولی اسلام نبود!