آخرین یادداشت مرحوم شاهرخی

کد خبر: ۷۳۷۹۷

تاریخ: ۲۹ آبان ۱۳۸۸ - ۱۶:۳۷

شاید این آخرین یادداشتی باشد که استاد شاهرخی یک ماه پیش از فوتش برای درج در نشریه‌ای نوشته باشند.

به گزارش فارس، محدثی پیش از انتشار این یادداشت، نوشته است: شاید این آخرین یادداشتی باشد که استاد شاهرخی برای درج در نشریه‌ای نوشته باشند، کمتر از یک ماه پیش برای درج در پرونده ویژه مجله شعر که موضوع آن انجمن‌های ادبی بود چند سؤال خدمت ایشان پیرامون نقش انجمن‌های ادبی در تعمیق و گسترش شعر داده بودم و استاد این چند سطر را با توضیحات ابتدای آن ارسال کردند و تلفنی هم تماس گرفتند و با همان کرامت خاص خودشان از اینکه مختصر پاسخ داده‌اند عذرخواهی کردند، این پاسخ در مجله شعر چاپ خواهد شد، اما تا آن زمان خالی از لطف ندیدم در فضای سنگین فقدان استاد در این روزها، یکی از آخرین یادداشت‌ها و شاید آخرین یادداشت آن بزرگمرد، تسلای خاطر دوستان باشد.

متن یادداشت محمود شاهرخی به این شرح است:

سردبیر محترم مجله شعر ... محدثی خراسانی دامه توفیقاته
با سلام و ادای احترام، مرقومه ارسالی واصل شد اینجانب به علت بیماری توان نگارش ندارم چون دستم لرزان است. باری در مورد 3 سؤال، پاسخ آن مستلزم وقت و فرصت است اما در این مقام به اختصار مطلبی چند عرضه می‌دارم.
دربارة نقش انجمن‌ها، بدون تردید انجمن‌های ادبی اگر در هر مقوله‌ای استادان و متخصصان، عهده‌دار تعلیم و راهنمایی مبتدیان و دوستداران ادب و هنر باشند، این امر سبب ترقی و تعالی و ادب و فرهنگ خواهد بود و اگر صرفاً گرد آمدن جمعی باشد وقت گذرانی است و نتیجه ای عاید نخواهد شد.

امّا با پیشرفت جریان اطلاعات و ارتباطات طبعاً آن کس که عهده‌دار تعلیم و تربیت است باید گذشته از امور ادبی حتی نسبت به پیشرفت علوم روز آگاهی داشته باشد و تنها به ضوابط و معیارهای گذشته بسنده نکند و با بهره‌گیری از دانشهای روز و ارتباط با آن ولو مختصر سبب گسترش و وسعت اندیشه نوآموزان شود.

اما در مورد نقل خاطرات انجمن‌ها و شرکت در آن متأسفانه چون من مقیم شهرستان بوده‌ام و در آنجا انجمن ادبی تشکیل نمی‌شد توفیق حضور در انجمن‌ها به اینجانب دست نداد، و چون به تهران آمدم در یکی از آنها حضور یافتم متأسفانه ملاحظه کردم که:
ذات نایافته از هستی بخش
کی تواند که شود هستی بخش

البته همه چنین نیستند و اخلاق و ادب حکم می‌کند که تصریح به نام نکنم و استادان معاصر جملگی بدان آگاهند.

یادآوری این نکته ضروری است که استادان پیشین نسبت به روش و شیوه آن دوران تخصص و اشراف داشتند و امروز نیازی نیست که تنها به روش گذشتگان عمل کرد، نکته دیگر اینکه نباید تعصب داشت که تنها باید به یک روش و شیوه سخن گفت بلکه هرکس آزاد است احساس خود را در هر قالب که مقتضای سلیقه اوست بیان کند اما نباید سخن بصورت لغز و چیستان درآید که هیچ مطلبی به شنونده القا نکند.

با پوزش از نارسایی کلام و با تقدیم احترام
محمود شاهرخی