اميررضا خادم:

كمرنگ بودن كار كارشناسي تلاشهاي دولت را ضايع كرد

نماينده مجلس هفتم عملا درباره علت ناكامي مجلس هفتم درباره جلو كشيدن ساعات در سال 86 سكوت كرد. خبرنگار «تابناك» از وي پرسيد: مسئله جلو يا عقب كشيدن ساعت رسمي كشور نه مسئله‌اي نظامي امنيتي است و نه بحران‌زا، ولي با عقب‌نشيني مقابل دولت، فوريت آن لغو شد. آيا همين رفتار مجلس، به آن عبارت كوتاه و معروف «مجلس در رأس امور است» آسيب نمي‌زند؟

کد خبر: ۷۳۶۸

تاریخ: ۱۳ اسفند ۱۳۸۶ - ۱۸:۰۸

با وجود آن كه رئيس‌جمهور و برخي همكارانش پتانسيل و تلاش چشمگيري داشتند، نمي‌‌توان اين ويژگي را در همه دولتي‌ها ديد و در ضمن اين دولت از نخبگان هم كمتره بهره برد.

اميررضا خادم، نماينده مجلس هفتم و نامزد مجلس هشتم در گفت‌وگو با خبرنگار «تابناك» عملا درباره علت ناكامي مجلس هفتم درباره جلو كشيدن ساعات در سال 86 سكوت كرد.

خبرنگار «تابناك» از وي پرسيد: اين‌كه مسئله جلو يا عقب كشيدن ساعت رسمي كشور كه نه مسئله‌اي نظامي امنيتي است و نه بحران‌زا، چرا اين همه طول كشيد و ناگهان با عقب‌نشيني مقابل دولت، فوريت آن لغو شد و حالا قرار است از 1/1/87 به شيوه سال‌هاي گذشته، ساعت رسمي كشور يك ساعت تا پايان شهريور جلو كشيده شود؟ آيا همين رفتار مجلس، به آن عبارت كوتاه و معروف «مجلس در رأس امور است» آسيب نمي‌زند؟

خادم كه از طراحان دوفوريتي جلو كشيدن ساعت‌‌ها بود، در پاسخ گفت: اينجا دو مطلب هست؛ نخست اين‌كه در سطح كاري و شأن مجلس نبود كه براي تعيين ساعات كاري بانك‌ها، كه بخشي از وزارتخانه‌ها به شمار مي‌روند و زيرمجموعه وزارتخانه‌ها هستند، تعيين تكليف كند، بلكه خود دولت بايد وارد اين موضوع مي‌شد. دوم آن‌كه اين موضوع كاملا ملي بود؛ يعني تغيير ساعت رسمي كشور به «همه» مربوط مي‌شود؛ يكي از موضوعات قابل توجه كشور كه بحث صرفه‌جويي و حساسيت و نحوه هزينه بيت‌المال ارتباط مستقيمي دارد.

وي افزود: وزارت نيرو مي‌تواند نظر مثبت بدهد و البته داد. كارشناسي اين بحث تخصصي توسط مركز پژوهش‌هاي مجلس هم به اينجا رسيد كه جلو كشيدن ساعت، سالانه بالغ بر سيصد تا چهارصد ميليارد تومان صرفه‌جويي انرژي به همراه دارد. حال با توجه به اين عدد و مشكلاتي كه در جامعه هست و نيز نبود فرهنگ صرفه‌جويي و ارزان بودن قيمت انرژي‌ها مثل برق، طبيعي بود، مجلس وارد موضوع شود و به آن بپردازد، اما در اين مسأله آنچه براي دولت مهم بود و بر آن تأكيد داشت، «وقت شرعي» بود. ولي وقت شرعي ظهر تبريز با تهران يا مشهد با تهران يكي نيست و اتفاقا خوبي طرح ما اين بود كه مردم نماز صبحشان قضا نمي‌شد، چون يك ساعت ساعت‌‌ها را جلو كشيده بوديم.

اين چهره فرهنگي ورزشي مجلس هفتم در نگاهي به عملكرد دو، سه ساله دولت نهم گفت: افرادي در دولت نهم پتانسيل‌هاي قوي داشتند؛ مثل رئيس‌جمهور محترم و نيروهايي كه در هيأت‌ دولت فعال بودند. اين سطح و جمع به همه تسري پيدا نمي‌كرد، بلكه بخشي تلاش قابل توجهي داشتند. از طرفي، اگر اين امر همراه با نيروهاي متخصص و باتجربه بود و همچنين مي‌توانست از بدنه كارشناسي و خبرگان زمينه‌هاي گوناگون اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي بهره ببرد، با توان زيادي حركت مي‌كرد و نتايج خوبي به همراه داشت.

وي اظهار داشت: به نظر مي‌آيد نقطه قوت دولت، پرتوان بودن و قدرت ريسك بالاي آن است و نقطه ضعف آن، نبود يا كمرنگ بودن بهره‌گيري كارشناسي و نظر مشورتي گرفتن از نيروهاي كارشناسي است. اين موارد باعث شد آن توان و پتانسيل دولت زير سؤال رود و گاه موجب ضايعات و صدمات شود. مثل حضور پرقدرت دولت در مباحث هسته‌اي كه بسيار ارزنده بود، اما اظهارنظر و ورود به بحث هولوكاست، در شرايطي كه دشمنان ما به ويژه اسرائيل در پي معرفي ايران به عنوان خطري براي جامعه جهاني بود و همزمان در شرايطي بوديم كه قطعنامه عليه ما در حال تصويب بود، همين لطمات خاص خود را داشت. يا در ارتباط با رفتار پرشتاب دولت در سازندگي عمراني كشور، بي‌توجهي به رشد نقدينگي و برداشت از حساب ارزي، باعث عدم بهره‌گيري حداكثري از توان دولت در اجرا شد و زمينه ايجاد تورم كمرشكن فراهم آمد كه قابل پيش‌بيني بود.

عضو کميسيون فرهنگي مجلس ادامه داد: در فضاي فرهنگي هم كه خودم فرهنگي‌ام، بايد گفت، ايجاد يا گسترش فرهنگ ايراني ـ اسلامي با برخي نگاه‌هاي نفيي، دور شدن بيشتر اهالي بدنه فرهنگي با مجريان را به همراه داشت كه البته نتيجه آن، مي‌تواند ايجاد اشكال براي متوليان فرهنگ ايران و مقابله با تهاجم فرهنگي و پيشي گرفتن در فرهنگ ناب ايران اسلامي باشد.

اين كانديداي مجلس هشتم در پاسخ به آخرين پرسش خبرنگار «تابناك» كه پرسيد، با توجه به اين‌كه شما عضو كميسيون فرهنگي مجلس هفتم هستيد، نظرتان درباره ورود هنرپيشه‌ها و قهرمانان ورزشي به عرصه انتخابات چيست، گفت: به نظرم چنانچه يك كار آماري شود و تعداد نماينده‌هايي را كه وارد مجلس شوراي اسلامي شدند يا از اعضاي شوراهاي شهر و روستا درآمدند، در هفت دوره مجلس و در سه دوره شوراها ضرب كنيم، عدد بزرگي به دست مي‌آيد كه در مقابل آن ميزان افرادي كه از جامعه هنري و ورزشي ورود كردند و يا كانديدا شدند، نزديك به صفر است. اين حضور حداقلي كه از هنري‌ها و ورزشي‌ها ديده مي‌شود، در اجرا و قانونگذاري محل نگراني نيست، بلكه بايد مورد تشويق قرار بگيرد. هرچند ممكن است هر هنرمند و قهرماني، يك قانونگذار يا مجري خوب نباشد، البته اين هم نيست كه هيچ هنرمند يا ورزشكاري نتواند در اين فضا فعاليت كند.