واکنش رئیس دیدبان حقوق بشر به مرگ پناهجوی ایرانی در «مانوس»

رئیس سازمان دیدبان حقوق بشر با انتشار پیامی به مرگ یک پناهجوی ایرانی در جزیره مانوس گینه نو واکنش نشان داد.

کد خبر: ۷۲۰۰۰۰

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۴:۰۶

به گزارش خبرگزاری مهر، «کنت راث» رئیس دیدبان حقوق بشر در پیام خود که در توئیتر منتشر شده می نویسد: خودکشی پناهجوی ایرانی وضعیت اسفناک افراد (پناهجویان) بازداشت شده توسط استرالیا که در این جزیره نگهداری می شوند را برجسته کرد.

به گزارش مهر، مقامات پلیس در پاپوآ گینه‌نو (مانوس) کمی بعد از اعلام خبر مرگ یک پناهجوی ایرانی در اردوگاه پناهجویان استرالیا در جزیره مانوس هویت او را اعلام کردند.

نام این شهروند ایرانی حامد شمشیری‌پور و سن او ۲۸ سال اعلام شده است.

پلیس علت مرگ او را خودکشی اعلام کرده است. این در حالی است که طبق گزارش ها افراد دیگر ساکن در بازداشتگاه پناهجویان مانوس این موضوع را رد می‌کنند و می‌گویند او کشته شده است.

در همین رابطه سازمان عفو بین‌الملل استرالیا در بیانیه‎ای اعلام کرد: این هم یک فاجعه جانگداز دیگر ناشی از رنج و مصیبتی است که در جزیره مانوس رخ می دهد. در این رابطه باید تحقیقاتی مستقل، منصفانه و در اسرع وقت صورت گیرد.

سازمان حقوق بشر استرالیا گفت این پنجمین نفری است که از ۲۰۱۳، زمان تاسیس این مرکز توسط دولت استرالیا، در حین بازداشت در این جزیره، جان خود را از دست داده است.

مسئولیت اصلی اداره و کنترل اردوگاه پناهجویان مانوس بر عهده مقام‌های استرالیا است و این کشور هزینه آن را پرداخت می‌کند.

طبق قوانینی که استرالیا برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی دارد، کسانی که با قایق خود را به سواحل این کشور برسانند تا پایان رسیدگی به درخواست پناهندگی به اردوگاه‌های واقع در جزیره مانوس، متعلق به پاپوآ گینه نو، یا جزیره ناروئو در اقیانوس آرام منتقل می‌شوند.

حتی در صورت پذیرفته شدن درخواست این افراد هم به آنان اجازه سکونت در خاک استرالیا داده نمی‌شود بلکه آنان به «کشورهای امن» دیگری انتقال یابند.

سال گذشته قضات دیوان عالی پاپوآ گینه‌نو گفتند که قانون اساسی این کشور اجازه نمی‌دهد آزادی رفت‌ و آمد کسی بدون محاکمه منصفانه سلب شود و پناهجویانی که به طور غیرقانونی به خاک استرالیا وارد شوند، طبق قوانین گینه مرتکب خلافی نشده‌اند و نمی‌توان آنها را در اردوگاه پناهجویان محصور کرد.

به دنبال صدور این حکم، دولت های استرالیا و پاپوآ گینه‌نو موافقت کردند که این اردوگاه را تعطیل کنند، اما با گذشت حدود یک سال از آن زمان هنوز اقدامی در این مورد صورت نگرفته است.