چرا فرصت‏سوزی؟

سید امیر حسینی

کد خبر: ۷۱۲۸۵

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۸۸ - ۲۳:۵۲

سومین دوره بازی‌های داخل سالن آسیا از تاریخ یازدهم لغایت هفدهم آبان ماه 88 در شهر هانوی ویتنام آغاز شده است. در این دوره از بازی‌ها ورزشکاران در بیست رشته ورزشی رقابت می‌کنند و یک رشته ورزشی نیز به صورت نمایشی ارائه شده است. کمیته برگزاری تدارک حضور بیش از 5000 نفر ورزشکار و مربی و سرپرست، 1000 نفر عوامل فنی، 2000 نفر روزنامه‌نگار، عکاس و عوامل رادیو تلویزیونی و 7000 نفر داوطلب ورزشی را انجام داده است. پوشش تلویزیونی این رویداد 3میلیارد بیننده از 45 کشور ومنطقه را تحت پوشش قرار می‌دهد.

مخاطبین و مشتریان اصلی این رویداد ورزشکاران ومسئولین ورزشی، کمیته بین‌المللی المپیک ,شورای المپیک آسیا, کمیته‏های ملی المپیک کشورها، کمیته‌های پزشکی، فدراسیون‌های بین‌المللی وآسیایی، رسانه‌ها، گروه‌های برنامه‌ریزی امور فرهنگی و هنری، داوطلبان ورزشی، شرکت‌های پیمانکاری فنی مهندسی و خدماتی، تماشاگران و حامیان مالی هستند.

کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران نیز پس از ناکامی در برگزاری به موقع دومین دوره بازیهای کشور‌های اسلامی در ایران مهم‏‎ترین فعالیتش را در سال 2009 حضور در این دوره از بازی‌ها قرارداده است و بخش اعظمی ازاعتبار ات مالی خود را برای حضور در این رویداد اختصاص داده است. شورای المپیک آسیا مسئولیت توسعه وگسترش ورزش‌ها را مطابق منشور المپیک بر عهده دارد و آن را زمینه مناسبی برای گسترش چند فرهنگی (مولتی کالچرالیزم) می‌شناسد که این سیاست مورد حمایت و تأکید کمیته بین‌المللی المپیک است.

رویکرد شورای المپیک آسیا برای توسعه ورزش در قاره کهن و پهناور آسیا توسعه و تنوع بخشیدن به رویداد‌های مختلف ورزشی و به رسمیت شتاختن ورزش‌های بومی و سنتی کشورهای عضو شورای المپیک آسیاست. از این رو در دهه‌های اخیر ورزش‌هایی چون کبدی به اهتمام کمیته ملی المپیک هندوستان، سپک تاکرا کمیته ملی المپیک تایلند، کشتی‌های سنتی ایرانی و کوراش توسط کمیته ملی المپیک ازبکستان، کشتی سنتی باکمربند آلیش توسط کمیته ملی المپیک قرقیزستان و بسیاری از ورزش‌های دیگر با حمایت‌های وزرای ورزش این کشور‌ها توسط شورای المپیک آسیا به رسمیت شناخته شده است و به خانواده بزرگ ورزش جهانی پیوسته است.

اگرچه به اهتمام کمیته ملی المپیک وسازمان تربیت بدنی جمهوری اسلامی ایران فدراسیون بین‌المللی ورزش‌های زورخانه‌ای با حمایت 22 کشور جهان در 20 مهرماه 1383 در تهران و آکادمی ملی المپیک تأسیس شد و ورزش باستانی زورخانه با حمایت پروفسور یورگن پالم از کشور آلمان رئیس فقید فدراسیون جهانی ورزش همگانی به خانواده ورزش‌های جهانی پیوست اما علی‌رغم تلاش‌های بسیار مؤثر فدراسیون بین‌المللی ورزش‌های زورخانه‌ای و معرفی این ورزش ایرانی به بیش از 52 کشور دنیا به ویژه در دوسال اخیر با سیاست‌های اشتباه و رویکرد‌های یک‌سونگرانه و تک‌محوری آقای علی‌آبادی رئیس سابق سازمان تربیت بدنی و رئیس فعلی کمیته ملی المپیک، روند رو به رشد این ورزش با کندی روبه‌رو شد.

حتی به جهت عدم حمایت‌های ایشان تلاش‌های دبیرکل فعلی کمیته ملی المپیک و عضو هیأت اجرایی شورای المپیک آسیا که در دوره قبلی هیأت اجرایی حمایت رسمی و کتبی 17 کمیته ملی المپیک را در حمایت از ورزش‌های زورخانه‌ای دریافت کرده بود به سردی گرایید و ابتر ماند.

عملاً دبیرکل کمیته ملی المپیک تحت تأثیر رویکردهای سرد آقای علی‌آبادی، استدلال‌های سطحی برخی از عوامل اجرایی دفتر شورای المپیک آسیا و سکولاریسم حاکم بر ورزش قرار گرفت و آمیختگی ورزش باستانی با فرهنگ معنوی و دینی مردم منطقه علی رغم استقبال جوانان کشورهای مختلف عملاً به عنوان یک مانع تلقی شده و وی از پیگیری این مهم بازماند، به طوری که پرونده مطروحه ورزش زورخانه در شورای المپیک آسیا و تلاش‌های انجام شده چند سال اخیر که با حمایت دبیرکل شورای المپیک آسیا و عضو کمیته بین‌المللی المپیک جناب راندارسینگ از کشور هند و همچنین 17 کمیته ملی المپیک کشورهای آسیایی برای به رسمیت شناختن ورزش باستانی همراه بوده است در دفتر مدیر اجرایی شورای المپیک آسیا راکد شد.

این موضوع در شرایطی است که در سال گذشته ورزش باستانی با حضور رئیس‌جمهور جناب آقای دکتر احمدی‌نژاد طی آیینی در تهران توسط سازمان میراث فرهنگی کشور به عنوان میراث معنوی و فرهنگی نیاکان به رسمیت شناخته شد اما با بی‌توجهی مسئولین ورزش کشور و کمیته ملی المپیک روبه‌رو شد تا با فرصت سوزی ورزش باستانی، این میراث معنوی عملاً از رشد بیشتر بازماند و حضور در سومین دوره بازی‌های آسیایی داخل سالن آسیای ویتنام را از دست داد.

حال با تغییرات مدیریتی در ورزش کشور و حضور برخی از مدیران ورزشی متخصص در سازمان تربیت بدنی باید مشاهده کرد آیا دوباره اراده جدیدی درکمیته ملی المپیک کشورمان برای حضور ورزش باستانی زورخانه که میراث معنوی نیاکان، است در به رسمیت شناخته شدن این ورزش توسط شورای المپیک آسیا شکل می‌گیرد؟

آیا باز هم هیأت اجرایی کمیته ملی المپیک سیاست‌های منفعلانه و تک‏سونگرانه و بی‏مهری به فرهنگ خودی را در دوره قبلی دنبال خواهد نمود و ورزش باستانی فرصت‏های ارزشمندی را برای مشارکت بیشتر ایرانیان در فرهنگ جهانی ورزش عملاً از دست خواهد داد؟ در این خصوص نقش راهبردی سازمان تربیت بدنی، هیأت اجرایی کمیته ملی المپیک، فراکسیون ورزش، کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی و رسانه‌ها حائز کمال اهمیت می‌تواند باشد.

نایب‏رئیس پیشین کمیته ملی المپیک و دبیرکل فدراسیون بین‏المللی ورزشهای‏ زورخانه‏ای