حرفه‏ای نيستم پس هستم

از تمام اين اتفاقات مي توان فهميد که قرار نيست پيشرفت فکري و رفتاري در کار باشد. آن وقت همين مربيان با همين افکار غيرحرفه اي، ناراحت مي شوند که يک مربي معمولي با سطح فني نامطلوب، از جهان اول بيايد و بهترين تيمهاي ايران از جمله تيم ملي را تحويل بگيرد و دست آنها را از نيمکتهاي مهم دور نگه دارد.

کد خبر: ۷۰۶۹۱

تاریخ: ۰۹ آبان ۱۳۸۸ - ۱۵:۴۳

وقتي حرفه اي نبودن، خودش يک افتخار بزرگ است، اين مسائل هم پيش مي آيد. اينکه سرمربي يک تيم بزرگ ليگ برتري، اعلام مي کند مقابل تيم سابقش روي نيمکت نمي نشيند. اين هيچ فرقي با اين ندارد که يک بازيکن در جريان مسابقه با تيم سابقش، گل به خودي بزند و در توجيه حرکت زشت و غيرحرفه اي خود اعلام کند که از عشق به تيم قبلي، نتوانسته خودش را کنترل کند.

به نوشته قدس؛ تازه شايد اين يک تصميم لحظه اي باشد، اما وقتي سرمربي يک تيم پس از کلي تفکر به اين نتيجه مي رسد که روبروي تيم قبلي خود، روي نيمکت ننشيند، هم سطح انگيزه و جنگندگي شاگردانش را پايين آورده و هم به قراردادش بي احترامي کرده است. در زندگي حرفه اي، شما مجبوريد و بايد به قراردادي که پول و اعتبار برايتان آورده، پايبند باشيد. در واقع تا زماني که تحت قراردادي هستيد، بايد کاملاً در مسير اهداف طرف قرارداد خود حرکت کنيد وگرنه با مربيان براي يک يا دو بازي قرارداد مي بستند.

سؤال اين است که حضور نداشتن استيلي روي نيمکت استيل آذين، شانس پيروزي اين تيم را مقابل پرسپوليس پايين نمي آورد؟ اگر اينطور هست که هست، پس چرا باشگاه استيل آذين مانع حرکت غيرحرفه اي استيلي نمي شود؟

مسأله اينجاست که حرفه اي نبودن، تبديل به فضيلت شده و تصميماتي که در فوتبال استاندارد، توليد خنده و برکناري مربي را مي کند، اينجا با استقبال هم مواجه مي شود. اصلاً اگر علي کريمي مي گفت، من به احترام پرسپوليسي ها، مقابل اين تيم بازي نمي کنم، با واکنش منفي استيلي مواجه نمي شد؟ پس چرا سرمربي تيم که شخصيت حقوقي اش اهميت بيشتري در مقايسه با بهترين بازيکن تيم هم دارد، چنين تصميم خنده داري مي گيرد و از سوي مدير باشگاه حمايت هم مي شود؟

مجموعه اين پرسش‏ها، تنها يک پاسخ ساده دارد؛اينکه حرفه اي نبودن همانقدر اينجا جذاب و موفقيت ساز است که حرفه اي بودن، توليد انزجار عمومي مي کند! حرفه اي بودن در سطوح و امور مختلف، توليد حرکت رو به جلو مي کند و حرفه اي نبودن، دور هم بودن مي آورد. در جامعه فوتبال ايران هم هنوز عشق به دور هم بودن، بيش از جلو رفتن است، تا حدي که مربي جوان و تحصيل کرده و نوگرايش، مرام غيرحرفه اي مي گذارد و الگويش کاراکترهاي فيلم فارسي است.

خب در شهر کورها، آدم يک چشم پادشاه است و آنهايي که مدعي اند، يک چشم ندارند و صاحب دو تا چشم قوي و تيزبين هستند، اينجور مواقع خودشان را نشان مي دهند و رفتارشان داد مي زند که چرا آدمهاي متوسط از خارج کشور بايد بيايند و نيمکتهاي مهم را از آن خود کنند.