آقا، ما اهل كوفه هستيم!

دكتر غلامعلي رجايي

کد خبر: ۷۰۲۴

تاریخ: ۰۶ اسفند ۱۳۸۶ - ۱۵:۳۶

به تازگي روايتي از مولاي وجود، اميرالمؤمنين علي(ع) كه آدم و عالم شيفته نام و جمال اوست، درباره حضرت صاحب‌الزمان(عج) مي‌خواندم كه من را بسيار متأثر كرد. حضرت در اين روايت در چهار كلمه غربت، فرزندشان مهدي(عج) را اين‌گونه تعريف مي‌كنند: «صاحب هذا الامر الشريد الطريد الفريد الوحيد»! صاحب اين امر، آواره طردشده توسط مردم و يگانه و تنهاست (بحارالانوار / ج 51 ص 120)؛ دو كلمه تكان‌دهنده اول اين روايت، طردشده آواره است. آقايي كه اختيار همه عالم به دست اوست و خير و بركات وجودي او به جوامع اسلامي و بلكه به همه ملل مي‌رسد، اما طردشده و آواره و غريب است.

چقدر اين تعابير كشنده است! اگر كمي به دور و برمان بيشتر نگاه كنيم، مصاديق اين طردشدگي و آوارگي را به عيان مي‌بينيم؛ اين همه براي سلامتي خود و اهل و عيالمان صدقه مي‌دهيم، اما براي اماممان؟ اين همه در قنوت و تعقيب نمازهايمان براي حوايج ديني و دنيوي خود دعا مي‌كنيم، اما براي اماممان؟ اين همه در منابر در پايان كلام خطبا و ائمه جمعه و جماعات و سخنرانان ما دعاهاي گوناگون مي‌شود، اما دعا براي امام زمان غالبا پس از دعاهاي خودمان است. تو گويي قرض مقروضان، شفاي بيماران، خانه براي اجاره‌نشينان، دعا براي جوانان و ... از ظهور آقا مهمتر است كه بيش و پيش از همه بر زبان‌ها جاري مي‌شود.

بياييد قدري به عبارات تكان‌دهنده روايت بنگريم و درباره آن بيشتر تأمل كنيم: طردشده آواره! از خود بپرسيم چه كساني امام زمان را از ميان خود طرد كرده‌اند؟ جز ما چه كساني باعث آوارگي حضرت در قرن‌هاي متمادي شده‌اند؟ جز ما چه كساني او را تنها و بي‌كس رها كرده و سرگرم امور روزمره خويش شده‌اند؟ آيا جهان كوفه شده است و ما اهل كوفه شده‌ايم و علي زمان را تنها گذاشته‌ايم؟ آقا ما را ببخش، شعار «ما اهل كوفه نيستيم» سر مي‌دهيم، اما تو را تنها گذاشته‌ايم! بعضي از ما شيعيان، هفته به هفته و ماه به ماه زيارت آل ياسين نمي‌خوانيم و با تو هيچ انسي نداريم! اكنون گويا حاجات تو از خدا در صدر و بالاي حاجات و تقاضاهاي ما قرار ندارد و اصولا نمي‌دانيم شما از خدا چه مي‌طلبيد كه ما براي برآورده شدن آنها دعايي بكنيم! تو خود روح دعا و عين اجابتي!

آقا ما را ببخش كه برخي و بسياري از ما شيعيان، كاري به آوارگي و رانده شدن شما از جامعه نداريم و سرگرم كار خويشيم. براي سلامتي‌ا‌ت از گزند آسيب‌هاي دشمنان و رفع ملامت‌ها از جان شريفت دعايي نمي‌كنيم.

نمي‌دانيم كجايي و براي ما مهم نيست كه چه مي‌كني و در كارهاي روزمره‌ات با چه مشكلاتي روبه‌رو هستي. حتي به اندازه كارهاي عادي و دنيوي خودمان به فكر شما نيستيم.
در اين همه مدت شيعه بودن، دست‌كم به اندازه يك چك برگشتي‌مان، بيماري فرزندمان، قبول شدن فرزندمان در كنكور يا تصادف نزديكانمان و ... نگران غيبت و نديدن جمال مباركت نشده‌ايم!
بر سر سفره احسان حضرتت نشسته‌ايم، ولي از شما كه صاحب سفره هستيد، كاملا غافليم.

آنقدر گرم اخبار ريز و درشت سياست، ورزش، سينما، هنر و ... هستيم، ولي نمي‌دانيم ياران و دوستان نزديك تو در جامعه و اطراف ما كيستند، چه مي‌كنند و چگونه مي‌شود با آنها مرتبط شد و اين رزق و روزي مبارك ارتباط با آنها چگونه نصيب بعضي‌ها شده است؟!

سهم نام و ياد تو در وعظ‌ها، خطابه‌ها، منبرها، همايش‌ها و ... گاه در حد چند ثانيه آن هم در پايان يا آغاز برنامه‌هاست كه سلام مي‌كنيم و دعايي و تو را به خدا مي‌سپاريم!

آقا ما را ببخش كه با اين رويكردمان به حضرتت، باعث طولاني شدن امر غيبتت شده‌ايم و جهان را به دست مشتي قداره‌بند بي‌منطق، فاسد، عياش، هرزه، ستمگر ... سپرده‌ايم.

ما خود را دوست تو مي‌دانيم، اما برخي از ما براي رابطه با دشمنان قسم‌خورده تو ـ كه زبانم لال به دنبال نابودي تو و ياران تو هستند ـ يعني آمريكايي كه فرزندت امام، آن را «شيطان بزرگ» ناميد، لحظه‌شماري مي‌كنيم.

ما را ببخش كه به اين زودي، بعضي از ما وصاياي فرزندت امام را مبني بر حفظ كينه مقدس انقلابي عليه آمريكا و استكبار و ابرقدرت‌ها فراموش كرده‌ايم.

جمكراني ساخته‌ايم و ارتباط و انس با تو را به سمتي كشيده‌ايم كه هر كس مشكلي دارد، رنج سفر را هفته‌ها بر خود هموار مي‌كند و چه بسيار جمكران‌روندگان شهرستاني كه بعضا فرصتي نمي‌كنند به عمه‌ات حضرت معصومه(س) سري بزنند و مي‌آيند مشكلاتشان را با تو در ميان بگذارند؛ آن هم در مسجدي كه صرفا بر مبناي يك خواب يا روياي صادقه بنا شده است و هرگز شرافت همطرازي با قبر عمه‌ات حضرت معصومه(س) را ندارد! آقا ما را ببخش كه با ترويج رسانه‌اي و غيررسانه‌اي جمكران، ناخواسته از محوريت حرم عمه‌ات كاسته‌ايم و هر كس شب‌هاي چهارشنبه به جمكران برود و همزمان به حرم عمه‌ات سري بزند، غربت عمه‌ات را بيشتر درك مي‌كند و عجب و صد عجب كه گويي فضيلت عبادت و دعا در مسجد برتر و بالاتر از حرم عمه‌ات شده كه در روايات قم را به اعتبار آن حرم اهل بيت ناميده‌اند (در روايتي آمده است مكه حرم خداست و مدينه حرم رسول خدا و قم حرم ما اهل بيت)

ما را ببخش اگر قرآن ختم مي‌كنيم، اما براي خود و امواتمان، سهمي از اين قرآن‌ خواندن‌ها و صلوات فرستادن‌ها و ... را به مادر مجلله‌ات حضرت نرجس خاتون ـ سلام الله عليها ـ كه تمام سال روزه بود و شب‌ها تا به سحر در سجده، هديه نمي‌كنيم.

براي سلامتي تو نذر و نياز نمي‌كنيم، قرباني نمي‌دهيم، روزه مستحبي نمي‌گيريم. آقا ما را ببخش روزها و شب‌ها و هفته‌ها و ماه‌ها مي‌گذرد، اما با تو خلوتي نكرده و درددلي نمي‌كنيم.

گاه بعضي از ما درباره حضرتت سخن مي‌گويند و شما را خيمه به دوش فاطمه، صحرانشين فاطمه، صحراگرد فاطمه ... مي‌نامند. انگار نه انگار كه تو حجت خدا در ميان مردم عالم هستي و نبايد به بيابان‌ها پناه ببري!

آقا ما را ببخش كه معرفت ما نسبت به حضرتت آنقدر كوتاه و ساده و گاه سخيف است كه يا تو را ساكن كويرهاي ناشناخته دانسته‌ايم و يا ساكن جزيره خضرا و مثلث برمودا و فارغ از اين‌كه خدا قادر است تو را در ميان جامعه بي‌آن‌كه شناخته شوي حفظ كند و كرده است، بي‌آن‌كه نياز به اقامت تو در ميان جزيره‌ها و كويرها باشد!

آقا از اين همه بي‌ادبي و بي‌حرمتي، كم‌توجهي، كم‌عنايتي، كم‌اهميتي ما نسبت به خودت بر ما ببخش.

آقاي من، ما را ببخش كه بدجوري اهل كوفه شده‌ايم.

يا ايها العزيز، مسنا و اهلنا الضر و جئنا ببضاعة مزجات فأوف لنا الكيل و تصدق علينا، انّ الله يجزي المتصدقين.