اره تغییرات همچنان پرکار؛

کوتوله‏های غیرخودی از ورزش می‏روند!

کوتوله‏زدایی از ورزش اتفاق خوبی است اما اینکه اشخاصی که از یک تا دو دهه در ورزش پست داشته‏اند و عملکردشان جزو ضعیف‏ترین‏ها و کم‏بازد‏ه‏ترین‏ها بوده همچنان سرجایشان بمانند یا آنهایی که در ستاد رئیس‏جمهور بوده‏اند، اشخاصی را واسطه کنند و با تکیه بر همین توصیه‏ها بمانند و در مقابل حتی برخی مدیران کوتاه قامت با تیغ شایسته‏سالاری سر بریده شوند، خود نوعی ظلم تلقی می‏شود.

کد خبر: ۶۹۹۳۰

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۸۸ - ۲۳:۵۲

شایسته‏سالاری خوب است اما برای غیرخودی‏ها. این بهترین جمله‎ای ‏است که می‏توان در خصوص تغییرات و ابقائیات امروز دستگاه ورزش برداشت کرد که شاید در برداشتی همراه با قدری سوءظن و بدگمانی سلیقه‏گرایی رئیس جدید دستگاه ورزش را با توجه به توصیات معاونان و نزدیکان را نشانه قرار دهد و بسترساز نخستین نقدهای اساسی به رئیس جدید دستگاه ورزش در آینده نه چندان دور باشد که چندان تفاوت چشمگیری با به نقد کشیدن رئیس سابق نخواهد داشت و چه بسا به فراخور آثار این حفظ یا حذف اشخاص، لحن تندتری به خود بگیرد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ مشخص بود رفتن علی‏آبادی به منزله رفتن بسیاری از رفقا یا همکاران قدیمی وی تلقی می‏شود که روزگاری در سایر حوزه‏ها با وی همکار بودند و با حضور مهندس در راس دستگاه ورزش یک فدراسیون، اداره کل و یا معاونت نصیب‏شان گشته بود، تمام خواهد شد و این رفقا حلقه به حلقه از ورزش خارج خواهند شد که انتظار بسیاری از منتقدان مدیریت سابق ورزش از مدیر فعلی ساختمان سفید سئول نیز جز این نبود.

این حذف و جایگزینی از پست‏های ستادی دستگاه ورزش با سرعتی نه چندان زیاد آغاز شد و با بکار افتادن اره تغییرات که هر چهار سال یک بار اینچنین پرکار می‏شود برخی مدیران سازمان ورزش تغییر کرده و برخی دیگر نیز به مرور زمان با شناسایی گزینه‏های قابل اتکاء از این مجموعه خارج می‏شوند و بر همین اساس است که برخی معاونین و مدیران کل به شدت با دوستان دولتی‏شان برای تحصیل مسئولیتی در دیگر دستگاه‏های اجرایی رایزنی می‏کنند تا به محض دست تکان دادن سعیدلو برایشان، بر روی صندلی جدید خدمت‏رسانی بنشینند.

علی سعیدلو در تغییرات خط خوبی را آغاز کرد و استراتژی شایسته‏سالاری هرچند به شکل ناقص مقبول واقع شد اما در این مسیر اجرایی کردن تاکتیک‏هایی نمایان می‏شود که قطعاًَ این استراتژی را به یک شعر دل‏فریب تبدیل می‏کند و همان عدالتی که رئیس از آن سخن گفته بود، در تقسیم مسئولیت زیر سوال می‏برد که اتفاق چندان جالبی نیست و می‏تواند این تعبیر را به وجود بیاورد که مرگ برای همسایه و ناآشنا خوب است.

شمشیربازی نخستین فدراسیونی بود که باید تغییرات در آن به وقوع می‏پیوست. فدراسیونی که نزدیک به دو سال بلاتکلیفی را با انتصاب چند باره سرپرست پس از پایان دوران چهار ساله ریاست فض‏اله باقرزاده طی کرده بود و در نهایت یکی از دوستان علی‏آبادی این مجموعه را به دست گرفته بود. دوستی که تومار حمایت از علی‏آبادی را در این فدراسیون و آن فدراسیون برده بود و امضاء گرفته بود اما در نهایت این تومار نیز به نفع معاون سابق ورزشی احمدی‏نژاد نشد.

هنگامی که رئیس فدراسیون شمشیربازی تعداد گفت‏وگوهایش افزایش یافت و برخی اشخاص که با سعیدلو جلسه داشتند از عزم وی برای آغاز تغییرات خبر دادند، برق شمشیر تغییرات زیر گلوی غلامحسین عسگری لمس شد که علی‏الظاهر برحسب توصیه‎‏هایی برای جلوگیری از عزل، استعفاء داده بود تا یک امضاء به نشانه تایید و یک پاراف به معاون قهرمانی-حرفه‏ای یا رئیس دفتر در پای حکم استعفاء برای تنظیم حکم سرپرستی رئیس پیشین این فدراسیون کافی باشد که تغییرات را در این مجموعه عملی سازد.

اما این تنها اتفاق نبود و انتشار یک تصویر و سپس یک گفت و گو بر روی سایت سازمان ورزش این شائبه را به وجود آورد که کوتوله‏ها از ورزش می‏روند اما به شرط اینکه جزو خودی‏ها نباشند و در صف غیرخودی‏ها خودنمایی کنند. در یک نشست، یکی از اشخاص معلوم‏الحال به فاصله یک نفر کنار سعیدلو نشسته بود تا این پرسش مطرح شود که اصولاً چگونه این شخص را به اتاق رئیس ورزش کشور راه داده‏اند.

او که از نزدیکان محمد علی‏آبادی تا چندی پیش بود، پس از افتضاحی که در جریان یک رویداد بین‏المللی به بار آورد و هنگامی که سندسازی‏های مالی و پشت پا زدن به مصالح ملی ایران با ارائه مستندات تابناک به شخص علی‏‎آبادی ثابت شد، محترمانه و با قبول استعفاء از کار برکنار شد اما مجدداً با حمایت نشریاتی که با پول بیت‏المال آنها را تغذیه کرده بود پشت در اتاق رئیس جدید رسید، با یک واسطه نامعلوم از در ورودی اتاق رئیس عبور می‏کند و در نهایت گفت و گویش بر روی سایت سازمان ورزش منتشر شد که به منزله ابقائش ارزیابی گردید و این به زعم برخی به منزله آن است که هرکسی در این سیستم خواهد ماند، به شرط آنکه خودی باشد!

البته همانگونه که عنوان شد این برداشتی همراه با بدگمانی است اما در صورتی که اینچنین اتفاقی بیافتد و اشخاصی غیرقابل تایید حول و حوش سعیدلو را فرابگیرند، او نیز نباید چون اسلافش به واسطه نتایج تخریبی که ابقاء عده‏ای به دنبال خواهد داشت، نقدگریزی داشته باشد و قطعاً او که در آن واحد دو معاونت رئیس‏جمهوری را اداره می‏کند، نیز همان ضربه‏هایی را خواهد خورد که محمد علی‏‏آبادی نیز از اطرفیانش خود اما به واسطه آنکه تماماً منتسبین وی بودند، پیکان نقدها بیش از متخلفان، شخص رئیس دستگاه ورزش را نشانه رفت.

کوتوله‏زدایی از ورزش اتفاق خوبی است اما اینکه اشخاصی که از یک تا دو دهه در ورزش تحت عنوان مدیر، مدیرکل یا رئیس فدراسیون پست داشته‏اند و عملکردشان جزو ضعیف‏ترین‏ها و کم‏بازد‏ه‏ترین‏ها بوده همچنان سرجایشان بمانند یا آنهایی که در ستاد رئیس‏جمهور بوده‏اند، اشخاصی را واسطه کنند و با تکیه بر همین توصیه‏ها در مسئولیت فعلی‏شان بمانند و در مقابل حتی برخی مدیران کوتاه قامت با تیغ شایسته‏سالاری سر بریده شوند، به مفهوم قائل شدن معنای متفاوت برای عدل میان خودی و غیرخودی است که خود نوعی ظلم تلقی می‏شود.

اینکه برخی مدیران ضعیف و بی‏کارنامه که سال‏ها نان ورزش را خورده‏اند و پروار شده‏اند، در محافل خصوصی‏شان عنوان کنند: "خدا را شکر علی‏آبادی رفت و اگر نه کارمان تمام بود!" و در مجموعه‏هایشان به مناسبت آمدن رئیسی که چهار سال زمان می‏برد تا به ماهیت‏شان پی ببرد و پس از آن وقت تعویض‏شان را ندارد، جشن بگیرند، عین ظلم است و اگر قرار است  صرفاَ یاران علی‏آبادی در ورزش کنار گذاشته شوند و به مابقی توجهی نشود، قطعاً نباید ذره‏ای از شایسته‏سالاری سخن به میان آورد. در این شرایط بهتر است عنوان شود چندان مهم نیست، چه کسی کنار گذاشته می‏شود، مهم آن است که از ما نیست و چندان مهم نیست که چه کسی حفظ می‏شود، مهم آن است که از ماست!

البته امید این است سعیدلو نشان دهد چنین تئوری صحت ندارد و حتی اگر روزی تخلف یا بی‏کفایتی قائم مقام یا معاونینش نیز ثابت شد در جا حکم برکناری‏شان را صادر کند و نشان دهد صلاحیت همچنان موضوع کلیدی در انتصاب مدیران ورزش که از این پس تک‏شغله خواهند بود، تلقی می‏شود و به کوتوله‏هایی که خود را در زمره خودی‏ها به واسطه لبخندهای رئیس جدید می‏دانند نیز رحم نشود و اساس توصیه‏‏پذدیری را در انتصابات از ریشه درآورد؛ کما اینکه علی‏‏آبادی نیز در اواخر دوره ریاستش به این واقعیت رسید که با توصیه‏پذیری به جایی نمی‏رسد و پس از آن بود که حتی در صورت اصرار معاونینش تا زمانی که برای خودش به حجیت نمی‏رسید، شخصی را منصوب یا معزول نمی‏کرد، اما دریغ که دیر و ناقص به این نقطه رسید.