مربی تیم شما شبیه چه کسی است؟

شباهت ها، تخیل، واقعیت اکنون کمی با استفاده از تخیل و واقعیت می توان کاراکتر هرمربی را حدس زد. چند مربی بزرگ را نویسنده این یادداشت تشبیه می کند و بقیه را به ذوق شما می سپارد

کد خبر: ۶۹۶۹۱

تاریخ: ۰۲ آبان ۱۳۸۸ - ۰۸:۱۵

موقعی که تصمیم به نوشتن این مطلب گرفتم، بازی لیورپول و لیون را می دیدم. درست سه شنبه شب گذشته بود. لیورپول بداقبال که با لشگری از مصدومان دست به گریبان است، هم اکنون باخت های متوالی در اروپا و لیگ برتر را تجربه می کند اما به نظر من چوب بی تدبیری رافائل بنیتس را بیشتر می خورد. چرا؟! به دلیل اینکه سیاست های خرید و نقل وانتقالات وی بسیار اشتباه بوده است.

به گزارش گل؛ شما فقط به مورد خرید رابی کین در فصل قبل نگاه کنید. کین با بیست میلیون پوند به آنفیلد آورده شد ولی در نیم فصل با 10 میلیون زیان خالص به تاتنهام پس فرستاده شد. فروش آلونسو به رئال اشتباه بود و ... اما بدترین شکل ماجرا وقتی است که هواداران لیورپول می بینند، بهترین بازیکنان شان بدون جانشین هستند یا حداقل بازیکنی که تا حدی بتواند غیبت آنان را جبران کند وجود ندارد. بنیتس درست مانند مهندس عمرانی است که خلاقیتی در طراحی و ساخت بنا ندارد.

اگر شانس و اقبال با او بود و مصالح خوب و کارگر زبده در اختیارداشته باشد، می تواند ساختمان را بسازد و در غیراینصورت نمی تواند کاری پیش ببرد و درمواقع بحرانی انگار مغزش هنگ می کند. دقیقا در چهره وی می توانید درماندگی را بوضوح ببینید. البته نباید از سیاست های کلان یک باشگاه در سطوح مدیریتی آن نیز غافل شد.

در مقابل، آن شب لیون را دیدم با مربی گمنام برای اهالی فوتبال ولی با شخصیتی بارز. مردی که در هر حالت بدنبال تغییر وضعیت تیم خود بود و نمی خواست بازنده باشد. حرص می خورد، تعویض می کرد، تغییر تاکتیک می داد و خلاصه هرکاری برای برون رفت از بن بست شکست انجام می داد و خوشبختانه در این راه موفق هم شد.

کلود پوئل مانند مهندس تازه کار یا غیرمشهوری است که می خواهد خود را در کارش مطرح کند و در این راه مبارزه می کند. هر انسان موفقی دارای ویژگی های منحصربفردی است که می تواند در شرایطی با شخصیت خاص دیگری شباهت داشته باشد.

مربیان بزرگ دارای کاراکترهای متفاوتی هستند و از دید هواداران و کارشناسان افرادی ویژه تلقی می‏شوند. بنابراین می توانیم هر مربی را با شخصیت خاصی که در ذهن داریم مقایسه کنیم و در نتیجه شباهت هایی را مشاهده می کنیم که گاه حیرت انگیز است.

شباهت ها، تخیل، واقعیت اکنون کمی با استفاده از تخیل و واقعیت می توان کاراکتر هرمربی را حدس زد. چند مربی بزرگ را نویسنده این یادداشت تشبیه می کند و بقیه را به ذوق شما می سپارد:

سرآلکس فرگوسن (منچستریونایتد): پیرمرد اسکاتلندی مرا به یاد مدیر مدرسه ای می اندازد که به کار خود وارد است. با وسواس خاصی بچه ها را انتخاب کرده و در مدرسه تحت تعلیم قرار می دهد و انتظار دارد تا دانش آموزانش علاوه بر خوب درس خواندن، نظم عالی هم داشته باشند. هرکس از قوانین مدرسه پیروی نکند به بدترین شکل ممکن تنبیه خواهد شد. مدرسه فرگی نمونه است.

آرسن ونگر (آرسنال): لقب پرفسور برازنده مرد60 ساله فرانسوی است. درست مانند یک معلم دلسوز، استعدادها را یافته و آموزش های لازم را به آنها می دهد. کلا چون با جوانان است هیچ وقت پیر نخواهد شد. ونگر استادی است که در هنگام امتحان دادن شاگردانش دچار تشویش می شود و نگرانی از چهره اش پیداست.

فابیو کاپلو (تیم ملی انگلستان): گاهی دیدن دن فابیو آدم را به یاد موسولینی رهبرفاشیست ایتالیا می اندازد. کاملا دیکتاتورمابانه بازیکنان از وی حساب می برند. کسی جرات مخالفت با او را ندارد و درصورت تمرد از دستورهای فرمانده، بایکوت شدن در انتظار بازیکن است حتی اگر دیوید بکهام باشی. رهبرجنگجوی ایتالیایی به هرجا که پای می گذارد ظفر و پیروزی به ارمغان می آورد.

کارلو آنچلوتی (چلسی): کارلتو مانند یک متخصص بازکردن گاوصندوق است. هرکجا نیاز به بازکردن قفل یا گره ای کور است به وی مراجعه می کنند و او عملیات پیچیده قهرمان کردن تیم را به عهده می گیرد. همیشه در زمان کار آدامس می جود.

مارچلو لیپی (تیم ملی ایتالیا): چندی پیش فیلمی از تمرین تیم ملی ایتالیا دیدم که با دوربین مخفی گرفته شده بود. پدرخوانده لقبی است که برازنده لیپی است، بویژه وقتی که سیگاربرگ معروفش را با لذت پک می زند. در آن فیلم پدرخوانده و معاونینش مشغول تمرین و آموزش خطاگرفتن از حریف بودند! صحنه های جالبی بود و شما را به یاد مافیا و اعضایش می انداخت.

پپ گواردیولا (بارسلونا): مثل جوان تازه کاریست که در اولین حضور در محیط کارش، بسیار موفق ظاهر شده است. شاید نابغه جوان بیشتر به شخصیت گواردیولا نزدیک باشد.

مانوئل پیگرینی (رئال مادرید): کارمند ساده ای که به ناگاه مدیرعامل یک شرکت بزرگ بین المللی می شود. بازیکنانی که زیر دست پیگرینی هستند گاه از نظر پرستیژ و شهرت بسیار بالاتر از مربی خود هستند. آیا این کارمند معمولی از پس مدیریت این شرکت برمی آید؟

لوییس فن خال (بایرن مونیخ): یک پزشک جراح که اکنون ریاست یک بیمارستان را بعهده دارد. پرسنل بیمارستان حق مخالفت با وی را ندارند و درصورت اعتراض باید بدنبال تغییر محل کار باشند حتی اگر ریوالدو (بارسا) بوده باشند.

یواخیم لو (تیم ملی آلمان): یک مدیر جدی و خوش تیپ. متخصص نجات دادن شرکت های روبه ورشکستگی. قبلا معاونت را بعهده داشت و پس از کناره گیری رئیس سابق (کلینزمن)، به صندلی مدیریت رسید.

دیه گو مارداونا (تیم ملی آرژانتین): هنرپیشه شکست خورده ای که نان شهرت و معروفیت گذشته اش را می خورد. چون همه دوستش دارند کمکش می کنند اما دیگر آن هنرمند قدیمی نیست. بخاطر سختی هایی که کشیده زود از کوره در می رود ولی بازهم دیگران اخلاق بدش را تحمل می کنند.

بسیاری دیگر از مربیان در دنیای فوتبال هستند که می توان کاراکترهای مثبت و منفی از ایشان ساخت. تشبیه آنها را بر مبنای واقعیت و مجاز به شما واگذار می کنم. هم اکنون باقدرت تخیل و سلیقه خود می توانید بگویید: مربی تیم شما شبیه چه کسی است؟