پيروزي براي امير، شکست براي بازيکنان؛

طلسم امير را «يک بچه» شکست!

شکست جزئي از زندگي است! طلسم را بايد خرافه اي دانست که دقيقاً راهي را براي زندگي راحت خرافاتي ها باز نگه مي دارد. امير و سپاهان مقابل استيل آذين و استيلي شکست خوردند تا اولين ناکامي پرهزينه ترين تيم تاريخ فوتبال ايران رقم بخورد. قرار نبود سپاهان هرگز در اصفهان نبازد و قرار نيست طلسمهايي که امير به آنها متوسل مي شود فقط به سود امير بشکند، اما آنچه او در پس زمينه بازي به زبان آورد، يکي از مشکلات هميشگي مربيگري قلعه نويي است.

کد خبر: ۶۹۶۸۸

تاریخ: ۰۲ آبان ۱۳۸۸ - ۰۸:۰۶

شايد روزي که امير قلعه نويي روبه روي خبرنگاران نشست، باز هم مثل تمام پس زمينه هاي پيروزي اش بادي به سينه انداخت و زبان را به سقف دهان چسباند تا با غرور و خودخواهي خاص و هميشگي اش از شکسته شدن طلسم حرف بزند، تصور نمي کرد خيلي زود تمامي دلخوشي هايش رنگ ببازد.
قلعه نويي که ابتداي فصل با دلخوش کردن به بودجه کلان و دور از ذهن سپاهان، براي تکرار قهرماني اش در ليگ به اصفهان رفته بود، تا پيش از هفته دوازدهم، طعم شيرين پيروزي در خارج از خانه را نچشيده بود.

به نوشته قدس؛ امير چنين ناکامي بزرگي را به خرافه اي همچون طلسم متصل مي کرد و اصلاً عجيب نبود وقتي در دقايق و ثانيه هاي پاياني با گل عماد رضا شاهين را در بوشهر شکست داد چنين بگويد: «ما در نيمه دوم به بازيکنان گفتيم چه کارهايي بکنند...» و اين يعني تکرار همان عادت قديمي. قلعه نويي باز هم پيروزي را به خود دوخت و بازيکنان را مجريان صرف فرامينش معرفي کرد!

امير قلعه نويي اما در دو هفته، دو طلسم را شکست. اولي طلسم پيروز نشدن در خارج از خانه بود و ديگري نوار پيروزيهاي پياپي در اصفهان! چه کسي انتظار داشت تيمي مثل استيل آذين، که طي هفته هاي اخير با حاشيه هاي فراواني دست به گريبان بود، مقابل سپاهان با تمام مهره ها و نيرو و بازار بيروني اش در فولادشهر پيروز شود؟

پيروزي استيل آذين مقابل سپاهان، فقط شکسته شدن چيزي که قلعه نويي طلسم اش مي خواند نبود. حميد استيلي، همان مردي که شايد جزيي از ماهيت پرسپوليس به شمار مي آيد، هم نزد هواداران سپاهان محبوبيتي ندارد و هم از نظر امير قلعه نويي (که در محفلي خصوصي او را بچه اي تازه کار در مربيگري خوانده بود) در نقطه مقابل از نظر تيم محبوب قرار مي گيرد.

هرچند هم امير قلعه نويي از استقلال رانده شده بود و هم حميد استيلي نتوانسته بود جايي روي نيمکت مربيگري پرسپوليس براي خود دست و پا کند، اما اين حقيقت انکارناپذير است که اين بازي مدل شبيه سازي شده و کوچکي از داربي استقلال و پرسپوليس دست کم روي نيمکت دو تيم لقب مي گرفت. نگاهها به نيمکت دو تيم مي توانست اين ذهنيت را شکل دهد که قلعه نويي و استيلي نبردي سرخابي را بيرون از زمين به راه انداخته اند.

اين حساسيت زماني شکل جدي تري به خود گرفت که مديران باشگاه سپاهان به درخواست امير قلعه نويي، مديران و مسؤولان باشگاه ذوب آهن و هيأت فوتبال را به ورزشگاه دعوت کرده بودند. امير شايد مي خواست با تکيه بر همين طلسم پيروزيهاي پياپي اش در اصفهان، پيروزي برابر استيل آذين و استيلي را پيش چشم همسايه هايش جشن بگيرد.

«من از بازيکنانم راضي نيستم! آنها خواسته هاي مرا در زمين بازي اجرا نکردند و هيچ رضايتي از آنها ندارم. اميدوارم هفته بعد اين ناکامي را جبران کنيم!» امير قلعه نويي باز هم در روز شکست توپ را به زمين بازيکنانش مي اندازد و برعکس روزي که در نيمه دوم تيمش به گل رسيده بود، مدعي مي شود بازيکنان خواسته هاي او را پياده کرده بودند. او ديگر به نيمه مربيان و خواندن بازي حريف اشاره اي ندارد و البته داوري را هم در گوشه اي از کلامش بي نصيب از ايرادگيريهاي خود نمي گذارد.

قلعه نويي برعکس روزي که پيروز مي شود، به مربي حريف برد را تبريک نمي گويد! امير قلعه نويي همان رفتاري را در پس شکست خانگي اش بروز مي دهد که واعظ آشتياني از آن گلايه داشت. او در باورش نمي گنجد همان مربي تازه کاري که از ديد او هنوز توان سرمربيگري در ليگ برتر را ندارد، برابر او در اصفهان به پيروزي برسد و از همين باب، رختکن را با فريادهايش نقاشي مي کند! آيا شکل رفتارهاي او را مي پسنديد؟