دیپورت ورزشکاران از شورای شهر توسط مردم!

کد خبر: ۶۹۶۴۹۳

تاریخ: ۰۱ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۲

زد و خورد و درگیری فیزیکی عباس جدیدی و علیرضا دبیر در شورای شهر سکانس پایانی ورزشکاران گوش شکسته و مدال آوران سابق المپیک در شورای شهر تهران بود.

به گزارش تابناک ورزشی، ورزشکارانی که به لطف شهرت اجتماعی و جایگاهی که در بین مردم داشتند، توانستد به بالاترین موقعیت سیاسی در شورای شهر برسند و به جای خدمت به مردم شهر تهران و آسیب شناسی شهری، بعضا موقعیت انفرادی خود را بهبود ببخشند.

مردم تهران در حسرت ماندند همانطور که این ورزشکاران در ميدان مسابقه یا تشک کشتی عملکرد فوق العاده ای داشتند در صحن شورای شهر هم به نقد از زیرساخت های شهری بپردازند و دغدغه‌شان مردم باشد. اما تا دل تان بخواد از این قبیل حواشی در این ۴ سال بین آنها بود. صحبت های عجیب و غریب عباس جدیدی و حضور بی چون و چرای او در مراسم ختم و بیمارستان ها بر بالین پیشکسوتان هنر و ورزش هم سوژه چند وقت اخیر بود.

انتخابات اخیر، قبل از درگیری دیروز دبیر و جدیدی پرونده این افراد در شورای شهر و دنیای سیاست را بست.

افرادی که از مسیری عجیب، به جایگاهی که متعلق به آن‌ها نبود، رسیدند و حالا می‌توانند با خیال راحت، به عرصه تخصص‌شان برگردند. کاری که رسول خادم قبل از «نه» گرفتن از مردم در انتخابات انجام داد و سرمربی یکی از موفق‌ترین تیم‌های کشتی آزاد ایران در المپیک شد.

در این دوره اصلاح طلبان، شانس اصلی پیروزی در انتخابات شورای شهر مثل دوره قبل هیچ ورزشکاری و هنرمندی را در لیست‌شان قرار ندادند و هر 21 کرسی شورای شهر را بدست آوردند.

علیرضا دبیر با قرار گرفتن در رده بیست و سوم، اوضاع بهتری از بقیه شکست خورده‌ها داشت. هر چند او تقریبا، نصف آخرین نفر اصلاح طلبان رای کسب کرد.

هادی ساعی که در مسابقات بین‌المللی هیچگاه به حریفان باج نمی‌داد و حین مسابقه تمام مردم ایران از پیروزی او خاطر جمع بودند، در شورای شهر عملکرد دوران حرفه‌ای ورزشی را از خود نشان نداد تا پس از لیست امید و اصولگرایان و چند تن از کاندیداهای مستقل در جایگاه چهل و نهم شورای شهر قرار گرفت.

البته اوضاع بدتر جدیدی و رضازاده، باعث شد ساعی زیاد به چشم نیاید. جدیدی که تبلیغات گسترده‌ای در اینستاگرام بازیکنان سابق استقلال و پرسپولیس داشت و همچنین حسین رضازاده، عضو فعلی شورای شهر که روزگاری محبویت خارق العاده ای در بین مردم داشت، حتی بین پنجاه فرد اول تهران قرار نگرفتند و هنوز کسی نمی‌داند دقيقا چندم شده‌اند! علیرضا فغانی، داور فینال المپیک هم شرایطی شبیه آن‌ها دارد و رتبه ٦٦ را با كمتر از ١٥هزار راي از آن خود كرد؛ او دير متوجه شد و براي گرفتن كرسي قدرت دير رسيد.

یک رده بیست و سومی، یک چهل و نهمی و سه رده پایین‌تر از پنجاه، کارنامه ورزشی‌های این دوره شورای شهر بود. ورزشکارانی که همگی، یک روز در المپیک، افتخار مردم ایران بودند اما در جایگاهی که تخصص‌اش را نداشتند، آنقدر بد ظاهر شدند که توسط همین مردم دیپورت شوند.

کاش حداقل قبل از جواب منفی مردم، خودشان از سیاست می‌رفتند و بازگشت آبرومندانه‌تری به حوزه تخصصی‌شان داشتند؛ حوزه اي كه رياست فدراسيونش را رد كردند تا با كت و شلوار سياست براي خود قباي ديگري بدوزند.