گفتگو با شيث رضايي، كاپيتان فراري از حاشيه:

در آرزوي گل زدن در جام جهاني

به لژيونر شدن هم فكر مي‌كنم، اما الان زياد آن را جدي نمي‌گيرم، چون در حال حاضر، به رفتن از پرسپوليس فكر نمي‌كنم. من با پرسپوليس قرارداد يك ساله داشتم. خودم رفتم و با تمايل خودم آن را 3‌ساله كردم. نه به اين معني كه من بايد تا آخر در پرسپوليس بمانم. بلكه به اين معني كه بايد سعي كنم هر سال بهترين باشم و بهترين بمانم و براي اين كار بايد هر هفته بهترين عملكردم را به نمايش بگذارم و در نهايت سال خوبي را پشت‌سر بگذارم.

کد خبر: ۶۹۵۲۲

تاریخ: ۳۰ مهر ۱۳۸۸ - ۱۰:۲۷

تا همين چند وقت پيش نامش مترادف شده بود با حاشيه. يكي، دو اتفاق و ماجرا كافي بود تا شيث رضايي پيش از آن‌كه مدافع با تعصب پرسپوليس لقب بگيرد، مرد حاشيه‌ساز اين تيم برشمرده شود.

به نوشته جام جم؛ اما او تازه‌وارد نبود كه پيراهن پرسپوليس و حاشيه‌هايش را نشناسد. شيث مدافعي بود كه زمان حكومت نظم سنتي هم در پرسپوليس، يعني مربيگري علي پروين بي‌آ‌ن كه دردسري درست كرده باشد در خدمت تيمش بود.

دنيزلي، آري‌هان و يونگ هيچ‌كدام مشكلي با او نداشتند، اما درست در فصلي كه انتظار مي‌رفت عنوان باتجربه را يدك بكشد، افشين قطبي به پرسپوليس آمد. نه اين‌كه تغيير اخلاق و رفتار شيث رضايي ربطي به آمدن قطبي داشته باشد. نه،‌ اما او در حال و هوايي كه پرسپوليس پس از 6 فصل قهرماني را جشن گرفت روحيات متفاوتي پيدا كرد.

مشكلات مقطعي پرسپوليس در آن زمان و حضور چند بازيكن كه زمينه ورود به حاشيه را داشتند مهم‌ترين دلايل اين اتفاق بود، اما هرچه بود شيث رضايي را يك فصل از پرسپوليس دور كرد. پرسپوليس با فرستادن شيث رضايي به صباباتري و حذف چندنام حاشيه‌ساز ديگر، خواست از تنش دور شود، اما دوري مدافع باتجربه سرخ‌ها از پرسپوليس، فصل جديدي را به رويش گشود.

خود شيث رضايي مي‌گويد: «نمي‌دانم چه شد كه از پرسپوليس دور شدم، اما با اين دوري، قدر پرسپوليس، پيراهنش و اين مردم را بيشتر مي‌دانم.» او طوري درباره پرسپوليس صحبت مي‌كند كه هر شنونده‌اي را ياد قديمي‌هاي اين تيم مي‌اندازد. همان قديم‌ها كه عشق به پيراهن حرف اول را مي‌زد و اين براي كسي كه تا چند وقت پيش حاشيه‌ساز تيمش لقب مي‌گرفت، شايد كمي عجيب باشد. حالا بين آن شيث و اين مدافع امروز كه با صداقت و صراحت مي‌گويد چقدر فاصله است؟

شايد از وضعيت كنوني پرسپوليس شروع كنيم بهتر باشد؛ پرسپوليسي كه پس از قهرماني در ليگ هفتم سير نزولي را طي كرد تا امروز كه صداي اعتراض تماشاگران معمولا روي سكوها شنيده مي‌شود؟

درباره فصل گذشته كه نبودم و نمي‌توانم نظر بدهم، اما در مورد تيم امسال يكي از دلايل مهم افت، جدا شدن تعداد زيادي از بازيكنان بوده است. به گفته خود مردم، پرسپوليس جوان شده است. از بازيكنان سال قبل 4 نفر بيشتر نماندند. جواناني هم كه به تيم اضافه شدند دوست دارند خوب بازي كنند و ستاره شوند، اما براي رسيدن به اين هدف و هماهنگي فرصت مي‌خواهند.

مشكلات حاشيه‌اي و مديريتي هم بود. مسائلي كه انكارش ساده نيست؟

آقاي انصاري‌فرد من را به پرسپوليس برگرداند كه از اين بابت بايد از وي تشكر كنم. حالا هم كه آقاي كاشاني آمده مديري است كه همه مي‌شناسند. تيم ما شوك مثبت را پذيرفته، هرچه بوده گذشته و بايد به آينده فكر كرد. براي ما هر بازي اهميت دارد. خيلي مهم است كه به بالاي جدول برگرديم. در دربي هم نشان داديم براي رسيدن به اين هدف برنامه داريم. پرسپوليس براي موفق شدن بايد هماهنگ شود كه اين هم يك زمان كوچك مي‌خواهد.

كرانچار چطور. فكر مي‌كنيد براي بررسي كارنامه يك مربي چند هفته كافي است يا او هنوز مي‌تواند فرصت داشته باشد؟

نه من، بلكه تمام بازيكنان، درست نيست در مورد عملكرد مربي صحبت كنيم، چون صحبت كردن در اين مورد به عهده مديرعامل است. وظيفه ما اين است كه به موفقيت پرسپوليس فكر كنيم. اگر همه ما بدانيم كه پيراهنم پرسپوليس چقدر مقدس است بهتر قدر آن را مي‌دانيم. اين مردمي كه در سرما و گرما تيم را تشويق مي‌كنند هم حق دارند و بايد اين توقع را برآورده كرد.

به نظر مي‌رسد تنها چيزي كه اين روزها براي بازيكنان چندان مهم نيست تقدس پيراهن است. واقعا هنوز شما به اين مساله اهميت مي‌دهيد يا اين حرف‌ها به قولي قديمي شده است؟

من معتقدم هر بازيكني كه به پرسپوليس مي‌آيد حتما لياقت آن را دارد، اما ممكن است بعضي‌ها با جو تيم آشنا نباشند، الان جوانان با شخصيتي به پرسپوليس آمده‌اند كه مورد تاييد كميته فني بوده‌اند. براي اين‌كه فاصله با گذشته كم شود بايد بزرگ‌ترهاي تيم هم بيايند و به ما كمك كنند تا همه در قالب يك تيم پيش برويم. به نظر من بازيكن به خاطر عملكردش در ذهن مردم مي‌ماند. هر عملكردي مي‌تواند خيلي تاثيرگذار باشد. در پرسپوليس نه به قيافه اهميت داده مي‌شود و نه به چيزهاي ديگر. عملكرد بازيكن و اين‌كه او براي تيمش حاشيه درست نكند و بتواند از هر نظر مثمرثمر باشد، اهميت دارد.

به حاشيه اشاره كرديد. چيزي كه تا همين چند وقت پيش هر وقت اسمي از شيث رضايي برده مي‌شد، حاشيه‌ساز بودنش هم مورد اشاره قرار مي‌گرفت. اگر يك بازيكن نبايد براي تيمش حاشيه درست كند چرا اين اتفاق در مورد شما افتاد و عاقبت منجر به جدايي شد؟

من در پرسپوليس تازه كار نبودم. 6 سال بود كه حضور داشتم. اتفاقا در زمان بزرگان پرسپوليس كه خيلي روي نظم و انضباط تاكيد داشتند كاركردم. علي پروين، دنيزلي، آري‌هان و حتي يونگ. تنها سالي كه مشكل پيدا كردم سالي بود كه افشين قطبي سرمربي بود، من ساليان قبل آنقدر حاشيه نداشتم، اما معتقدم اين جدايي من از پرسپوليس خيلي چيزها به من ياد داد.

چه چيز باعث شد آن فصل آنقدر متفاوت باشد. مربيگري افشين قطبي يا مثلا حضور بازيكناني كه خودشان حاشيه‌ساز بودند مثل محمدرضا ماماني يا حتي نيكبخت واحدي؟

هيچ‌كدام، چون اگر حتي مشكل بازيكنان دوروبرم بودند فكر مي‌كنم بايد خودم مواظب رفتار خودم مي‌بودم. به نظر من اين اتفاق بايد در زندگي من مي‌افتاد. همه مسائل دست به دست هم داد تا من به نوعي قدر اين پيراهن و مردم را بيشتر بدانم يا تفكرات جديدي برگردم و از نظر فني و اخلاقي فقط بازيكن تاثيرگذاري براي سيستم باشم.

بين اين شيث رضايي با اين تفكر و شيثي كه پرسپوليس را دچار دردسر كرد چقدر فاصله است؟

من تغييري در خودم به وجود نياوردم. هماني هستم كه بودم، اما تصميم تازه‌اي گرفتم، الان يك سال و نيم است كه هيچ حاشيه‌اي ندارم، اين طور فكر كرده و مي‌كنم كه هر موردي هم به وجود بيايد به من ربطي ندارد، چون مفهوم دوست داشتن مردم را در اين دوري از پرسپوليس درك كردم. حالا بايد با صداقت و صراحت بگويم كه من شيث رضايي دوست ندارم كوچك‌ترين مشكلي براي تيم محبوبم به وجود بياورم كه اين پيراهن و پرسپوليس را از دست بدهم.

شايد خيلي‌ها انتظار دارند هماني باشي كه بود. خيلي‌ها منتظر حاشيه‌هايت هستند، مثلا اعتراض به نيمكت‌نشيني پياپي در ابتداي فصل.

هيچ مشكلي ديگر مرا برآشفته نمي‌كند، به همين دليل 4 هفته بيرون نشستم، حتي روي سكو سخت بود قبول كردنش. شيث كه بيشترين آمار بازي در صبا باتري را داشت، بهترين خط دفاع ليگ را تحويل داده بود و به تيم ملي دعوت شده بود، اما آرامش پرسپوليس واقعا برايم مهم‌تر بود. به همين علت نه حرفي زدم، نه اخمي كردم. بين بازيكنان جوان عكس‌العمل من با تجربه خيلي مهم بود. مي‌خنديدم و در تمرين با تمام وجود كار مي‌كردم، با ذخيره‌ها خيلي خوب تمرين مي‌كردم. معتقدم با تمرين و صبر به همه چيز مي‌توان رسيد. منتظر بودم تا فرصتي پيدا كنم. فرصت كه نصيبم شد جايم را پس گرفتم.

اگر اين جايگاه دوباره از دست برود؟

دقيقا، ممكن است دوباره در ادامه راه جايم گرفته شود، پستم از دست برود يا حتي روي نيمكت و سكو بروم، اما اين فصل ديگر نمي‌خواهم اشتباه كنم. صبر مي‌كنم و سكوت و به عشق پرسپوليس و پيراهن شماره 13 تمام تلاشم را به كار مي‌گيرم.

مثل اين كه يك سال دوري از پرسپوليس خيلي سخت بوده است؟

خيلي خيلي برايم سخت بود، البته در صبا باتري با مديريت آقاي ملاحي هيچ مشكلي نداشتم و اتفاقا كار كردن در آن فضا لذتبخش بود، اما دوري از پرسپوليس سخت بود.

دليل انتخاب شماره 13چيست؟

13 را به خاطر اعتقادات زيادي دوست دارم، اول اين كه سيزده بدر به دنيا آمدم بعد هم چون 13رجب، تولد حضرت علي‌(ع)‌ از مقدس‌ترين روزهاي براي ما مسلمانان است، اين شماره را انتخاب كردم.

برگرديم به پرسپوليس و خط دفاع، انتقاد از خط دفاع پرسپوليس زياد است، منتقدان بيشتر از تاكتيك‌ دفاعي پرسپوليس ايراد مي‌گيرند، شما چطور فكر مي‌كنيد؟

من معتقدم ما در قالب يك تيم حركت مي‌كنيم و نتيجه هر چه باشد، كارنامه و زحمت همه ماست. از انتقاد فرار نمي‌كنيم اما هر انتقادي كه در جهت مثبت باشد، مي‌پذيريم، فكر مي‌كنم اگر هنگام دفاع، با دقت و باهوش‌تر عمل كنيم، نتيجه بهتري مي‌گيريم. خيلي‌ها هم معتقدند مدافع با تجربه خيلي مي‌تواند در استحكام يك خط دفاعي نقش داشته باشد، مثلا فصل قبل بابت جدايي شما و از دست دادن يك مدافع با تجربه انتقادهايي بود.

اين موضوع هم در افت عملكرد دفاعي پرسپوليس تاثير دارد؟

اول اين كه بابت اين نظر و كساني كه جاي مرا خالي مي‌دانستند، ممنون هستم؛ اما در مورد خودم هميشه چه در تيم‌هاي ملي (رده‌هاي مختلف سني)‌ چه پرسپوليس و صبا باتري با تمام وجود ظاهر شدم، خيلي كم دچار افت شدم؛ به اين معني كه اگر يك هفته بد يا معمولي بودم، هفته بعد جبران كردم، فصل قبل در پرسپوليس نبودم، اما درخصوص همبازي‌هايم مي‌دانم كه تمام سعي و تلاش خود را به كار مي‌گيرند، همه، قابليت خوبي دارند و سعي مي‌كنند نتيجه كار در خط دفاع مطلوب باشد. اما حقيقت را مي‌گويم، دوست دارم مردم هم بدانند كه شيث هميشه جنگيده و با تعصب و تمام وجود در تمام بازي‌ها حاضر شده است، حتي پيش آمده كه خيلي حال خوبي نداشتم، اما اجازه ندادم هيچ‌كس چيزي متوجه شود، مثلا در همين بازي با استقلال.

چيزي پيش آمده بود؟

تمام مسائل دست به دست هم داد تا با دوري از پرسپوليس قدر اين پيراهن و مردم را بيشتر بدانم و با تفكرات جديدي برگردم تا از نظر فني و اخلاقي فقط بازيكن تاثيرگذاري براي تيمم باشم. هيچ‌كس نمي‌داند كه من پيش از بازي با استقلال سرماخورده بودم، الان مي‌گويم حتي پزشك تيم هم نمي‌دانست، واقعا حالم خوب نبود اما به عشق پرچم‌هاي قرمزي كه مي‌دانستم بيشتر از نيمي از ورزشگاه آزادي را پر مي‌كند و شاد كردن دل‌ آنها، تمام سعي و تلاشم اين بود كه به بازي برسم و شرمنده مردم نباشم.

اما آن تساوي، انگار هيچ كس را راضي نكرد. حتي اواخر بازي، بازيكنان تيم از سوي تماشاگران به تباني متهم شدند.

اين بازي خيلي حساس است، آنقدر حساس كه احساس بر منطق غلبه مي‌كند و نقش مهم‌تري ايفا مي‌كند، يك قانون نانوشته در اين بازي هست كه تيمي كه يك گل مي‌زند، ناخودآگاه عقب مي‌كشد، هر كاري هم انجام دهي، همين مي‌شود.

حساسيت بيش از حد باعث ترس در بازيكنان نشده است؟

اين هم هست، اتفاقا پس از اين كه گل را زديم، دائم داشتم فرياد مي‌زدم كه بچه‌ها فقط چند دقيقه بيشتر حواسشان را جمع كنند اما در آن جو و فضا، صدا به صدا نمي رسيد و در نهايت هم نتوانستيم نتيجه را حفظ كنيم.

در مورد تباني نگفتيد؟

به نظر من، تباني اصلا امكان ندارد، من فقط مي‌خواهم از هواداران پرسپوليس بپرسم آيا ممكن است من در دقيقه 89 بازي به اين حساسي، صاحب موقعيت گلزني بشوم و گل نزنم كه بازي يك بر يك بماند؟ تباني را قبول ندارم، 4 سال ما برديم، استقلال نبرد يا برعكس. اين بازي حساس است و ميزان احتياط بالاست، باور كنيد ما بازيكني داشتيم كه موقع بازي تنش مي‌لرزيد. من به او مي‌گفتم فكرش را نكن، اصلا هر اشتباهي بكني، من هستم. واقعا جو اين بازي سنگين است.

خيلي از مدافعان در پرسپوليس، محبوب هواداران شدند و عنوان باتعصب را نصيب خودشان كردند. فكر مي‌كنيد مي‌توانيد پا جاي پاي آنها بگذاريد؟

ما هميشه بايد به بزرگ‌ترهاي تيم احترام بگذاريم. عضو كوچكي از اين خانواده هستم. به اعتقاد من، در فوتبال احترام كسوت هميشه واجب است، من به عنوان شيث رضايي خيلي كوچك‌تر از آن هستم كه پا جاي پاي بزرگان پرسپوليس بگذارم، اما حقيقتا از اين كه هواداران، واژه باتعصب را به من اطلاق كنند، افتخار مي‌كنم.

دروازه‌بان‌ها هم در استحكام خط دفاعي خيلي نقش دارند، وقتي مدافع از پشت سرش مطمئن باشد، اعتماد به نفس بيشتري پيدا مي‌كند، دروازه‌بانان پرسپوليس اين شرايط را براي شما كه مدافع هستيد، ايجاد مي‌كنند؟

2 دروازه‌بان ما آماده هستند، همين كه در تيم بزرگي مثل پرسپوليس بازي مي‌كنند نمي‌توانند بد باشند، حضور عابدزاده هم طبيعتا يك وزنه و روحيه است، ارتباط من با هر سه دروازه‌بان تيم، خوب است و موقع بازي هماهنگ هستيم. اميدوارم هر كس درون دروازه قرار مي‌گيرد، بهترين بازي خود را انجام دهد.

درخصوص تيم ملي چطور، اينقدر كه به پرسپوليس فكر مي‌كنيد به تيم ملي هم فكر مي‌كنيد؟

براي من موفقيت پرسپوليس و اين كه در اين تيم، خوب بازي كنم و مثمرثمر باشم، در اولويت قرار دارد، چون اگر در پرسپوليس خوب باشم، مي‌توانم به تيم ملي هم كمك كنم. اگر دعوت شوم از هيچ تلاشي دريغ نمي‌كنم و اگرنه با تمام وجود براي موفقيت اين تيم دعا مي‌كنم.

فكر مي‌كني تيم ملي با افشين قطبي، آينده خوبي داشته باشد.

تيم ملي حركت رو به جلوي خوبي دارد. تفكر حاكم، تفكر خوبي است. اميدوارم بتوانيم در جام ملت‌ها موفق باشيم.

هنوز هم با قطبي مشكل داريد؟

نه، من اصلا مشكل نداشتم. در صباباتري هم كه بودم، سال گذشته در بازي با پرسپوليس برايشان گل بردم، پيشاني‌اش را بوسيدم، الان هم مشكلي ندارم.

در رده‌هاي مختلف سني به تيم ملي دعوت شديد، اما در رده‌هاي پايين بيشتر از بزرگسالان فرصت حضور در ميدان پيدا كرديد، چرا؟

درباره اين سوال پاسخ قاطعي ندارم، به نظرم بازيكنان قابل زيادي در سطح ليگ هستند كه ممكن است در سليقه و نظر مورد توجه مربي ديده نشوند، مربي تيم ملي سليقه‌اي دارد كه 22 بازيكن خود را براساس آن انتخاب مي‌كند، ممكن است يك مربي ديگر 22 بازيكن ديگر را برگزيند، تيم ملي حاصل نظر شخصي سرمربي است كه ممكن است نظر همه را تامين نكند.

وقتي بازوبند كاپيتاني پرسپوليس را مي‌بنديد، احساس مسووليت بيشتري مي‌كنيد؟

همين طور است، اما در تيم ما بحث كاپيتاني مهم نيست. اين كه چه كسي كاپيتان باشد، اهميت ندارد. ما 11 نفر هستيم كه همدل مي‌شويم و انگار همه كاپيتان هستيم بخصوص وقتي كه آقاي باقري به عنوان الگو و اسطوره پرسپوليس حضور دارد، فرمانده همه ماست فقط اين بازوبند به قول شما مسووليت ما را بيشتر مي‌كند.

آرزوي برآورده نشده‌اي در فوتبال داريد؟

(كمي مكث) آرزو؟ بله دوست دارم در جام جهاني گل بزنم.

به لژيونر شدن چقدر فكر مي‌كنيد؟

به لژيونر شدن هم فكر مي‌كنم، اما الان زياد آن را جدي نمي‌گيرم، چون در حال حاضر، به رفتن از پرسپوليس فكر نمي‌كنم. من با پرسپوليس قرارداد يك ساله داشتم. خودم رفتم و با تمايل خودم آن را 3‌ساله كردم. نه به اين معني كه من بايد تا آخر در پرسپوليس بمانم. بلكه به اين معني كه بايد سعي كنم هر سال بهترين باشم و بهترين بمانم و براي اين كار بايد هر هفته بهترين عملكردم را به نمايش بگذارم و در نهايت سال خوبي را پشت‌سر بگذارم.

در آخر فصل چه جايگاهي را براي پرسپوليس پيش‌بيني مي‌كنيد؟

از هواداران مي‌خواهم كه صبور باشند، ممكن است پرسپوليس معايبي داشته باشد، اما خوبي‌هاي زيادي هم دارد. مهم‌تر از همه اين كه تيم باانگيزه‌اي داريم كه سعي مي‌كنيم به جايگاه واقعي پرسپوليس كه در شان تيم باشد، دست پيدا كنيم.

حرف خاصي باقي مانده است؟

من اميدوارم پرسپوليس با كسب پيروزي خوب مقابل مقاومت روحيه لازم را براي ادامه اين روند كسب كرده باشد و در هفته‌هاي آينده، رضايت هواداران را جلب كند.