دايه هاي مهربانتر از مادر در سودان

محمد هادي تسخيري

کد خبر: ۶۸۳۸۶

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۸۸ - ۱۹:۵۷

کشورهاي غربي به ويژه آمريكا و انگليس در برخي از كشورهاي جهان نقش دايه مهربانتر از مادر را ايفا مي كنند و خود را مسئول متمدن شدن ديگران مي دانند و براي خود حقي قائلند كه ديگران نبايد از اين حق و حقوق استفاده كنند يعني وقتي با هواپيما و موشك و گلوله و قتل و كشتار و ظلم و ستم و شكنجه مشغول متمدن كردن مردمي كه هزاران كيلومتر از سرزمين آنها دور هستند و فرهنگ آنها با فرهنگ غربي و آمريكايي و انگليسي بسيار متفاوت و بيگانه است، نبايد كشور ديگري در اين كار دخالت كند و مردم آن كشور غير متمدن را از حق داشتن رفاه و ازادي و مكراسي غربي و ... محروم كند.

نمونه هاي فراواني در تاريخ استعمار معاصر در آفريقا، كاملاً مسئلهء بالا تاييد مي كند. لذا مثال هايي از دخالتها، اشغالها و رد و بدل كردن كشورها و سر نوشت مردم آفريقايي بين هم ديگر توسط كشورهاي استعماري، ذكر مي شود تا بخشي از جنايات كشورهاي مدعي حقوق بشر در دوران معاصر كه در قالب توافق هاي بين المللي با مجوزهاي استعماري از كنفرانس هايي كه تحت سيطره قدرتهاي بزرگ بود، مشخص گردد ( همين نقش را، امروزه، سازمان ملل ايفا مي كند):

- تقسيم كار بين كشور هاي استعماري انگليس و فرانسه در سال 1816 ميلادي براي اشغال كشور الجزاير به گونه اي كه انگليس پس از اخذ مجوز از كنفرانس وين!! اين كشور (الجزاير) را بمباران مي كند و در ادامه اين حملات هوايي كه سالها ادامه داشت، كشور فرانسه در سال 1830 م به اين كشور حمله مي كند و آن را اشغال مي كند.

- در سال 1878 م بنابر توافق به دست آمده بين فرانسه و انگليس در كنفرانس برلين، مقرر شد كه فرانسه در كشور تونس بي رقيب شود و در مقابل آن انگليس نيز كشور قبرس را بدون مزاحمت كشور ديگري به تصرف در آورد.

- در سال 1900 م بنابر توافق سري بين فراسه و ايتاليا، مقرر شد كشور فرانسه بدون مزاحمت ايتاليا زمام اموركشور مغرب را كاملاً به دست گيرد و در عوض آن نيز ايتاليا، ليبي را در سال 1905 م كاملاً اشغال كند.

- انگليس در سال 1799 م، كشور سيرالئون و در سال 1809 م كشور سنگال (هر دو كشور در غرب آفريقا) رت اشغال كرد، سپس بنابر توافق با فرانسه در سال 1817 م اين كشور (سنگال) را به فرانسه تحويل داد.

- در سال 1884 م آلمان، كشور توگو تحت الحمايه خود قرار داد سپس كشور كامرون را نيز به تصرف در آورد و در مقابل، انگليس نيز در سال 1885 م، كشور نيجر را اشغال كرد.

به هر حال اين موارد اشغالگري كشورهاي اروپايي در آفريقا آنقدر زياد است كه بيان همه آنها به درازا مي كشد و آنچه كه نقل شد در واقع، مشت نمونه خروار بود.

يكي از اين كشورهايي كه در طول تاريخ معاصر كشورهاي انگليس و آمريكا نقش دايهء مهربانتر از مادر را در آن ايفا كرده اند، كشور سودان است.

كشور استعمارگر و اشغالگر انگليس كه در آغاز قرن نوزدهم طي جنگهاي خونيني با قبايل سوداني و رهبر معروف اين كشور يعني مهدي سودان و جانشينان وي داشت، سرانجام اين كشور را به اشغال خود در آورد و در اين راه متأسفانه يك كشور عربي بزرگ وريشه داراي مانند مصر با انگليسيها همكاري كامل نظامي و سياسي داشت به گونه اي كه پس از دولت سقوط مهدي سودان، حكومت دوگانه مصري و انگليسي اداره كشور سودان را بدست گرفت. اما به تدريج مصريها متوجه شدند كه انگليسي ها حتي سر آنها نيز كلاه گذاشتند و نيروهاي مصري را در كارهاي اجرايي حقير و پست و غير كليدي گمارده و كارهاي حساس و كليدي را خود بدست گرفتند.

اما مردم سودان پس از اشغال كشورشان توسط بيگانگان در هر گوشه و كنار اين كشور با اعتراضهاي آرام و غير آرام مخالفت خود را با حضور اشغالگران در اين كشور، اعلام مي كردند. لذا اين مردم فقير و مظلوم تصميم گرفتند با شعار "سودان براي سودانيها" را مطرح كردند تا در برابر بسياري از توطئه هاي ريز و درشت كه اشغالگران مصري و انگليس براي آنها طراحي مي كردند، مقاومت نمايند.

توطئه مصريها:

پس از اينكه حكومت دو گانه مصر و انگليس كشور سودان را اشغال كرد در طول شصت اشغال اين كشور توسط اين دو كشور غربي و عربي، (از سال 1899 م تا سال 1956 م) توطئه هاي گوناگوني از سوي اين دو كشور در سودان برنامه ريزي شد تا اين كشور بزرگ افريقايي را قطعه قطعه كنند اما، اراده خداوند و اتحاد مردم اين كشور در مواقع حساس و سرنوشت ساز تمام اين نقشه هاي شوم را نقش بر آب كرد كه يكي از آن خيالهاي باطل و شيطاني در ذهن حكومت مصر نقش بست و آن هنگامي بود كه رهبران مصري با قبايل شمال، وسط و شرق سودان بر عليه، قبايل غرب سودان هم پيمان شدند و قصد داشتند پس از ايجاد يك جنگ داخلي بين قبايل مختلف سودان مناطق غربي سودان را از ساير بخشهاي اين كشور جدا كنند.

رهبران كشور مصر با مطرح كردن شعار "وحدت وادي نيل" تلاش كردند اين نقشه شوم و شيطاني خود را عملي سازند. توطئه اي كه بهترين نتيجه آن تكه تكه شدن اين كشور و سيطره كشور مصر بر مناطق شمالي و مركزي و شرق سودان است.

اما با توجه به حكومت دو گانه مصر و انگليس براي كشور و تك روي مصرها براي اجراي اين نقشه، سبب شد تا قبايل غرب با استفاده از حضور انگليسيها و با استفاده از شعار معروف "سودان براي همه سودانيها" و با بهره برداري از رقابت و دوگانگي بوجود آمده بين مصريها و انگليسيها، وحدت كشور سودان را حفظ كنند و سرانجام در اين مبارزه مصر و انگليس شكست خوردند و برنده واقعي مردم سودان بودند كه با وحدت خود نقشه شوم دشمنان را باطل كردند و با متحد شدن دو گروه بزرگ سوداني يعني گروه صوفي ختميه كه قبايل بين دو رود نيل(آبي و سفيد) و شمال و شرق اين كشور را متحد ساخت و گروه انصار كه طرفداران فراواني در بسياري از قبايل ديگر سودان داشت، تمام توطئه هاي مصريها نقش بر آب شد و سودان همچنان وحدت خو را حفظ كرد.

توطئه انگليسيها:

مردم سودان در طول شصت سال اشغال دوگانه مصر وانگليس، مشكلات و سختيهاي فراواني در تحمل كردند و با توطئه هاي شومي رو برو شدند كه هريك از آنها مي توانست كشور بزرگ سودان را به كشورهاي كوچك تقسيم كند كه قبلا نمونه اي از اين نقشه هاي شوم را كه توسط كشورهاي عربي و همسايه بر عليه مردم سودان مطرح شده بود، مورد بررسي مختصر و سريع قرار داديم و اكنون توطئه ديگري كه استعمار گر پير انگليس پس از پنجاه سال اشغال سودان قصد داشت با نقشه اي مكارانه و فريبكارانه، جنوب اين كشور را از شمال ان جدا كند.

لذا انگليس از شرايط جغرافيايي و ويژگيهاي آفريقايي ساكنان جنوب سوء استفاده كرد و از آنها كه داراي فرهنگ و آداب و رسوم كاملا متمايز از ساير اقوام سوداني بودند، سوء استفاده كرد و زمينه جدايي سرزمين جنوب سودان از شمال را با بر پايي يك كنفرانس در شهر جوبا (يكي از شهرهاي مهم و حساس جنوب) و در سال1947 م آماده كرد تا اين اتفاق بعد از زمينه سازي انگليسي توسط خود ساكنان جنوب سودان صورت گيرد.

اما به دليل اينكه 17 شخصيت جنوبي كه در اين كنفرانس در برابر شش نماينده شمالي، شركت كرده بودند، هيچكدام نه نمايندگي قبايل مختلف جنوب را و نه قدرت و توانايي تصميم گيري داشتند. همچنين با توجه به اينكه هيچ نماينده اي از گروههاي مردمي جنوبي در اين كنفرانس حضور نداشت، لذا نقشه شوم جاسوس انگليسي (روبرتسون) كه طراح و برگزار كننده اي كنفرانس جوباي سال 1947 م بود، با شكست روبرو شد و مانند گذشته اين كشور پهناور آفريقايي وحدت و همبستگي ملي خود را حفظ كرد.

اكنون نيز بعد از گذشت 72 سال از برگزاري كنفرانس جوبا، باز هم كنفرانس ديگري در همان شهر و با حضور 30 حزب سوداني با عنوان نشست مشورتي براي بررسي اوضاع سودان و نوشتن قطعنامه و توصيه هايي براي دولت وحدت ملي و دولت جنوب سودان، برگزار شد كه حزب حاكم سودان (حزب كنگره ملي) و تعدادي از احزاب ديگر در اين كنفرانس شركت نكردند و دليل عدم شركت حزب حاكم (حزب كنگره ملي) عدم حضور همه احزاب رسمي سودان (60 حزب) در اين كنفرانس مي باشد.

البته علاوه بر جنبش آزاديبخش سودان به دبيركلي (باقان اموم) احزاب ديگري مانند حزب اُمت به رهبري (صادق المهدي) نخست وزير سابق سودان و حزب كنگره مردمي به رهبري دكتر (حسن ترابي) رئيس سابق مجلس ملي اين كشور، در اين نشست مشورتي!! حضور دارند.

همچنين آنچه كه در رابطه با اين كنفرانس قابل تامل است، مطرح كردن قانون همه پرسي جنوب سودان كه قرار است اين همه پرسي در پايان مدت شش ساله پس از انعقاد قرارداد صلح جنوب، يعني در سال 2011م برگزار شود، مي باشد. آنها مي خواهند از قبل براي نسخه اي دلخواه براي اين همه پرسي بپيچند تا نتيجه را از قبل تظمين كرده باشند و در صورتي كه نتيجه برخلاف آنچه كه پيش بيني كرده بودند در آيد، زمزمه و سپس فرياد اعتراض بردارند كه تخلف شده است (همان طوري كه اخيراً نيز در ايران نيز شبيه اي سناريو اتفاق افتاد).

به اين معني كه جنبش آزاديبخش سودان مي خواهد نتايج اين همه پرسي بر اساس رأي 50% به علاوه يك براي جدايي جنوب از شمال، كافي باشد در حاليكه حزب حاكم و برخي از احزاب ديگر معتقدند كه براي استقلال جنوب از شمال لازم است 75% مردم جنوب رأي بدهند.

در پايان لازم است به مسئله بسيار مهمي توجه كرد كه تاريخ پر شيب و فراز سودان و ساير ملل برآن تاكيد دارند و آن اين است كه اگر اكثريت واقعي مردم مطلبي را انتخاب كنند و به آن رأي دهند، خود آنها با توكل بر خداي توانا ضامن اجرايي آن خواهند بود و در صورتي كه مسئله برعكس اتفاق افتد، اين اتفاق چندان دوام نخواهد يافت زيرا كه ريشه مردمي ندارد.