تراپاتوني: ايتاليا هرگز نمي‌ميرد

لیپی ابریشم داشت تراپ پنیر

گل دومی که خوردیم درست روی یکی از همین اشتباهات بود که این نکته‌ای منفی است اما وقتی مقابل قهرمان جهان در فاصله 3 دقیقه به پایان پیش افتادیم کمی عصبی شدیم. اگرچه عملکردمان مثبت بود و اینکه هیچ یک از بازی‌های‌مان در این گروه را نباختیم. ایرلند پیش از این هم در بازی‌های پلی‌آف شرکت کرده و امیدوارم مثل بار آخر بتوانیم صعود کنیم

کد خبر: ۶۸۳۳۰

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۸۸ - ۱۱:۲۷

جیووانی تراپاتونی از همان لحظه‌ای که تصمیم شگفتش برای ادامه دادن حرفه مربیگری را گرفت و سال گذشته سرمربی ایرلند شد، دور تاریخ 10 اکتبر 2009 را در تقویم شخصی‌اش خط کشید. در ذهن رقابتی این 70 ساله پرشور و آتشین‌مزاج ملاقات کشورش ایتالیا در دوبلین آن هم در واپسین دور مقدماتی جام‌جهانی به مثابه تقابل با سرنوشت بود، همین اتفاق هم افتاد.

به گزارش وطن امروز؛ امید‌های ایرلند برای صدرنشینی در گروه هشتم اروپا و پرواز مستقیم به آفریقای‌جنوبی اگرچه فقط با نتایج باورنکردنی به دست می‌آمد اما شنبه‌شب در ورزشگاه کورک پارک دوبلین تراپ در عمل به چنین هدفی نزدیک و نزدیک‌تر شد و اگرچه در آخر فقط به یک امتیاز مقابل کشورش رسید ولی با همین توشه ایرلند راهی بازی‌های پلی‌آف ماه آینده شد.

این مرد بزرگ، تیم ملی ایرلند را از آن جوک تمسخر‌آمیز دوران استیو استانتون به عملکردی بدون شکست در 9 مسابقه متوالی رساند، از جمله در هر 2 رویارویی با تیم لیپی از باری تا دوبلین که به 2 تساوی با قهرمان جهان منجر شد.

چنین نتایجی، فرض اشتباهی که درباره ناکارآمدی تراپ در عرصه بین‌المللی وجود داشت را مردود کرد، فرضیه‌ای که از زمان دوران افتضاح تراپاتونی در فاصله سال‌های 2000 تا 2004 تا شنبه گذشته کماکان مورد قبول بسیاری از روزنامه‌نگاران بود. پیرمرد پیش از رویارویی دوباره با کشورش در دوبلین تأکید می‌کرد: «ما می‌توانیم ایتالیا را شکست دهیم به شرطی که باور داشته باشیم چنین کاری ممکن است».

این ادعایی بود که او با ژست متفکر یک پروفسور در آخرین کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی شنبه بر زبان آورد:‌ «بدم نمی‌‌آید به این فکر کنم که ایتالیایی‌ها چه در چنته دارند. این‌طوری می‌توانم پسرهایم را توجیه کنم تا بهترین رویکرد ممکن را برای این مسابقه داشته باشند. من با لیپی غریبه نیستم و او هم سابقه من را می‌داند و اینکه چطور عمل می‌کنم. باور دارم که بار اولی که با ایتالیا بازی کردیم لیپی ما را یک تهدید جدی قلمداد می‌کرد و ما هم آن شب می‌توانستیم پیروز شویم. حالا وقتش رسیده که یک قدم فراتر برویم و فقط به یک تساوی و جایگاه دوم در این گروه رضایت ندهیم».

او کمی شبیه فابیو کاپلو دیگر همتای ایتالیایی‌اش در رأس تیم ملی انگلستان است که ذهنیت فوتبالیست‌های بریتانیایی را تغییر داده است. تراپ هم ذهنیت تیم ایرلند را که برای مدت‌های طولانی به دوم بودن در گروه مقدماتی‌شان قناعت می‌کردند بهم ریخت و اگرچه دست آخر آنها بار دیگر دوم شدند اما این‌بار با چشم‌انداز بزرگ‌تری به سوی جام‌جهانی حرکت می‌کنند.

پس از تساوی توأم با کمی بدبیاری مقابل ایتالیا، تراپ باز هم از نبردن آتزوری می‌نالید چون ایرلندی‌ها تنها 3 دقیقه تا شکست دادن مدافع قهرمانی جهان فاصله داشتند اما گل دقیقه 89 آلبرتو جیلاردینو ایتالیایی‌ها را به جای ایرلندی‌ها به‌طور مستقیم به ضیافت تابستان آینده فرستاد و سبز‌های جزیره در عوض باید قماری خطرناک را در مرحله پلی‌آف پشت سر بگذارند و با یکی از 7 تیم دوم گروه‌های اروپایی مصاف دهند که فرانسه،‌ روسیه، پرتغال و یونان هم جزوشان هستند.

در این میان پیرمرد سعی می‌کند به شاگردانش امید بدهد و خاطرنشان کند که با عملکرد موفق سبزها در یک سال اخیر این تیم هرگز فروغی کمتر از قدرت‌های فوق‌الذکر مرحله پلی‌آف نخواهد داشت.

وقتی پس از مسابقه شنبه خبرنگاران از او خواستند قرعه‌کشی دوشنبه آینده این مرحله را ارزیابی کند او خیلی صریح پاسخ داد: «ارزیابی من این است که به تیمی می‌خوریم که می‌توانیم ببریمش. همه آنها تیم‌هایی قدرتمند هستند ولی ما باید هر قرعه‌ای را بپذیریم. همینطور باید به این فکر کنیم که 2 بار با ایتالیا بازی کرده‌ایم و هر 2 بار در عین شایستگی برای پیروزی مساوی کرده‌ایم. در باری آنها 10 نفره بودند و بهانه تراشیدند ولی این بار دیگر بهانه‌ای نداشتند. نه اینکه مغرور شویم ولی با شرایط فعلی‌مان در مقابل هر رقیبی متکی به نفس هستیم. همه آنها تیم‌های مهم و مشهور هستند ولی مگر ما خودمان در نقشه فوتبال اروپا و جهان قرار نداریم؟ پس ما هم به اندازه آنها مشهور می‌شویم فقط اگر این را باور کنیم».

تراپ معتقد است نمایش ایرلند در مقدماتی یک شگفتی در فوتبال جهان محسوب نمی‌شود. این ایتالیایی زرنگ همانطور که انتظار می‌رفت با وجود آنکه در ابتدا از پایان دراماتیک تساوی 2-2 با ایتالیا گلایه داشت ولی بعد بالافاصله به بیان نکات مثبت روی آورد.

تیم او 2 بار از آتزوری پیش افتاد. تنها پس از 8 دقیقه گلن ویلان ایرلند را برای بار نخست پیش انداخت و سپس در دقیقه 87 شان سنت‌لجر حساب کار را 2-1 کرد اما ایتالیای بزرگ هر 2 بار از شکست فرار کرد. بار اول با گل مائورو کامورانزی و دیگر بار در آخرین لحظات زمانی که جیلاردینو یک پیغام جدی دیگر برای میلان و دیگر غول‌های ایتالیایی که این تابستان دست رد به سینه‌اش زدند، فرستاد.

این گل درست پس از آن به ثمر رسید که ایرلندی‌ها با وجود برتری توپ را به عمق دفاع ایتالیا برده بودند اما آندره‌آپیرلوی مریخی با یک پاس بی‌نظیر وینچنتزو یاکوئینتا را راهی کرد تا او هم گل تساوی را پایه‌ریزی کند.

تراپ نظرش را درباره بازی چنین ابراز می‌کند: «باید بگویم که پس از گل سنت‌لجر تصور کردم بازی تمام شده است. اما ایتالیا هرگز نمی‌میرد ولی مطمئن هستم در بازی‌های پلی‌آف نمایش خوبی خواهیم داشت. این 2 تساوی مقابل ایتالیا به ما اعتماد به نفس فراوانی می‌بخشد».

مارچلو لیپی گفته بود ایتالیا شایسته شکست مقابل ایرلند نبود اما تراپ نظر دیگری دارد، او می‌گوید: «ما شایسته پیروزی نبودیم؟ ایتالیا مگر چند موقعیت داشت؟ باید ببینید او چه بازیکنانی در اختیار داشت. او ابریشم دارد و من پنبه. اما این تیم ما هم رشد بسیار سریعی داشت و مورد توجه ویژه هواداران قرار گرفت که نشان می‌دهد کارمان را بخوبی انجام داده‌ایم. امیدوارم در آفریقای جنوبی دوباره به ایتالیا برخورد کنیم. به عقیده من برای هر 2 تیم بازی خوبی بود ولی اینکه ما 2 بار جلو افتادیم و بعد گل خوردیم کمی شرم‌آور است، البته نتیجه از نظر من منصفانه است. امشب شی گیون هیچ مهار قابل توجهی نداشت و ایتالیا هم در پاس‌هایش اشتباهات کمتری نسبت به ما مرتکب شد. ما در پاسکاری بیش از حد اشتباه می‌کردیم. گل دومی که خوردیم درست روی یکی از همین اشتباهات بود که این نکته‌ای منفی است اما وقتی مقابل قهرمان جهان در فاصله 3 دقیقه به پایان پیش افتادیم کمی عصبی شدیم. اگرچه عملکردمان مثبت بود و اینکه هیچ یک از بازی‌های‌مان در این گروه را نباختیم. ایرلند پیش از این هم در بازی‌های پلی‌آف شرکت کرده و امیدوارم مثل بار آخر بتوانیم صعود کنیم».

اشاره تراپ به پیروزی سال 2001 مقابل ایران است که ایرلند را به جام‌جهانی 2002 فرستاد اما این‌بار نبردی بسیار دشوارتر از نبرد با ایران انتظار سبزها را می‌کشد. همچنین این حقیقت که آنها از 5 باری که به بازی‌های پلی‌آف (برای جام‌جهانی یا جام ملت‌های اروپا) رسیده‌اند تنها همان یک بار موفق به صعود شده‌اند چیزی است که عمو تراپ چرب‌زبان قصد پنهان کردنش را دارد.