رئیس انستیتوی روسی؛

جهان نمی‌داند با برنامه هسته‌ای ایران چه کند

تحریم‌های تصویب شده، می‌توانند از سوی کمپانی‌هایی که در بازار ایران ذینفع هستند، نقض شوند. اگر تحریم‌ها به اجرا درآیند، می‌توان از طریق قاچاق به راحتی آنها را دور زد و به طور حتم، سرنوشت عراق و افغانستان که در آنجا نیروهای نظامی ناتو آمریکا برای انجام عملیات نظامی حضور دارند، ایران را تهدید نمی‌کند.

کد خبر: ۶۷۲۹۹

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۳۸۸ - ۱۱:۴۸

«یوگنی ساتانوفسکی»، رئیس انستیتو خاور نزدیک روسیه، بر این باور است که جهان از درک اقدامات هسته‌ای ایران عاجز بوده و اکنون در حالتی مستأصل است.

به گزارش روزنامه روسی «ایزوستیا»، رئیس «انستیتو خاور نزدیک» روسیه در مقاله‌ای که دیروز در این روزنامه منتشر شده، نوشته است: ایران ساخت دومین کارخانه غنی‌سازی اورانیوم را اعلام کرد که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درباره آن در غفلت بود. همچنین این کشور موشک‌های دوربرد، با برد تا دو هزار کیلومتر را پرتاب کرد.

1+5 به عنوان میانجیگران بین‌المللی، بازرسی از کارخانه جدید در کوتاهترین زمان ممکن را مطالبه کرد و تحریم‌هایی را یادآور ساخت. ایران اعمال فشار را رد کرد، با پذیرش بازرسین موافقت و اعلام کرد که آماده خرید سوخت هسته‌ای از کشورهای ثالث است؛ یک پرده دیگر از نمایش بازی و پرده‌ها بسته شدند؛ پس از این چه خواهد شد؟

«ساتانوفسکی» ادامه می‌دهد: در عمل، ابزارهای اعمال فشار بر ایران محدودند. روسیه به کارساز بودن تحریم‌ها باور ندارد، اما گفته است که ایران را در برابر پیامدهای ماجراجویانه این کشور پوشش نخواهد داد، ولی شانس  تحریم کم است، زیرا هر چند به طور مسلم روسیه از آن حمایت می‌کند، اما چین نه.

تحریم‌های تصویب شده می‌توانند از سوی کمپانی‌هایی که در بازار ایران ذینفع هستند، نقض شوند. اگر تحریم‌ها به اجرا درآیند، می‌توان از طریق قاچاق به راحتی آنها را دور زد و به طور حتم سرنوشت عراق و افغانستان که در آنجا نیروهای نظامی ناتو آمریکا برای انجام عملیات نظامی حضور دارند، ایران را تهدید نمی‌کند.

وی در این مقاله افزوده است: اگر به این فکر نکنیم که ایران می‌تواند چند کارخانه هسته‌ای جدید بسازد و درباره این موضوع سکوت کنیم، آنگاه مواضع اخیر ایران را می‌توان گامی به سوی نزدیک شدن به1+5 نامید.

خرید سوخت هسته‌ای می‌تواند پرده‌ای مه آلود باشد که ایجاد چرخه کامل سوخت هسته‌ای در این کشور را پوشش می‌دهد. استفاده از موشک‌های حامل و آزمایش‌های جمهوری اسلامی ایران، تنها در صورت وجود کلاهک‌های هسته‌ای در این کشور معنا خواهند داشت. پس از این که در ایران بمب هسته‌ای پدیدار شود، این کشور در برابر هر گونه «دمکراسی سازی» ضمانت به دست می‌آورد و رژیم منع گسترش سلاح هسته‌ای را از بین می‌رود.

رئیس «انستیتو خاور نزدیک» روسیه در بخش پایانی نوشته است: پس از آن مسابقه تسلیحاتی که به امری ناگزیر تبدیل می‌شود، اوضاع را در پاکستان حاد می‌کند که ذخایر هسته‌ای این کشور می‌تواند به «بازار آزاد» نیز راه بیابد. سرانجام تعداد مدعیان جدید دستیابی به سلاح هسته‌ای از بیست فراتر نخواهد رفت، حتی اگر در شمار آنها نه تنها همسایگان خاور، نزدیکی ایران و رقبای آن و بلکه همه کشورهایی را که لب مرز هستند، نیز به شمار آوریم؛
اما احتمال بروز رویدادهایی با استفاده از سلاح کشتار جمعی به مراتب افزایش می‌یابد. و این که اگر سناریو تا بدینجا پیش رود، این که چه باید کرد را هیچکس نمی‌داند.

با نگاهی به تحلیل این استراتژیست روسی، می‌توان دریافت که او نیز به مانند دیگر مقامات و صاحبنظران هموطنش تلاش نمی‌کند شفاف بگوید که دیدگاهش درباره برنامه هسته‌ای ایران چیست و البته وی با زیرکی تلاش کرده است، به هر شکل ممکن، تحلیلش را به سمتی بکشاند که برنامه هسته‌ای ایران را نظامی جلوه دهد؛ موضوعی که بارها از سوی ایران رد شده است.

البته باید توجه داشته باشیم که هماهنگی کاملی میان مؤسسات و صاحبنظران روسی با مقامات کرملین ـ به ویژه در بحث هسته‌ای ایران ـ وجود دارد؛ بنابراین، با ارزیابی دیدگاه‌های ایشان پس از انتخابات دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری کشورمان، می‌توان به خوبی چرخش آنها را از همکاری و حمایت نسبی روس‌ها از برنامه هسته‌ای به همکاری مبتنی بر انتقاد و بعضا هشدار گونه دید که امید می‌رود این موضوع مورد توجه مسئولان ما قرار گیرد.