آیا اوباما به توافق چهل ساله «نپرس؛ نمی‌گویم» پایبند می‌ماند؟

این نماینده افزود: رؤسای جمهوری آمریکا بابت این قرارداد، هزینه‌ سنگینی به آمریکا تحمیل کرده‌اند، زیرا مخالفت با فعالیت خاص یک کشور و موافقت با فعالیت یک کشور دیگر و در پیش گرفتن سیاست‌های دوگانه برای ایالات متحده آمریکا بسیار سنگین تمام خواهد شد... اکنون باید دید که آیا باراک اوباما به این توافق چهل ساله پایبند خواهد ماند یا در راستای شعار تغییر خود به اقدامات متهورانه‌ای مبنی بر آشکارسازی این فعالیت‌ها اقدام خواهد کرد.

کد خبر: ۶۶۹۸۱

تاریخ: ۱۲ مهر ۱۳۸۸ - ۱۴:۰۰

سرویس بین‌ا‌لملل «تابناک» ـ یک روزنامه آمریکایی، با استناد به سه منبع خبری خود، مدعی شد در دیدارهایی که نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی با اوباما داشته، رئیس جمهور آمریکا متعهد شده است، اسرار نظامی فعالیت‌های اتمی رژیم اسرائیل را بازگو نکرده و آن را به عنوان اسرار نظامی پیش خود نگاه دارد.

به گزارش «واشنگتن تایمز»، ایالات متحده آمریکا از سال 1969 با اسرائیل برای پنهان نگاه داشتن اسرار اتمی تل‌آویو، قرارداد داشته و رؤسای جمهور آمریکا، یکی پس از دیگری این قرارداد را امضا کرده‌اند.

بر پایه این گزارش، «آونر کوهن»، نویسنده کتاب «اسرائیل و بمب‌ها» در کتاب خود می‌نویسد: این قرارداد را برای نخستین بار، نیکسون رئیس‌جمهور آمریکا و گلدامایر، نخست وزیر اسرائیل در سپتامبر 1969 امضا کرده‌اند.

در این کتاب همچنین تأکید شده که رؤسای جمهور آمریکا، درباره زرادخانه اتمی اسرائیل از تز «نپرس؛ نمی‌گویم» بهره برده و در سیاست‌های نظامی، فعالیت اتمی اسرائیل برای رؤسای جمهوری آمریکا، خط قرمز به شمار می‌رود.

در همین باره، یک سناتور مجلس سنای آمریکا نیز به واشنگتن تایمز گفت: امضای این قرارداد، به معنای بی اختیار بودن رئیس‌جمهور آمریکا درباره فعالیت‌های اتمی اسرائیل است.

این نماینده افزود: رؤسای جمهوری آمریکا، بابت این قرارداد، هزینه سنگینی بر آمریکا تحمیل کرده‌اند، زیرا مخالفت با فعالیت اتمی یک کشور و موافقت با فعالیت کشور دیگر و در پیش گرفتن سیاست‌های دوگانه برای ایالات متحده آمریکا، بسیار سنگین تمام خواهد شد.

پیش از این نیز رؤسای جمهور آمریکا، پایبندی خود به توافق یاد شده را اثبات کرده بودند، به گونه‌ای که «نیكسون» رئیس‌جمهوری اسبق آمریكا در خاطرات خود با نام «فرصت طلایی» می‌نویسد: «تعهد ما نسبت به اسرائیل بسیار عمیق بوده و آمریكا و اسرائیل، تنها هم‌پیمان نیستند بلكه در اعتقاد، اخلاق و بنیان سیاسی و اعتقادی به هم مرتبطند».

همچنین «بیل كلینتون»، یکی دیگر از رؤسای جمهور آمریكا نیز موضعی مشابه نیكسون در روابط خود با رژیم اسرائیل در پیش گرفته و در ماه مارس 1995 برابر كنست این رژیم اعلام كرد: «اسرائیل را به آینده‌ای جدید و نو بشارت داده و قدرت و سیطره این رژیم در منطقه و ضعف شدید دولت‌های منطقه نسبت به اسرائیل را به روشنی می‌بینم!»

گزارش خبرنگار ما می‌افزاید: سران رژیم صهیونیستی به رغم آن که همواره تلاش کرده‌اند با استفاده از تبلیغ بر  توان هسته‌ای خود، رقیبان و دشمنان منطقه‌ا‌ی‌شان را بترسانند، اما از اعلام رسمی و آشکار آن پرهیز دارند. در همین زمینه، هنگامی که در نیمه‌های سال 2001 میلادی، بینامین نتانیاهو، نخست وزیر آن زمان رژیم صهیونیستی، خواستار پایان دوره فعالیت‌های سری اتمی اسرائیل و آشکار کردن این فعالیت‌ها برای ایجاد بازدارندگی قدرتمندتری در برابر عرب‌ها و بهره‌گیری از افشای این فعالیت‌ها در این چهارچوب شد ـ زیرا به گفته وی فعالیت سری، دیگر کارایی خود را از دست داده است ـ  آریل شارون، وی را تهدید کرد که در صورت افشای فعالیت‌های یاد شده که به امنیت اسرائیل مربوط می‌شود، او را به زندان خواهد انداخت.

البته هرچند یک سال پس از آن، شیمون پرز، نخست وزیر سابق رژیم صهیونیستی ـ که پدر برنامه هسته‌ای این رژیم نیز خوانده می‌شود ـ  اعتراف کرد که اسرائیل از توانایی اتمی برخوردار است و از همه حد و مرزهایی که تاکنون مقامات صهیونیست به آن پایبند مانده بودند، تجاوز کرد و آشکارا اعلام داشت که اسرائیل، از قدرت هسته‌ای بسیار بزرگی برخوردار است که این توان به دوره همکاری‌های اسرائیلی ـ فرانسوی در طرح توسعه دانش هسته‌ای این رژیم بازمی‌گردد، باز هم این اظهارنظر با واکنش‌های شدید دیگر صهیونیست‌ها روبه‌رو و سخن در این باره کوتاه شد.

این گزارش می‌افزاید: یکی از نمونه‌های بارز حساسیت رژیم صهیونیستی به این موضوع زندانی کردن  «مردخای وانونو» 49 ساله در سال 1986 و در پی افشای اطلاعاتی درباره مركز هسته‌ای «دیمونا»، واقع در جنوب فلسطین اشغالی در مصاحبه با یك روزنامه انگلیسی بود که بلافاصله پس از این مصاحبه توسط عوامل اطلاعاتی این رژیم ربوده و به جرم خیانت و جاسوسی به هجده سال زندان محكوم شد.

این شواهد نشان می‌دهد که مقامات تل آویو با اینکه همه دنیا از فعالیت‌های هسته‌ای‌شان آگاه هستند، با جسارت تمام و به زعم خود، قصد اعلام رسمی آن را ندارند تا پیامدهای حقوقی آن متوجه‌شان نشود؛ البته روشن است که این بازی تمسخر آمیز، جز با همراهی قدرت‌های بزرگ میسر نبوده است.

هم‌اکنون رژیم صهیونیستی پس از کشورهای آمریکا با 10 هزار و 656 سلاح هسته‌ای، روسیه با شش هزار سلاح هسته‌ای راهبردی و چهار هزار سلاح هسته‌ای تاکتیکی و در مجموع ده هزار سلاح هسته‌ای، چین با 250 سلاح هسته‌ای راهبردی و 120 سلاح هسته‌ای تاکتیکی که در مجموع به 370 سلاح هسته‌ای می‌رسد، فرانسه با  350 سلاح هسته‌ای راهبردی و انگلیس با 180 سلاح هسته‌ای راهبردی و‌پنج سلاح هسته‌ای تاکتیکی، با در اختیار داشتن دویست سلاح هسته ای در رده ششم است.

پس از این رژیم نیز کشورهای هند با شصت سلاح هسته‌ای و پاکستان با  24 تا 48 سلاح هسته‌ای در رده‌های بعدی هستند و سرانجام کره شمالی که بسیاری از کشورهای جهان از او به علت آزمایش‌های موشکی انتقاد کرده‌اند، تنها یک تا دو سلاح هسته‌ای در رده نهم قرار دارد.

اکنون باید دید که آیا باراک اوباما به این توافق چهل ساله با صهیونیست‌ها پایبند خواهد ماند یا در راستای شعار تغییر خود به اقدامات متهورانه‌ای، مبنی بر آشکارسازی این فعالیت‌ها اقدام کرد؛ البته باید توجه داشت که فشار هماهنگ رسانه‌های بین‌المللی می‌تواند اوباما را در این تغییر رویه کمک کند؛ موضوعی که با وجود امپراتوری رسانه‌ای صهیونیست‌ها، کمی دور از ذهن می‌رسد.