آیا حق خبرنگاران این سطح از تحقیر توسط سینماگران بود؟

وقتی خبرنگاری به جای پرسش از فیلمساز به تمجید از او بابت فیلم ضعیفش می پردازد یا خبرنگار دیگری به دنبال گرفتن عکس یادگاری با یک هنرمند است و جایگاه خود را در حد یک هوادار تقلیل می دهد، نباید انتظار داشت اهالی سینما بهای بیشتری برای قشر خبرنگار در نظر بگیرند و اعتباری باقی بماند.

کد خبر: ۶۶۵۴۶۱

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۳:۱۶

در جریان سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر، شاهد بدترین نوع برخوردها از سوی شماری از سینماگران با خبرنگاران بودیم؛ برخوردهایی که متأسفانه بارها تکرار شد و غم انگیز اینکه با همراهی گروهی از خبرنگاران با سینماگرانِ توهین کننده به خبرنگاران و منتقدان همراه بود.

به گزارش «تابناک»؛ در جریان نشست خبری فیلم «قاتل اهلی»، مسعود کیمیایی در پاسخ به پرسش انتقادی یکی از خبرنگاران در مورد نوع دیالوگ نویسی و جای کات هایی که در فیلم «قاتل اهلی» وجود داشت، گفت: «شما خبرنگار روزنامه جوان هستید و قطعا از فیلم خوشتان نمی آید. اما من می خواهم از شما بپرسم، آیا تا حالا فیلم ساختید که درباره جای کات و دکوپاژ نظر می‌دهی؟ شما از این حرف ها نزنید! دیالوگ های این فیلم نثر روزنامه ای داشت، به دلیل این که موضوع فیلم در مورد رسانه است.»

در ادامه یکی از خبرنگاران از سوت و کف اعتراضی نسبت به فیلم مسعود کیمیایی در سالن نمایش -که اتفاقی مرسوم در جشنواره های معتبر نظیر کن و برلین است- انتقاد کرد و اقدام به مدیحه سرایی به جای طرح پرسش نمود. در مقابل یکی از حاضرین خواست، این خبرنگار از طرف سایر اصحاب رسانه صحبت نکند. این گفته با واکنش محمود گبرلو روبه رو شد و مجری نشست‌های خبری جشنواره فجر درخواست کرد که این خبرنگار نام رسانه خود را اعلام کند، اما وقتی او نامی از رسانه خود نبرد، مسعود کیمیایی از محمد گبرلو درخواست که آن فرد را از سالن بیرون بیندازد! این صحبت کیمیایی با خنده و تشویق حضار مواجه شد!

در ادامه نیز لیلا حاتمی در نشست خبری فیلم «رگ خواب»، بر بی حرمتی به خبرنگاران تاکید کرد و گفت: به عقیده من این موضوع از خود کم‌بینی است و خودم نگاه متعصب این‌چنینی ندارم و از هم‌صنفی‌هایم این‌طور دفاع نمی‌کنم. من با خبرنگارانی که در پشت صحنه فیلم حاضر شدند مواجه بودم و روی سخنم با آن‌ها بوده نه همه چون آدمی هستم که به طرف مقابلم اهمیت می‌دهم حتی دعوا هم که می‌کنم در حالت خودم هستم و در آن لحظه شرکت می‌کنم. زمانی که عصبانی هستم نیز همین طور. عده‌ای بدون آنکه آماده باشند عملاً مزاحم می‌شوند و خودشان می‌دانند جایشان آنجا نیست و من نیز به دلیل ارزشی که آدم‌ها برایم دارند آن افراد را ادب می‌کنم و این کار را تا همیشه و ابد خواهم کرد.

مانی حقیقی نیز در کنفرانس مطبوعاتی فیلم «نگار» همین رویه را در پیش گرفت و حاضر نشد درباره توهین هایی که در حمایت از لیلا حاتمی به کل جامعه رسانه ای کرده بود، توضیح دهد و این اتفاق با همراهی اهالی رسانه، همراه شد. در واقع در این دوره از جشنواره هرگاه سینماگران رفتار نامناسبی با اهالی رسانه داشتند، گروهی وسیعی از اهالی رسانه، با سینماگران همراه کردند و همکاران شان را در این فضا که اتفاقاً مباحث صنفی مطرح بود، تنها گذاشتند!

بدون شک نمی توان از سینماگران توقع داشت که حامی مصالح خبرنگاران باشند و حمایت پشت به پشت از هم، قابل پیش بینی است اما اینکه خودِ روزنامه نگاران در چنین صحنه هایی، همراه همکارانشان باشند، اتفاق طبیعی و مورد انتظاری است که در هر نقطه دیگری از دنیا به جز ایران رخ می دهد؛ با این حال در ایران به دلیل عدم وجود نهادهای صنفی قدرتمند و واقعی در حوزه رسانه، اساساً وحدت رویه و حمایت از چند خبرنگار به مثابه حمایت از کل جامعه رسانه ای معنای خود را از دست داده است.

البته گروهی از خبرنگاران حاضر در کاخ جشنواره اساساً، چهره های فعال در عرصه اطلاع رسانی سینما در طول سال نیستند و هر سال در ایام جشنواره فیلم فجر از آنها رونمایی می شود اما به هر حال این اشخاص، جامعه رسانه را نمایندگی می کنند و به همین دلیل انتظار می رفت، لااقل این گروه برای همکارانشان حرمت قائل شوند. طبیعتاً چنین انتظاری از شخصی چون گبرلو نمی رود و کاملاً طبیعی بود که مجری نشست های خبری برای به دست آوردن دل سینماگران، اهالی رسانه را تحقیر کند اما اهالی رسانه می توانستند مسیر متفاوتی در پیش بگیرند.

این مسیر متفاوت مستلزم برخورداری از پیش نیازی به نام «عزت نفس» است که متاسفانه در بین شماری از حاضران در جشنواره فیلم فجر مشاهده نمی شود. وقتی خبرنگاری به جای پرسش از فیلمساز به تمجید از او بابت فیلم ضعیفش می پردازد یا خبرنگار دیگری به دنبال گرفتن عکس یادگاری با یک هنرمند است و جایگاه خود را در حد یک هوادار تقلیل می دهد، نباید انتظار داشت اهالی سینما بهای بیشتری برای قشر خبرنگار در نظر بگیرند و اعتباری باقی بماند.