پس از 38 سال؟!

بخش «نگاه شما» برای ارائه و معرفی «نگاه» مخاطبان «تابناک» به همه موضوعات است. هر مخاطب «تابناک» می‌تواند با مد نظر قرار دادن شرایط همکاری با این بخش، «نگاه» خود را ارسال کند تا در معرض دید و داوری دیگر مخاطبان قرار گیرد.

کد خبر: ۶۶۳۹۹۲

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۸:۲۸

قادر نصیری ترزنق: سی و هشتمین سال پیروزی انقلاب اسلامی درایران را در حالی جشن می گیریم که در 38 سال گذشته اتفاقات زیادی برای کشورافتاده است، اتفاقاتی که در صورت نگارش، هر کدام به تنهایی فصولی ازکتاب تاریخ این کشور خواهند بود؛ پس از پیروزی انقلاب  اسلامی شدیدترین و خطرناک ترین اتفاقاتی که کشور را تهدید می کرد ترورهای گسترده ای بود که منجر به از دست دادن عده زیادی از نیروهای مومن، متعهد ، مخلص و اندیشمند مانند شهیدان بهشتی، مطهری، رجایی، باهنر با 72 تن از یارانشان و ... شد؛ پس از آن، تحمیل جنگ 8 ساله به ایران با نام صدام حسین ولی به نیابت از اکثر کشورهای دنیا و در راس آنها آمریکا ، شوروی و انگلیس بود؛ پس از جنگ تحمیلی نیز که می رفت کشور دوران سازندگی را آغاز کند تحمیل انواع تحریم ها از طرف  دشمنانی بود که به هیچ وجه استقلال کشوری مانند ایران را برنمی تابیدند. البته از دشمنانی که آن زمان هر آنچه از منابع  این کشورغنی از منابع خدادادی را می خواستند به راحتی به یغما می بردند ولی به یکباره از آنهمه نعمات یا مفت بی بهره گشته بودند بیش از دشمنی که خوی و خصلت شان است، انتظار نمی رود اما آنچه  موجب نگارش متن حاضر گردیده است ضرورت تامل و تدبر بر روی دستاوردها و عملکردهای مسئولان و متولیانی است که انتظار می رفت پس از 38 سال عاید کشور شود،اما به نظر می رسد نه تنها آنچه مورد انتظاربوده عاید کشور نشده بلکه در برخی از حوزها دچار عقبگرد نیز شده است. از آنجا که باز از این منظر امکان بررسی همه انتظارات در مقاله چند ستونی میسر نخواهد شد با اشاره کلی به برخی از دستاوردهای علمی، امنیتی، دیپلماسی و نظامی  کشور پس از 38 سال، به صورت مشخص تر دستاوردهای اقتصادی و ساختمانی دست اندرکاران این حوزه را  مورد بررسی قرار خواهیم داد.

اما برای اینکه هم جانب انصاف را نگه داریم و هم پس از بیان آنچه در رابطه با اقتصاد و ساختمان خواهیم گفت به سیاه نمایی متهم نشویم ابتدا به آن قسمت از دستاوردهای 38 ساله اشاره می نماییم که نه تنها قابل نقد نمی باشد که  در این وانفسای تحریم های خارجی مایه مباهات هر هموطنی هم خواهد بود؛

از منظر علمی، مبتنی بر مدارک علمی ثبت شده در پایگاه های استنادی ISI و اسکوپوس تا اول اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۴ سهم جمهوری اسلامی ایران از تولید علم دنیا طی ۱۵ سال گذشته رشد قابل ملاحظه ای داشته  و در حال حاضر کشورمان یک و نیم درصد از علم دنیا را تولید می کند. این در حالی است که در سال ۲۰۰۰ تنها سیزده صدم درصد از علم دنیا به ایران اختصاص داشت. سهم تولید علم ایران از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱ مرتبا افزایش یافته است. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ این رشد از نرخ ثابتی برخوردار بوده و از سال ۲۰۱۴ سهم کشور دوباره افزایش یافته است.

از سرآمدان علمی کشور می توان به پیشرفت های اعجاب انگیز دانشمندان ایرانی در زمینه انرژی هسته ای اشاره کرد که خود این پیشرفت به تنهایی بستر وعامل اصلی برای موفقیت تیم دیپلملسی کشور در مذاکره با شش ابرقدرت جهانی شد.

از نظرجایگاه امنیت ملی، نیز با درنظر گرفتن شاخص های 10 گانه امنیت ملی و ایمنی شخصی: ۱- جنگ داخلی ۲- حمله و تجاوز ۳- بی ثباتی جمعیت ۴- بیان نظرات سیاسی بدون ترس ۵- ظلم و بی عدالتی های گروهی ۶- آوارگان داخلی و پناهندگان ۷- مهاجرت نخبگان و مخالفان سیاسی ۸- خشونت سیاسی از سوی دولت ۹- دزدی ۱۰- پیاده روی امن در شب، هر چند آسیا در حوزه امنیت وضعیت مناسبی را از خود نشان نداده اما امن ترین نقطه جهان، باز در آسیا قرار گرفته ست. بررسی اجمالی کشورهای آسیایی نشان می دهد هر چند کشورهای همسایه ایران مانند  ارمنستان ، آذربایجان، ترکیه، عراق، پاکستان و افغانستان وضعیت امنیتی مناسبی ندارند اما چه کسی از هموطنان ایرانی نمی داند که با وجود جنگ و خونریزی در این منطقه ، ایران ایمن ترین همه کشورهای همسایه است؛ مردم ترکیه، عراق، پاکستان، افغانستان  و دیگر کشورهای همسایه هر لحظه ابرای شنیدن صدای انفجار لحظه شماری می کنند.

از نظر نظامی نیز ایران ، بر اساس آمار موسسه " گلوبال فایرپاور " که مربوط به سه ماهه نخست سال 2016 میلادی می‌باشد ارتش ایران روند روبه رشدی را در پیش گرفته و با تولید تجهیزات پیشرفته و تجهیز یگان‌های خود به این سلاح‌ها می‌تواند جایگاه قبلی خود که رتبه 12 جهان بود را دوباره به دست آورد. البته نکته حائز اهمیت این است که در این رتبه‌بندی فقط قدرت ارتش ایران محاسبه شده و اگر توان رزمی " سپاه پاسداران " مخصوصا در زمینه " موشکی " اعمال شود و اگر تعداد نیروهای نظامی " بسیج " محاسبه شود ایران نه تنها در میان 10 ارتش برتر خواهد بود، بلکه درمیان 5 کشور برتر نظامی خواهد بود.

اما جایگاه اقتصاد ایران در جهان هر چند  بر اساس گزارش صندوق بین المللی پول با اشاره به افزایش تولید ناخالص داخلی ایران در سال ۲۰۱۴ توانسته بود با وجود تحریم ها رتبه خود را به عنوان هجدهمین اقتصاد بزرگ دنیا در این سال حفظ کند و واحد اطلاعات اکونومیست نیزاعلام کرده است ایران با ۲۳ میلیارد دلار تولیدات صنعتی در جایگاه ۳۹ جهان از نظر صنعتی بودن قرار گرفته است.

ولی آنچه از حفظ جایگاه هجدهم اقتصاد و جایگاه ۳۹ صنعتی بودن ایران در جهان برای غالب مردم ایران قابل لمس است افزایش فاصله طبقاتی بین فقیر و غنی در جامعه است که نمود بارز آن را نیز می توان به روشنی در بیکاری بخش عمده ای از سرپرستان خانوارهای ایرانی ، افزایش سن ازدواج جوانان، افزایش مهاجرت از روستاها و شهرستان های کوچک به کلانشهرها و ... دریافت.

در همین راستا پس از 38 سال، وضعیت ساختمان در ایران قابل نقد است. وضعیت ساختمان در ایران را از دو منظر فنی و بازاری می توان مورد ارزیابی قرار داد؛ از نظر فنی ومهندسی، ساختمان های ایران علیرغم وجود قوانین معتبر و مطابق با استانداردهای جهانی که نمونه آن «قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان»  مصوب سال1374 می باشد به لحاظ کیفیت و مقاومت حرفی  برای گفتن ندارند. هر چند این قانون که بیش از دو دهه از تصویب آن می‌گذرد و در نوع خود پاسخگوی خیلی از نیازهای ساختمانی کشور است و در بسیاری از استان‌های کشور نیزبه نحو مقتضی اجرایی شده و پاسخگو هم بوده است، اما در کلانشهری مانند تهران که به عنوان پایتخت می‌باید الگوی اجرای قوانین در همه حوزه‌های اجرایی باشد هنوز پس از دو دهه به بهانه‌های واهی اجرایی نمی‌شود و هر کدام از نهادهای مربوطه تقصیر خود را به گردن دیگری می‌اندازند.نتیجه چنین برخوردی با قانون، وضعیت نابسامان ساختمان هایی است که هم به هنگام تماشا نه فقط چشم هر بیننده را می آزارند بلکه روح او را نیز جریحه دار می کنند و هم به موقع حوادثی مانند ساختمان پلاسکو- که به اذعان پارلمان نشینان شهری 3000 نوع از این ساختمان ها فقط در تهران وجود دارد- جامعه  ای را در سوگ و ماتم  می نشانند.

از منظر بازاری نیز ساختمان در ایران پس از 38 سال به نظر نمی رسد حرف قابل دفاعی از خود داشته باشد؛ برای اجرای اصل 31 قانون اساسی(داشتن مسکن متناسب با نیاز، حق هر فرد و خانواده ایرانی است. دولت موظف است با رعایت اولویت برای آنها که نیازمندترند به خصوص روستانشینان و کارگران زمینه اجرای این اصل را فراهم کند.) از آغاز انقلاب تاکنون اقدامات معتنابهی از طرف دولت ها صورت گرفته است که آخرین آن سیاستگذاری واجرایی کردن مسکن مهر در گستره کشوری و به تعداد بیش از دو میلیون واحد مسکونی بود، ولی آن نیز که چشم امید خیلی ها را روشن کرده بود متاسفانه در گردباد سیاسی کاری و سیاست بازی گرفتار شد و نتوانست آنچنان که برنامه ریزی شده بود انتظارات متقاضیان مسکن را برآورده سازد.همه این اتفاقات مسکنی و سوداگری در این صنعت در حالی افتاده است که به اذعان متولیان این بخش خانه های مسکونی زیادی در کشور وجود دارند و  همچنان خاک می خورند اما دریغ از یک جو حمیت و اقدام اجرایی برای اجرای قوانین مبارزه  با خالی ماندن واحدهای خالی! با این اوصاف، آیا می توان کارنامه ساختمان و مسکن پس از 38 سال را موفقیت آمیز ارزیابی کرد؟