بی عدالتی در پرداخت های بازنشستگان بیداد می کند/ افزایش سن بازنشستگی، یعنی افزایش بیکاری

متأسفانه سیستم استخدامی و بازنشستگی کشور ما اشکالات اساسی دارد که مهم‌ترین آنها، بی عدالتی در پرداخت‌هاست که باعث شد، پس از ۳۷ سال برای نخستین بار، بازنشستگان لشکری جلوی مجلس اعتراض کنند.

کد خبر: ۶۶۳۹۰۲

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۴:۳۴

کارمندان و کارگران، سی سال سکه روی سکه می‌گذارند تا بتوانند روزهای پیری خود را با سرخوشی سر کنند؛ اما گویا قلک صندوق‌های بازنشستگی درز پیدا کرده و دیگر کفاف حقوق بازنسشتگان را ندارد و این آب باریکه روزهای پیری، هر روز لاغر‌تر از دیروز می‌شود!

به گزارش «تابناک»، تقریبا روزی نیست که بازنشستگان یکی از  ارگان های کشور جلوی مجلس تجمع اعتراضی برگزار نکند، بیشترین اعتراض این افراد به نحوه پرداخت ها یا به میزان پرداختی است که به آنها پرداخت می شود است.

مدیران سازمان بازنشستگی کشور نیز برای جبران ذخیره موجودی این صندوق ها در پی پیدا کردن راهکارهای گوناگون برای بالا بردن سرمایه های خود هستند؛ هر چند تا کنون نیز راهکارهای زیادی نیز پیشنهاد شده، افزایش سن بازنشستگی، یکی از سهل الوصول ترین روش ها برای رسیدن به سرمایه بیشتر است.

به عبارت دیگر، مدیران صندوق ها قصد دارند با دریافت حق بازنشستگی بیشتر، کسری بودجه را جبران کنند؛ اما این در حالی است که در روزهای گذشته مجلس شورای اسلامی مصوبه ای برای کاهش سن بازنشستگی زنان در قالب برنامه ششم توسعه روانه شورای نگهبان کرد.

با این حال، مدیران سازمان بازنشستگی اعتقادی به این مصوبه ندارند، به طوری که در روزهای گذشته، مدیر عامل سازمان بازنشستگی کشور در این باره گفته است: سن بازنشستگی در ایران بسیار پایین است، به طوری که میانگین این سن در کشور ما، حدود ۵۱ سال است، حال آنکه میانگین سن بازنشستگی در کشور‌های توسعه یافته برای خانم‌ها ۶۰ سال و برای مرد‌ها حدود ۶۸ سال است. به عبارت دیگر، در کشور ما که نیاز به تخصص بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود، نیروهای متخصصی که سال‌ها تجربه کسب کرده‌اند، در اوج بلوغ کاری از کار برکنار و روانه پارک‌ها می‌شوند.

وی در ادامه افزود: برنامه ما این است که بتوانیم، این روند را تغییر دهیم و با افزایش سن بازنشستگی، از بروز چنین کاری جلوگیری کنیم.

هر چند مدیر عامل این صندق، یکی از دلایل انجام این کار را افزایش منابع این صندوق عنوان می‌کند، برخی کار‌شناسان بر این باورند که این کار، تنها پاک کردن صورت مسأله است و در دراز مدت افزایش سن بازنشستگی هم برای بهبود منابع این صندوق کارساز نخواهد بود.

بدهی‌های دولت به صندوق‌های بازنشستگی از سویی و تبدیل شدن شرکت‌های اقتصادی این صندوق‌ها به حیات خلوت دولت‌ها از اساسی‌ترین مشکلات آتیه بازنشستگان به شمار می‌آید. این شرکت‌ها که قرار بود، روزی منبع درآمد این افراد شوند، امروز به بارخاطر شاغلان و بازنشستگان تبدیل شده است.

در همین ارتباط، رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی در گفت و گو با تابناک گفته است: متأسفانه سیستم استخدامی و بازنشستگی کشور ما اشکالات اساسی دارد که مهم‌ترین آنها، بی عدالتی در پرداخت‌هاست که باعث شد پس از ۳۷ سال برای اولین بار بازنشستگان لشکری در مقابل مجلس اعتراض کنند.

این نماینده مجلس افزود: هم اکنون صندوق‌های بازنشستگی به تهدیدی برای کشور تبدیل شده‌ و اگر به وضعیت این صندوق‌ها رسیدگی نشود، دو سال دیگر با بحران بزرگی روبه رو خواهیم شد. یکی از دلایلی که باعث شده تا امروز مسئولان بازنشستگی کشور به فکر افزایش سن بازنشستگی باشند، در واقع جلوگیری از این بحران است.

این نماینده مجلس گفت: در حال حاضر ورودی این صندوق‌ها کم است و خروجی آن‌ها زیاد. شرکت‌های تحت کنترل این صندوق‌ها نیز در سال های گذشته به دلیل برخی بی کفایتی مدیران آن‌ها، تبدیل به شرکت‌های زیان ده شده‌اند؛ بنابراین اگر بخواهیم فکری به حال بازنشسته‌ها کنیم، باید این صندوق‌ها را تقویت کنیم.

رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس گفت: یکی از راهکارهایی که بتوان از این صندوق‌ها حمایت کرد، افزایش سن بازنشستگی در کشور است، اما به نظر می‌رسد، این ساده‌ترین و البته مضر‌ترین راه برای افزایش سرمایه صندوق بازنشستگی کشور است که تبعات زیادی به دنبال خواهد داشت.

خدادای در ادامه گفت: افزایش سن بازنشستگی، یعنی افزایش بیکاری در قشر تحصیل کرده و جوان کشور؛ به عبارت دیگر، اگر تعداد سنوات شاغلان افزایش پیدا کند، به‌‌ همان نسبت از ورود نیروهای جوان به کار کاسته می‌شود، که این علاوه بر هدر دادن انرژی جوانان باعث ایجاد برخی معضلات اجتماعی در میان جوانان می‌شود.

به نظر می‌رسد، در شرایط موجود چند راه برای افزایش سرمایه بازنشستگان وجود دارد؛ نخست اینکه سیستم مدیریتی هلدینگ‌های سازمان بازنشستگی کشور را تقویت کرد و با به کارگیری نیروهای متخصص در مدیریت این سیستم، شرکت‌های زیرمجموعه را به سودآوری رساند، تا سرمایه لازم برای پرداخت به بازنشستگان از این طریق تأمین شود.

دومین راهکار آن اینکه دولت دست از سر این صندوق‌ها بردارد و بدهی‌هایی که به این صندوق دارد، بپردازد تا صندوق‌ها مجبور به فروش اموال و دارایی‌های بازنشستگان شوند. اگر دولت بدهی این صندوق‌ها را بموقع پرداخت کند، قطعا با تزریق سرمایه به شرکت‌های زیر نظر این صندوق، بسیاری از واحد‌های تولیدی به چرخه اقتصادی بازخواهند گشت و با تولید سرمایه از عهده مخارج خود برخواهند آمد.

روش دیگر آنکه باید ملاحظات صندوق‌ها را نیز در نظر گرفت. در سال های اخیر، به دلیل کاهش استخدام‌ها، ورودی افراد به کار با کاهش چشمگیری همراه بوده است. از سوی دیگر، تعداد بازنشستگان افزایش پیدا کرده که این خود باعث بالا رفتن هزینه صندوق‌ها شده است.

همچنین قوانینی وجود دارد که همین افراد اندک در بدو استخدام مجاز می‌شوند تا نوع بیمه خود را انتخاب کنند و همین عامل باعث شده تا بسیاری از مستخدمان دولتی، جذب صندوق‌های تأمین اجتماعی شوند. به نظر می‌رسد، جلوگیری از این کار و ملزم کردن افراد برای عضویت در صندوق‌های بازنشستگی کشوری، یکی از تأثیرگذار‌ترین روش‌ها برای افزایش سرمایه این صندوق‌ها باشد.

با توجه به این گفته‌ها، به نظر می‌رسد، استقلال صندوق‌ها شفافیت مالی، نظارت قوی و کارآمد و اصلاح برخی قوانین از جمله مواردی است که می‌تواند به کمک حال و روز این روزهای صندوق بازنشستگی آید؛ صندوقی که اعتبار آن اجازه سپرده گذاران است و بیش از هر کسی باید منافع این افراد در اولویت قرار گیرد.