نمي‌خواهم بچه‌ام مثل من بدبخت شود

کد خبر: ۶۶۲۸۷۴

تاریخ: ۱۴ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۱:۲۶

نوزادي كه در بيابان‌هاي اطراف شهر تهران متولد شد، پس از طي مراحل درمان به سازمان بهزيستي واگذار مي‌شود.

به گزارش اعتماد، اين زن در بيابان‌هاي اطراف تهران در ميان برف كودكش را به دنيا آورد و بعد از ٩ ساعت به وسيله رهگذري شناسايي شد. مرد رهگذر با اورژانس تماس گرفت و موضوع را گزارش كرد و بعد از مدتي نيروهاي اورژانس زن را به بيمارستان منتقل كردند.

اين زن بعد از طي مراحل اوليه درمان با ركنا گفت‌وگو كرده است. او كه شهلا نام دارد و ٣٢ ساله است مي‌گويد: «١٣ ساله بودم كه با اصرار خانواده‌ام به همسري پسري ١٨ ساله درآمدم. هنوز مدت زيادي از ازدواجم نگذشته بود كه نخستين فرزندم متولد شد. وقتي ازدواج كردم همسرم معتاد نبود اما پس از مدتي طي رفت و آمدهايي كه با بعضي از دوستانش داشت با ترياك آشنا شد. او در خانه مواد مخدر مصرف مي‌كرد و همين شد كه من نيز پا به پاي او مصرف مواد را آغاز كردم. »

او درباره فوت همسر اولش مي‌گويد: «همسرم علاوه بر اعتياد، كار خريد و فروش مواد مخدر هم انجام مي‌داد و سرانجام به جرم فروش مواد مخدر زنداني شد. او سرطان داشت و در نهايت نيز در زندان فوت كرد. »

شهلا درباره سرنوشت نخستين فرزندش مي‌گويد: « بچه اولم پسربود و حالا بايد ١٨ سال داشته باشد. خانواده همسرم كه مي‌دانستند من اعتياد دارم نوه‌شان را از من گرفتند. مدت زيادي است كه او را نديده‌ام و او هم علاقه‌اي به ديدن من ندارد. زماني كه همسرم از دنيا رفت، تصميم گرفتم يك بار ديگر ازدواج كنم.»

او درباره ازدواج دومش مي‌گويد: «بار دوم با مردي ازدواج كردم كه پنج سال از من بزرگتر بود. او يك بار ازدواج كرده بود اما به علت اعتياد از همسرش جدا شده بود. اين مرد دنبال زني مي‌گشت كه همانند خودش معتاد باشد و من را انتخاب كرد. او شيشه و هرويين مصرف مي‌كرد و من نيز پس از ازدواج با او با مواد مخدر صنعتي آشنا شدم. » اين زن درباره وضعيت زندگي‌اش بعد از ازدواج دوم مي‌گويد: « اعتياد شديد من و همسرم باعث شد تمام دارايي‌هاي‌مان را از دست بدهيم. پس از اين اتفاق، يك اتاق مخروبه در بيابان‌هاي اطراف تهران و نرسيده به شهر پرديس پيدا كرديم و آنجا خانه ما شد. كسي كه اين خانه را به ما اجاره داد از وضعيت زندگي ما خبر داشت و اجازه داد كه در اتاق خرابه او زندگي كنيم. من و همسرم در اين خانه بچه‌اي به دنيا آورديم اما او يك سال ونيمه بود كه دچار خفگي ناشي از دود آتش شد و جان خود را از دست داد. ما در خانه براي گرم كردن خودمان مجبور هستيم آتش روشن كنيم و آن شب نيز گازي كه از سوختن هيزم‌ها متصاعد مي‌شد باعث خفگي دخترم شد. از مرگ دخترم ناراحت نبودم چون شرايط زندگي ما آنقدر بد بود كه دوست نداشتم دخترم هم مثل خودم بدبخت شود. وقتي او جان خود را از دست داد قصدم اين بود كه ديگر باردار نشوم اما تنها چند ماه بعد از مرگ دخترم سومين بچه‌ام را باردار شدم. »

شهلا درباره نحوه تولد نوزادش مي‌گويد: «همسرم ٢ ماه است كه به دليل سرقت، زنداني شده و من به تنهايي در اتاق مخروبه‌مان در بيابان زندگي مي‌كنم. مي‌دانستم كه فرصت زيادي تا زايمانم باقي نمانده اما جايي را براي رفتن نداشتم در نهايت نيز از اتاق مخروبه‌مان خارج شدم تا خودم را به پرديس برسانم اما در ميان راه نوزادم متولد شد. با قيچي كه همراهم داشتم تلاش كردم بند ناف را قيچي كنم و بعد از آن چيز ديگري متوجه نشدم تا اينكه در بيمارستان با صداي پزشكان به هوش آمدم. »

شهلا درباره تولد نوزادش مي‌گويد: « من مادر خوبي براي او نيستم اما مي‌دانم كه او هم مثل من زنده مانده و ساعت‌هاي سختي را تاب آورده است. اگر او را از من جدا كنند راضي هستم زيرا مي‌دانم كه يك نوزاد در كنار يك مادر معتاد آينده‌اي ندارد. همين كه زنده مانده خواست خدا بوده. »

اين زن اصرار دارد هر چه زودتر از بيمارستان مرخص شود. نوزاد اين زن كه در بخش ICU بستري است به سختي نفس مي‌كشد. يكي از پرستاران در رابطه با وضعيت نوزاد مي‌گويد: زماني كه نوزاد به بيمارستان منتقل شد، تقريبا منجمد شده بود. او را در آمبولانس داخل يك پتو پيچيده بودند اما به اين خاطر كه مدت زمان زيادي از تولد او مي‌گذشت، تمام عضلات نوزاد كاملا يخ بسته و منقبض شده بود. بلافاصله اقدامات درماني براي بهبود شرايط نوزاد آغاز شد و تلاش كرديم او را با گرم كردن به شرايط عادي نزديك كنيم. اكنون همراه با انجام مراحل درمان مقدمات ترك اعتياد نوزاد نيز فراهم شده است. اما وضعيت مادر به گونه‌اي نيست كه نوزاد به او تحويل داده شود.

نرجس رضا علي، مددكار موسسه خيريه مهر آفرين مي‌گويد: «بدون شك با توجه به وضعيت بسيار نامناسب مادر، نوزاد به او تحويل داده نمي‌شود و مراحل تحويل نوزاد به سازمان بهزيستي طي خواهد شد و پس از سپري شدن مراحل كامل درمان، نوزاد به سازمان بهزيستي واگذار مي‌شود. »