گفت‌و‌گوي الکس فرگوسن با ماهنامه منچستر يونايتد:

ما بال مي‌پرورانيم

وین رونی همیشه می‌خواهد بهترین بازی‌اش را انجام دهد. این پسر اشتهایی حقیقی دارد. او دارای انرژی فراوانی است که به اوور دوز شدن می‌انجامد، چون او می‌خواهد از تمام انرژی‌اش استفاده کند، پس به خط میانی سرک می‌کشد یا به کناره چپ می‌رود ولی او جوان است و این مشکلی است که گاهی گریبانگیر بازیکنان جوان می‌شود.

کد خبر: ۶۶۱۱۰

تاریخ: ۰۶ مهر ۱۳۸۸ - ۱۲:۰۲

در آخرین شماره ماهنامه اختصاصی باشگاه منچستریونایتد، سرالکس فرگوسن،‌ رئیس شیاطین سرخ گفت‌و‌گویی تفصیلی درباره تمام مسائل ریز و درشت انجام داد؛ از سر بابی رابسون گرفته تا وین رونی و از رقبای یونایتد تا شکست ماه گذشته مقابل بارنلی.

به نوشته وطن امروز؛ این گفت‌و‌گو نشان می‌دهد که یکی از بزرگ‌ترین مربیان جهان که بر نیمکت یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌‌ها نشسته با چه مسائل متنوعی سر و کار دارد.

قبل از هر چیز می‌خواهیم بدانیم که شما از ادای دین اخیر نسبت به سربابی رابسون از سوی هواداران سراسر کشور (انگلستان) چه برداشتی دارید؟

همان چیزی بود که همه انتظار داشتیم. او هرگز از یاد من نمی‌رود. شاید بزرگ‌ترین چهره فوتبال کشور باشد. نه فقط در میان هواداران باسابقه‌تر تیم‌هایی مثل نیوکاسل و ایپسویچ تاون ( که رابسون مربی‌شان بود) بلکه هر هواداری در این مملکت این را می‌دانست که او مردی ویژه بود و آن‌طور به او ادای دین می‌کرد که درخور او بود. دیدن چنین چیزی مایه خرسندی است. او یک مرد عالی‌مرتبه بود.

کدامیک از حریفان ما در همین مراحل ابتدای فصل چشم شما را گرفته‌اند؟

همه به یک اندازه. همه آنها فکر می‌کنند می‌توانند لیگ را فتح کنند. همه به یک شکل در اندیشه ربودن جام از ما هستند، بدون آنکه به مصدومیت‌ها فکر کنند و می‌خواهند پیروز شوند. این نوعی مثبت‌نگری است که همه را وادار به ادامه حرکت می‌کند.

پس از شکست مقابل بارنلی،‌چقدر از عملکرد تیم در بازی‌های بعدی رضایت داشتید؟

ما باید بعد از شکست تیم را ترمیم می‌کردیم. به دلایل متعدد آن باخت یک شوک بود. تنها چیزی که تو حقیقتا در چنین باشگاهی روی آن حساب می‌کنی ترمیم پس از شکست است که ما به سبک خودمان از عهده‌اش برآمدیم. همچنین گلزنی تمام مهاجمانمان از آن روز به بعد یک پاداش بود. این جایی است که ما واقعا در این فصل نیاز داریم بهتر و بهتر شویم. فصل گذشته پایین‌ترین میزان گل را از زمان شروع لیگ برتر (18 فصل اخیر)‌داشتیم،‌ پس از این ‌نظر یک فصل غیرعادی را پشت سر گذاشتیم.
ما باید در این‌باره کاری کنیم و وقتی مهاجمان ما 4 گل از 5 گل در یک مسابقه را می‌زنند تو متوجه می‌شوی که به خوبی جواب گرفته‌ای.

آیا معتقد نیستید که هر 3 مهاجم اصلی شما باید چیز‌هایی را ثابت کنند؟

فکر می‌کنم مهاجمانمان کمی از این بابت مضطرب هستند. آنها به خاطر آنکه «تمام‌کننده»‌ نامیده می‌شوند با گل‌هایی که به ثمر می‌رسانند مورد قضاوت قرار می‌گیرند. پس وقتی گلی نمی‌زنند دیگر همان کسی که باید باشند نیستند. فقط وقتی چارچوب را پیدا می‌کنند تو در وجودشان رضایت شخصی و لذت از بازی را مشاهده می‌کنی و این وضع هیچ‌وقت عوض نمی‌شود.

آیا فکر نمی‌کنید وین رونی از چالش پر کردن خلأ کریستیانو رونالدو دلزده شده باشد؟

من این‌طور به موضوع نگاه نمی‌کنم. وین رونی همیشه می‌خواهد بهترین بازی‌اش را انجام دهد. این پسر اشتهایی حقیقی دارد. او دارای انرژی فراوانی است که به اوور دوز شدن می‌انجامد، چون او می‌خواهد از تمام انرژی‌اش استفاده کند، پس به خط میانی سرک می‌کشد یا به کناره چپ می‌رود ولی او جوان است و این مشکلی است که گاهی گریبانگیر بازیکنان جوان می‌شود. آنها می‌خواهند همه انرژی‌شان را در زمین خرج کنند اما اگر او مثل آنچه در ویگان انجام داد تمرکز داشته باشد و زمان بیشتری را در نقاط مرکزی (زمین حریف) دوام آورد تا کناره‌ها، آن وقت یکی پس از دیگری به گل می‌رسد. در این باره تردید نکنید.

آنتونیو والنسیا و تطبیق زندگی‌اش در یونایتد آیا چنگی به دل می‌زند؟

ما مقابل بارنلی به او استراحت دادیم، چون نمی‌دانیم آیا یک بازیکن جدید می‌تواند 2 بازی پشت سر هم به فاصله 4 روز را در تیمی مثل یونایتد تاب آورد یا نه اما مقابل ویگان و پس از آن او خیلی عالی کار کرد. او یک تهدید دائم (برای حریفان) است که این خوشحال‌کننده است، چون ما همیشه در اینجا گوش‌های قابلی داشته‌ایم. حفظ این سنت دشوار است، چون پیدا کردن بازیکنان با کیفیتی که ما دنبالشان هستیم کار سختی است. ما همیشه در تلاشیم بال‌هایی را پیدا کنیم یا بازیکنان جوانی را از داخل باشگاه رشد دهیم تا به یک بال خوب بدل شوند و والنسیا ذاتا چنین است. قابلیت او برای از پیش رو برداشتن یاران مقابل و سانتر کردن توپ مشخصه بزرگ بازی او است. او در ضمن پسری قدرتمند است و می‌تواند سریع‌ترین بازیکنی باشد که در حال حاضر در اینجا داریم.

این فصل بزرگ‌ترین رقبای ما در اروپا کدام هستند؟

ضمن اینکه سخت می‌شود از بارسلونا صرفنظر کرد.
آنها پارسال جام را برده‌اند و این بار دوباره مدعی هستند و هیچ ابهامی در این باره وجود ندارد.

آیا 2-4-4 در این فصل سیستم مورد علاقه شما خواهد بود؟

نه، بازی‌های زیادی در پیش خواهد بود که ما 3-3-4 بازی می‌کنیم و در این باره انعطاف‌پذیریم.
شما یکی از مدافعان فناوری (چشم الکترونیکی) روی خط دروازه برای جلوگیری از خطاهای انسانی هستید. من مدافع پیشرفت بازی به بهترین شکل ممکن هستم ولی این بحث بسیار بزرگی است، چون قدرت‌های فوتبال یعنی میشل پلاتینی، رئیس یوفا و سپ بلاتر، رئیس فیفا مخالفش هستند. آنها به قابلیت‌های بشری اعتقاد دارند مثلا استفاده از 4 کمک داور. نمی‌شود گفت کدامیک از این راه‌ها بیشتر هزینه می‌برد؛ فناوری روز یا استخدام آدم‌های بیشتر در فوتبال.

آیا آنها ارتباط مناسبی با هم خواهند داشت؟

این یکی از دشواری‌هاست. اگر شما می‌توانید این فناوری را ایجاد کنید پس حتما امتحانش را پس داده و باید به آن ایمان داشته باشید که کمکتان می‌کند.

باشگاه‌های زیادی از منطقه منچستر بزرگ و لانکشایر در حال حاضر در سطوح اول حضور دارند. درباره رشد فوتبال در این بخش از انگلستان چه نظری دارید؟

شمال غربی همیشه در فوتبال خوب بوده است و حالا با بازگشت بارنلی به لیگ برتر پس از 30 سال، لانکشایر هم به قدرت محدوده شمال غربی افزوده است. اگر به دهه 1960 بازگردید پرستون، بلکبرن و بوستون همه دسته اولی بودند. در دهه 1950 بلکپول تیم بزرگی بود. آنها تیمی قدرتمند داشتند که از استنلی متیو، استن مورتنسن، جیمی آرمفیلد و بازیکنان بزرگ‌ آن موقع برخوردار بود و به حضور لیورپول و اورتون در جمع مدعیان آن دوران هم باید اشاره کرد. حالا فقط پرستون و بلکپول از میان قدرت‌های سنتی شمال غربی از لیگ برتر دور مانده‌اند. پرستون این فصل بوی صعود می‌دهد ولی بلکپول هنوز کار دارد اگر چه تیم خوبی است و مربی مجربی مثل «یان هالووی» دارد. این برای این قسمت از دنیا و برای ما بسیار خوب است، چون مسافرت‌های کمتری در طول فصل انجام می‌دهیم.

درباره بازیکنانتان که فصل را به شکل قرضی در دیگر تیم‌ها آغاز کرده‌اند چه نظری دارید؟

تام کلورلی با گلزنی در 2 مسابقه نخستش شروع خوبی در واتفورد داشت. با ملکی مک‌کی دیگر یارمان در واتفورد هم صحبت کردم و او از وضعش راضی بود. همینطور با «لی کلارک» در هادرزفیلد صحبت کردم و او از وضع «دنی درینک واتر» هم کاملا خشنود بود. برای این 2 بازیکن جوان مستعد تجربه خوبی است تا بعدا بازیکنان بهتری شوند و پیش ما بازگردند. آنها آینده روشنی دارند، همه‌شان. ما جریان خوبی از بازیکنان جوان در باشگاه داریم که همه‌شان دارند خوب کار می‌کنند.

چه وقت شاهد بازی «گابریل اوبرتان» خواهیم بود؟

او مشکل آسيب‌ديدگي دارد ولی فکر می‌کنم چند هفته دیگر بازگردد. ما زمان بیشتری را در کنار او سپری می‌کنیم، چون او را می‌خواهیم و باید صددرصد آماده شود. او بسیار سریع است و هم دو طرف بازی می‌کند و هم وسط که این ویژگی خوبی به تیم می‌دهد. در 16 سالگی یکی از استعدادهای جوان خارق‌العاده در اروپاست ولی به ما گفته که در یک سال و نیم اخیر با وجود کمردرد بازی کرده که هیچ‌کس او را برای گرفتن اسکن نفرستاده است. ما انتظارات زیادی از او داریم. پسر خیلی خوبی است و به خوبی انگلیسی صحبت می‌کند و مشکلی برای تطبیق با ما ندارد.

کمی هم از مامد بیرام دیوف برای‌مان بگویید؛ چه جور بازیکنی است و در برنامه‌های شما چه جایگاهی دارد؟

او در حال حاضر به شکل قرضی در مولده (نروژ) است و تا ژانویه آنجا می‌ماند و در آن موقع ما تصمیم خواهیم گرفت که آیا می‌توانیم برای او اجازه کار در بریتانیا بگیریم یا باید تا آخر فصل قیدش را بزنیم. او پسر نیرومندی است و سرعتی جهنمی دارد. در هوا هم عالی است و در 21 سالگی در مولده عالی کار می‌کند. از نظر آب و هوایی بازی در نروژ مثل بازی در اینجاست«آدام لیاجیچ» هم بازیکن قرضی دیگر ما است که در پارتیزان بلگراد بازی می‌کند و از ژانویه به ما می‌پیوندد. او در رقابت‌های این تابستان زیر 19 ساله‌های اروپا ستاره صربستان بود.

آیا امضا کردن با این دو به منزله نگرانی شما در خط حمله نیست؟

نه، ولی نه به این معنی که ما از داشتن آنها در حال حاضر راضی نیستیم، چون ارزش آنها در بازار نقل و انتقالات برای ما روشن است.

یونایتد چگونه به جست‌وجوی این نوابغ جوان در داخل و خارج ادامه می‌دهد؟

ما روی بازیکن‌یابی بسیار جدی هستیم، چون باید جزو پیشروان فوتبال باشیم. دوست داریم بازیکنان جوان را جذب کنیم، چون می‌توانیم سطح بازی‌شان را ارتقا دهیم. سنت باشگاه هم همین است و این به زمان‌های خیلی قبل باز می‌گردد. ورود بازیکنان جوان به تیم اصلی هم چیزی غیرمعمول در منچستریونایتد نیست.

مهم‌ترین اتفاق غیرفوتبالی امسال را چه می‌دانید؟

یوساین بولت (رکوردشکن 100 متر و 200 متر مردان) یک پدیده قابل ستایش بود. منظورم این است که وقتی یک رقابت حقیقی را تماشا می‌کنی که او در آن شرکت دارد دهانت باز می‌ماند. به نظر هم نمی‌رسد که به این زودی وا بدهد و این باور نکردنی است. پس او را یکی از اتفاقات سال می‌دانم؛ یک دونده 23 ساله که هنوز جای پیشرفت دارد.