اسنادی تازه از آتش‌افروزی کویت برای حمله صدام به ایران

بنادر کویت از جمله نخستین بنادر کشورهای عربی بود که برای کشتی‌های حامل سلاح، تجهیزات و اقلام مورد نیاز عراق گشوده شد و حتی تسهیلاتی برای رانندگان کامیون‌های عراقی نیز برای این رفت‌وآمدها در نظر گرفته شد. مقامات کویتی، نه تنها در جنایات صدام علیه ملت ایران شریک هستند، بلکه در جنایات صدام علیه ملت مسلمان عراق و به ویژه شیعیان و افراد این کشور شریکند.

کد خبر: ۶۶۰۱۵

تاریخ: ۰۵ مهر ۱۳۸۸ - ۱۸:۰۶

دفاع مقدس ملت ایران، نه تنها در برابر رژیم سفاک بعثی عراق در هشت سال به طول انجامید بلکه در برابر مجموعه‌‌ای از کشورهای بزرگ و کوچک جهان در رأس آن، قدرت‌های استکباری و اعراب مرتجع منطقه قرار داشتند.

بنا به گزارش «تابناک»، ناگفته‌های جنگ تحمیلی، هم‌اکنون بیشتر پیرامون این حمایت‌ها از صدام دور می‌زد. این حمایت‌های گسترده، بارها رژیم و ارتش بعث را از هلاکت و نابودی نجات داد و عمر آن را آنقدر به درازا کشاند که همین حمایت‌های خود بلای جان هم‌پیمانان صدام معدوم شد.

در چند روز اخیر، در برخی از رسانه‌های کشور کویت که از حامیان اصلی صدام در جنگ تحمیلی علیه ایران و همچنین از قربانیان تجاوز رژیم بعثی بود، مطالبی با این عناوین انتشار یافت که ایران آغازگر جنگ بوده و صدام و رژیمش، تنها از خود دفاع کرده‌‌اند.

آنچه در زیر می‌آید، مشروح گفت‌وگویی با دکتر الجنابی، محقق و پژوهشگر عراقی در این باره است.

دکتر الجنابی با ابراز تعجب از مواضع برخی از رسانه‌‌های کویت گفت: کشور کویت که خود از قربانیان رژیم بعثی عراق است، باید بیش از هر ملت و کشور دیگری، ابعاد جنایات این رژیم سفاک را دریابد؛ اما به ظاهر هنوز کسانی در کویت پیدا می‌شوند که به جنایات صدام افتخار می‌‌کنند.

وی افزود: تفکر حمایت بی‌چون و چرا از صدام از سوی کشورهایی همچون کویت، دامنه تجاوزات صدام به کشورهای منطقه را گسترش داد و همین کشورها بودند که جنگ‌افروزی را در منطقه مهم خلیج‌فارس، دو دهه دیگر به درازا کشاندند.

وی کویت را در ردیف اول کشورهای حامی صدام، در حمله به ایران برشمرد و گفت: برابر اسناد به دست آمده، مقامات کویتی و برخی مقامات کشورهای دیگر منطقه در جریان حمله عراق به ایران بودند و از همان آغاز جنگ تحمیلی و یورش صدام به ایران، فضای هوایی و قلمرو دریایی و همچنین راه‌های مواصلاتی امیرنشین کویت و چند کشور دیگر عربی منطقه، از جمله عربستان سعودی در اختیار حکومت بعثی‌ها قرار گرفت.

بنا بر این گزارش، وی به اسناد وزارت بازرگانی، وزارت نفت و وزارت صنایع عراق اشاره کرده می‌گوید: بر پایه اسناد به جای مانده این سه وزارتخانه رژیم صدام، دو ماه پس از آغاز جنگ تحمیلی و قطع راه دریایی بنادر جنوبی عراق، کویت بلافاصله بنادر خود و همچنین راه‌های ارتباطی کویت به جنوب استان بصره را برای عراق گشود و بنا بر توافق‌های انجام گرفته، حتی به جای این کشور نفت نیز صادر کرد.

دکتر الجنابی اضافه می‌کند: بنادر کویت از جمله نخستین بنادر کشورهای عربی بود که برای کشتی‌های حامل سلاح، تجهیزات و اقلام مورد نیاز عراق گشوده شد و حتی تسهیلاتی برای رانندگان کامیون‌های عراقی نیز برای این رفت‌وآمدها در نظر گرفته شد.

به دنبال آن، پس از به دام افتادن نیروی دریایی عراق در منطقه خور عبدلله، کویت نخستین کشوری بود که خاک خود را در اختیار سربازان عراقی قرار داد.

جزیره «بوبیان» برای شنود و ردیابی تحرکات دریایی ایران، در اختیار بعثی‌های قرار داده شد و به علاوه، کویتی‌ها همچنان فضای ساحلی و هوایی خود را برای مانور هواپیماهای عراقی و دسترسی آنها به اهداف ایرانی در خلیج‌فارس فراهم کردند.

هنگامی که عراق با مشکل صادرات نفت و تأمین نیازمندی‌های سوختی خود روبه‌رو شد، کویت در رأس نخستین تأمین‌کنندگان نفت، بنزین و دیگر نیازهای سوختی عراق قرار گرفت و حتی سوخت هواپیماهای نظامی این کشور که شهرهای بی‌دفاع ایران را بمباران می کردند تأمین می‌کردند.

پس از شکست صدام در خرمشهر و عقب‌نشینی نیروهای سردار شکست ‌خورده قادسیه، صدام با در پیش گرفتن دیپلماسی ایجاد ترس در میان کشورهای عربی منطقه به ویژه امرای ترسوی کویت، بار دیگر از منابع مادی و معنوی کویت برای جنگ‌افروزی‌‌های خود بهره برد.

در این میان، بنا بر اسناد موجود، کویت حتی به جای ارتش عراق برای بعثی‌ها خرید تسلیحاتی نیز می‌کرد که بخش‌هایی از تسلیحات فرانسوی ارتش عراق توسط مقامات کویتی خریداری شد.

نیازهایی غذایی عراق، به ویژه تأمین غلات عراق را نیز کویت در سال دوم جنگ رسما به عهده گرفت.

این گزارش می‌افزاید: در این میان کشتی‌های تجاری کویت نیز کار انتقال تسلیحات روسی ارتش مصر را نیز از راه کانال سوئز، بنادر جده و کویت عهده‌دار شدند. شماری از کشتی‌های عراقی نیز با تغییر مالکیت دادن به زیر پرچم کویت درآمدند که یکی از نمونه‌های آشکار آن کشتی «ابن‌البیطار» و «المحرق» است.

سال سوم جنگ که با یورش‌های پی‌درپی رزمندگان ایرانی به مواضع بعثی‌ها همراه بود، برای کویت صورت‌حساب‌های گزافی در پی داشت. صدام به سران کویت پیغام داد که او از جان فرزندان عراق مایه گذاشته و سران کویت با پول‌های خود او را یاری دهند.

این روند به علاوه ایجاد فضای ذهنی منفی در نزد اذهان عمومی کشورهای عرب منطقه و وانمود کردن ایران به عنوان خطری بالقوه برای جهان عرب، از دیگر یاری‌های دستگاه تبلیغاتی کویت به صدام افلقی بود که در این بین باید به خوش‌خدمتی افرادی همچون جارالله، نویسنده مزدور بعثی‌ها در کویت اشاره کرد.

پس از عملیات خردکننده کربلای 5 که ماشین جنگی صدام را همچون موم در دستان رزمندگان اسلام قرار داد، صدام با حضور در فاس مراکش، از کویت و دیگر کشورهای عربی تقاضای کمک فوری کرد.
بنا بر اسناد موجود اتحادیه عرب، صدام خطاب به سران کشورهای عربی گفته بود که اگر یاری‌ام نکنید، پس از بصره، کویت و ریاض نیز سقوط خواهند کرد.

دکتر الجنابی اضافه می‌‌کند: پس از این نشست، کویت و کشورهای عربی منطقه با شل کردن کیسه‌های خود، درست در هنگامی که تانک‌های پیشرفته T72 ارتش عراق، طعمه شکارچیان تانک ایران می‌شدند، بلافاصله به ازای هر تانک نابود شده برای صدام تانک جایگزینی را تعیین می‌کردند.

اواخر سال 1365 و اوایل سال 1366، کویت 21 میلیارد کمک نقدی و غیرنقدی در اختیار ماشین جنگی صدام قرار داد. بخشی از این پول‌ها به مصرف موشک‌ها و بمب‌هایی رسید که در میان دختران دانش‌آموز ایرانی و در شهرهای مرزی ایران، خانه‌های مردم بی‌دفاع را به خاک و خون می‌کشید و صدام سرمست از این حمایت‌ها با کمک تکنولوژی ماهواره‌ای و همچنین تجهیزاتی و نقشه‌‌های پیشرفته نظامی خود را در برابر حملات خردکننده نیروهای ایرانی با تنی زخمی نگاه داشت.

پس از رخدادهای ماه‌های پایانی جنگ تحمیلی و تصرف دوباره فاو به دست نیروهای صدام در فروردین 1367 امیر کویت، برای تبریک به صدام، شیخ «فحدالاحمد» را با هدایای بسیار به نزد صدام فرستاد.
شیخ جابر از صدام به عنوان سردار قادسیه تجلیل و به وی اعلام کرد که شهر فاو را کویت بازسازی‌ خواهد کرد.

در این میان، روی نوار ساحلی فاو در کنار اروندرود، پرچم کویت در کنار پرچم عراق به حرکت درآمد؛ اما این پایان ماجرا نبود. دولت کویت که به هشدارهای برادرانه دولت جمهوری اسلامی ایران، هیچ‌گاه گوش نکرده بود، یک سال و نیم پس از پایان جنگ ایران و عراق مورد حمله بعثی‌ها قرار گرفت. حمله به کویت به اندازه‌ای برق‌آسا بود که امیر کویت سراسیمه و با لباس خواب از قصر «ثیف» فرار کرد.

میراج‌هایی که با پول‌های کویت برای صدام خریداری شده بود تا علیه ملت ایران به کار گرفته شود، بر آسمان ساحلی کویت جولان داده و صدام به خنده‌های مستانه خود همراه با دامادهای جنایکارش به ریش امیر کویت می‌خندیدند.

پس از این بلافاصه بعد از اشغال کویت، امیر کنونی کویت که در آن زمان وزیر خارجی دولت کوچکش بود، به ایران آمده و از سال‌های حمایت‌ از صدام از مقامات ایران عذرخواهی کرد. جمهوری اسلامی ایران، برادرانه با دردهای مردم کویت در برابر ظلم سفاکانه صدام ابراز همدردی کرد. در مقابل صدام نیز پس از اعلام کویت به عنوان استان نوزدهم عراق در حالی که لباس نظامی را از تن درآورده بود، در برابر جهانیان و در مقابل این پرسش که چرا به هنگام نبرد با ایرانی‌‌ها لباس نظامی بر تن داشته و هم‌اکنون به کت و شلوار رسمی‌ است، گفت: من در جنگ با ایرانیان با مردانی بزرگ می‌جنگیدم، اما در کویت در برابر خود مردی نمی‌بینم.

صدام امیر کویت را مردی فاسد و عیاش نامید که لیاقت رهبری کشور را ندارد و حتی کار به آنجا رسید که طاها یاسین رمضان در اجلاس اضطراری سران عرب در قاهره پس از اشغال کویت، ظرف شیرینی خود را به سمت وزیر خارجه وقت کویت پرتاب کرد که باعث غش کردن شیخ السباح‌الاحمد شد.

در کویت شیخ فحدالاحمد که به صدام کلت طلایی هدیه داده بود، به دست سربازان مسلح عراق در خیابان‌‌های کویت به قتل رسید و جسدش طعمه چکمه پوشان بعثی شد.

الجنابی افزود: مداخلات کویت در جنگ عراق علیه ایران، تنها به اینجا بسنده نمی‌‌شود، بلکه کشاندن پای نظامیان آمریکایی به خلیج فارس برای حمایت از حکومت در حال سقوط صدام و خفت این مطلب که کویت به زیر پرچم آمریکا برود و یکی از ایالات آمریکا شود، نیز باعث شده است.

دکتر الجنابی تصریح می‌کند حمله نظامیان بعثی در 29 فروردین 1367به مواضع نیروهای جمهوری اسلامی ایران در شبه‌ جزیره فاو با حمایت بی‌چون و چرا و گسترده کویت و به ویژه دادن ساحل بوبیان و پایگاه‌های هوایی کویت برای پرواز هواپیماهای عراقی و خلبانان مزدور شرکت کننده در این نبرد میسر شد.

امروز کسانی که ایران را متهم به جنگ‌افروزی در منطقه می‌کنند، خود هیزم افروزان جنگ تحمیلی بوده‌اند.

مقامات کویتی نه تنها در جنایات صدام علیه ملت ایران شریک هستند بلکه در جنایات صدام علیه ملت مسلمان عراق و به ویژه شیعیان و افراد این کشور شریکند؛ بنابراین، بهتر است آنان سکوت کرده با سری به زیر گرفته این ننگ ابدی خود را بیش از پیش آشکار نکنند.