روایت

فوتبال و سرنوشت تلخ ساختمان پلاسكو

تنش در تهران بالا گرفته بود و در روز مسابقه، شایعه ای وسیع در تهران پیچید که حبیب القانیان، یک سرمایه دار متمول یهودی و مالک ساختمان معروف پلاسکو در چهار راه استانبول، ١٥٠٠ بلیت ورزشگاه ٣٠٠٠٠ نفره امجدیه را برای توزیع بین کسانی که از قبل تعیین شده بود خریده است تا به ورزشگاه بروند و به نفع تیم اسرائیل شعار بدهند.

کد خبر: ۶۵۸۳۶۴

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۱:۱۷

بازي فینال جام ملتهای آسیا بین تیم های ملی ایران و رژیم صهیونیستی در ورزشگاه امجدیه طبق تقویم فیفا، ١٩ می ١٩٦٨ (١٣٤٧) در ورزشگاه امجديه (شيرودي فعلي) برگزار شد كه با پيروزي تراژيك ايران همراه بود.

هواداران ایرانی حاضر در ورزشگاه فریاد ضد اسرائیلی برآوردند و حسن حبیبی و جام را روی دست تا میدان هفت تیر همراهي كردند.

خوشبختانه بازی آنطور که تیم ملی ایران خواست پیش رفت و ایران با گل‏های مرحوم همایون بهزادی و پرویز قلیچ‏ خانی با نتیجه دو بر یک بر تیم اسرائیل به پیروزی رسید و قهرمان آسیا شد.

پیروزی ١٣٤٧، فوتبال را به پدیده ویژه ای در ایران تبدیل کرد. بازیکنان تیم ایران بارها به شرکت در برنامه های رادیویی دعوت شدند و عکس های آنها در خیابان ها دست به دست می شد. کودکان و نوجوانانی که با توپ پلاستیکی فوتبال بازی می کردند آن روزها بیشتر شد و همزمان شایعه دیگری منتشر شد. می گفتند سود توپ پلاستیکی خریدن های کودکان و نوجوانان به جیب کارخانه پلاستیک سازی حبیب القانیان (پلاسكو) می رود.

حبيب القانيان معروف به حاج حبيب و البته رييس انجمن كليميان تهران، پس از انقلاب اسلامي در دادگاه انقلاب به جرم جاسوسي و محاربه متهم شد. او در دفاعیات خود چنين گفت: «اینجانب حبیب القانیان، افتخار می‌کنم کلیمی ایرانی هستم... تا به حال هیچ‌گونه کمک و یا اعانه به نفع اسرائیل نداده و نخواهم داد. من موافق کشتار مردم فلسطین نیستم ... افتخار می‌کنم دارای سهمی از کارخانجات پلاسکو ملامین، پلاستیک شمال، لوله شمال و کارخانه یخچال جنرال الکتریک و پروفیل آلومینیوم می‌باشم. هیچ دارایی به‌نام من در اسراییل وجود ندارد».

او در نهايت به جرم محاربه و جاسوسي محكوم و در ارديبهشت ٥٨ اعدام شد. اموال او از جمله همين ساختمان #پلاسكو مصادره و به بنياد مستضعفان واگذار شد.

ساختمان پلاسكو در ٣٠ ديماه ٩٥، يازده سپتامبر گونه از نقشه تهران محو شد. ساختماني كه بعيد است خاطرات و ماجراهايش به اين زودي ها از صحنه ذهن ها ناپديد شود.

رضا شجیع