به بهانه مخالفت‌های پلاتینی با غول‌های اروپایی؛

مثل هیچکس

این بدان‌معناست که اگر قرار باشد تیمی بازیکنانی نظیر پیتر چک، کریس رونالدو، لیونل مسی، وین رونی، داوید ویا، استیون جرارد، مایکون، فرانک ریبری و سسک فابرگاس را بخرد حتما می‌تواند لیگ قهرمانان را فتح کند! اما فکر می‌کنید بعد از آن می‌تواند از پس دستمزدهای بالای آنها برآید؟! حالا مشکل از نظر او اینجاست که آیا این تیم‌ها می‌توانند از پس هزینه‌ها برآیند یا نه!

کد خبر: ۶۵۴۲۳

تاریخ: ۰۱ مهر ۱۳۸۸ - ۱۳:۱۰

درست یک ماه دیگر میشل پلاتینی هزارمین روز ریاستش در یوفا را می‌تواند جشن بگیرد و اگر کمی به دور و برش نگاه کند می‌فهمد که راه طولانی‌ای را پیموده است.

به نوشته وطن امروز و به نقل از تایمز؛ میشل پلاتینی از آن دسته اشخاصی نیست که پشت میز پا روی پا انداخته و مدام در حال خوردن نوشیدنی باشد، او دقیقا مانند رجل سیاسی رفتار می‌کند و به همین دلیل است که خیلی‌ها چشم ندارند او را در این مقام ببینند یعنی اطرافش پر شده از دشمنان ریز و درشت که نمی‌توانند برنامه‌های او را تحمل کنند؛ به‌طور‌ مثال او نقشه‌هایی برای لیگ برتر و ولخرجی‌های رئال‌مادرید کشیده که «آنتی لیگ برتر» و «آنتی رئال» می‌نامد.

میشل مخالف سرسخت سیاست‌هایی است که در جزیره دنبال می‌شود و همین‌طور بارها ریخت و پاش‌های سران رئال‌مادرید و برهم زدن بالانس بازار نقل‌و‌انتقالات را از سوی آنها محکوم کرده است. حالا هم خیلی راحت درباره بدهی‌های باشگاه‌هایی نظیر من‌یو، لیورپول و آرسنال اظهارنظر می‌کند و گرفتن وام‌های کلان از سوی مدیران این تیم‌ها را به چالش کشیده است.

او می‌خواهد با این اقدام قدم دیگری به بلندپروازی‌ها و موفقیت‌هایش نزدیک شود و این موضوع دقیقا همان چیزی است که خیلی‌ها به آن حسادت می‌ورزند. سیاست او مانند باد سهمگینی بر پیکره فوتبال اروپا در حال وزیدن است اما موضوع اصلی اینجاست که نباید همه را به یک چوب براند، چون تفاوت عمده‌ای میان وام‌های کلان من‌یو و لیورپول با قرض‌های آرسنال وجود دارد.

این بدان معناست که در یک مسیر تفاوت‌های فراوانی وجود دارد. پلاتینی اعتقاد دارد توجه به باشگاه‌های بزرگ‌تر سبب می‌شود تا کوچک‌ترها زیر دست و پا بمانند و امروز فوتبال اروپا نباید دنبال چنین طریقی باشد. این را می‌توان گرفتن حق ضعیف‌ترها از غول‌ها دانست.

به هر صورت پلاتینی باید هر چه سریع‌تر به فکر حل مشکلات به وجود آمده باشد؛ مثلا «G14» که یک‌تنه می‌خواهد روبه‌روی آنها بایستد. میشل خواستار منحل کردن این گروه است و از طرف دیگر آنها از مخالفان سرسخت او به حساب می‌آیند. یکی دیگر از برنامه‌هایی که او به مرحله اجرا رساند، تغییر نام «جام یوفا» به «لیگ اروپا» بود؛ شاید این موضوع به مذاق خیلی‌ها خوش نیامد ولی شواهد نشان می‌دهد این دوره از فرمت قبلی‌اش به مراتب بهتر خواهد بود.

حتی نحوه فروش حق‌ پخش تلویزیونی این رقابت‌ها و واگذاری آن به شبکه‌های برون‌مرزی کاملا تفاوت کرده است. اما اصلی‌ترین برنامه‌ای که او دنبال می‌کند و کاملا روی آن ایستادگی کرده، «برقراری توازن مالی» در اروپاست؛ نقشه‌ای که به نظر می‌رسد اجرا شدنش در مقايسه با دیگر طرح‌ها کمی سخت‌تر باشد. او خودش در این‌باره می‌گوید: «با اینکه هنوز کمبودهایی در این طرح وجود دارد ولی به نظرم در آینده قابل اجرا خواهد بود».

شاید به همین دلیل است که باشگاه‌ها برای تامین هزینه‌های گزاف دست به دامن بانک‌ها می‌شوند و وام‌های کلانی را می‌گیرند که آنها را تا خرخره در قرض فرومی‌برد و عده‌ای دیگر که ثروتمندند و احتیاجی به این وام‌ها ندارند روز به روز بر پول‌هایشان اضافه می‌شود.

این یعنی کوچک‌ترها برای اینکه بتوانند به پای غول‌ها برسند به هر طریقی که شده می‌خواهند بازیکنان مورد نظر را جذب کنند ولی نمی‌توانند از پس مسائل مالی آن براحتی برآیند. البته میشل پلاتینی تا اینجای کار اشتباهات زیادی را مرتکب شده و شاید در آینده نیز ادامه داشته باشد.