با «روزهای سبز» و «تهرون»؛

بازگشت ایران به جشنواره ونیز با فیلم‌هایی از جنس انتخابات

فیلم‌های ایرانی که در دهه هشتاد و نود میلادی در جشنواره‌های بین‌المللی نمایش داده می‌شد، عموما با نوعی نمادگرایی و با تمرکز بر معصومیت و بی‌گناهی کودکان درآمیخته بود، اما سه فیلم امسال بر مسائل اجتماعی ایران و به ویژه به مسائل پس از انتخابات در ایران می‌پردازد...سه فیلم ایرانی «روزهای سبز» از حنا مخملباف،‌ «زنان بدون مردان»، ساخته شیرین نشاط و «تهرون»، ساخته نادر همایون در این جشنواره شرکت خواهند کرد.

کد خبر: ۶۳۱۹۳

تاریخ: ۱۷ شهريور ۱۳۸۸ - ۱۰:۱۸

پس از مدت‌ها سه فیلم ایرانی در جشنواره فیلم ونیز در سال جاری نمایش داده خواهد شد.

به گزارش «تابناک»، سه فیلم ایرانی «روز‌های سبز» از حنا مخملباف، «زنان بدون مردان»، ساخته شیرین نشاط و «تهرون» ساخته نادر همایون، امسال در جشنواره فیلم ونیز روی پرده خواهند رفت.

بنا بر این گزارش، در حالی که فیلم‌های ایرانی که در دهه هشتاد و نود میلادی در جشنواره‌های بین‌المللی نمایش داده می‌شد، عموما با نوعی نمادگرایی و با تمرکز بر معصومیت و بی‌گناهی کودکان درآمیخته بود، اما این سه فیلم امسال بر مسائل اجتماعی ایران و به ویژه به مسائل پس از انتخابات در ایران می‌پردازد.

«روز‌های سبز»، ساخته حنا مخملباف، جوانترین کارگردان خانواده مخلباف‌هاست. روز‌های سبز، ماجرای زنی ایرانی است که در رخدادهای پس از انتخابات، خود را در وسط معرکه می‌بیند. هم‌اکنون تنها رقیب‌هانا مخلباف، زمان است، چرا که وی فرصت کمی برای رساندن فیلمش به ونیز ندارد. ساخت این فیلم در ماه ژوئن ـ خرداد ماه ـ آغاز شده است. ‌حنا مخملباف درباره فیلمش می‌گوید، من جامعه‌شناس نیستم، اما فیلمم درباره جامعه شناسی است؛ دوربین من مانند آیینه‌ای است که رویدادهای جامعه ایران را بازتاب می‌دهد.

نادر همایون نیز در فیلم «تهرون» به بررسی وضعیت جوانان ایرانی در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد پرداخته است. فیلم «زنان بدون مردان»، ساخته نشاط نیز قصه چهار زن است که نظاره‌گر کودتای 28 مرداد و رخدادهای پس از آن تا ایجاد انقلاب اسلامی هستند.

همچنانکه در گزارش هم آمده است، فیلم‌های ایرانی که در دو دهه گذشته در جشنواره‌های بین‌المللی به نمایش درآمده اند، عمدتا با تمرکز بر دنیای کودکان در درون یک وضعیت اسفبار اجتماعی در ایران ساخته شده‌اند که در نگاه عموم اصطلاحا به این گونه فیلم‌ها، فیلم جشنواره‌پسند گفته می‌شود.
به نظر می‌رسد، فیلم سازان ایرانی که دغدغه بازتاب مسائل اجتماعی ایران را در ابعاد بین‌المللی به عهده دارند، نباید راه فیلم‌های دو دهه گذشته را بروند و برای برنده شدن در یک جشنواره، ارزش‌های یک جامعه با همه مردمانش را قربانی کنند. بازتاب مسائل اجتماعی مفید است، به شرطی که خود اجتماع با همه خوب و بد‌هایش با دیدی بی طرفانه دیده شود، تا مخاطب ایرانی نیز بتواند فیلم و فیلمساز را باور کند.