"عجیب ترین سرگذشت یک منجی ایرانی"

کد خبر: ۶۲۰۴۴

تاریخ: ۰۹ شهريور ۱۳۸۸ - ۱۸:۴۹

یکی از کاربران "تابناک" در پیامی آورده است:

چه کسی باور می کند یک نفر، روز روشن سوار ماشینی شود و بعد، کسی نداند کجا رفته است؟

چه کسی باور می کند کسی، «امام» مردمی باشد و مهمان کشوری، ولی دزدیده شود و میزبان، حتی جواب درستی هم ندهد که مهمانش کجاست؟

چه کسی باور می کند کسی، رهبر شیعیان باشد و یک تنه همه اسلام را مقابل دشمن به صف کند، اما سی سال در زندان باشد و کسی در جهان اسلام کاری برای آزادی اش نکند؟

چه کسی باور می کند کسی، «ایرانی» باشد و دزدیده شود، اما دولت ایران کاری نکند تا عدد سال های زندانش به 31 برسد؟

بله، ممکن است. می شود کسی همه اینها باشد و دزدیده شود. همه اینها را که کنار هم بگذارید، می شود سرگذشت مردی به نام «امام سید موسی صدر»، کسی که لبنانی ها او را منجی لبنان می گویند، مسیحیان، مسیح لبنانش می نامند و دکتر چمران معبود و محبوب خودش می خواند.

کسی که در همین سرزمین بدنیا آمده، مزار پدرش در حرم حضرت معصومه است، پدر بزرگش رهبر قیام گوهرشاد بوده، فرزندانش مثل ما فارسی حرف می زند و خودش همه جا می گفت از ایران آمده است.

مسیح لبنان، وجدان لبنان، امید محرومان، امام مقاومت، یوسف ایران، رمز طایفه شیعه و اسم های دیگر. همه اینها اسم های اوست.

چنین مردی که این همه عظمت را یکجا در خود دارد، 31 سال است دزدیده شده؛ در روز روشن. در لیبی!

اگر این اتفاق در زمان ما نبود، حتما باور نمی کردیم چنین مردی دزدیده شود و دیگران فقط سکوت کنند! اما خودمان شاهد این سکوت هستیم. این ما هستیم که سکوت کرده ایم. این ما هستیم که اسارت و غربت را برای سید موسی صدر رقم زده ایم و فراموش کرده ایم شبیه آنانی هستیم که حقانیت علی (ع) را دیدند و سکوت کردند، تنهایی حسن(ع) را دیدند و در خانه ماندند. «هل من ناصر» حسین (ع) را شنیدند و زندگی را بهانه کردند. همانانی که کشتن «امیرکبیر»ها و« سیدجمال» ها و «میرزا کوچک» ها را تنها نگاه کردند.

امروز ما، همه آنان را به عافیت طلبی و خیانت و بی وجدانی محکوم می کنیم. غافل از آنکه ما هم در آزمونی مشابه هستیم؛ آزمونی که این بار، سوالش موسی صدر است و آزمایش شدگانش ما هستیم، و تاریخ، به قضاوت تصمیم ما نشسته است که با فرزند ایران چه می کنیم؟