درود بر ونگر، سلام بر فرگوسن

برخی اوقات دعوا آنچنان بالا می گرفت که مقامات اتحادیه فوتبال انگلیس مجبور به مداخله و حتی اعمال تنبیهات انضباطی می شدند. اما دو فصل پیش ریش سفیدان لیگ برتر تصمیم گرفتند به جای تخریب رقیب، دست دوستی به یکدیگر دهند. آشتی کنان با صرف یک بطری شراب 300 پوندی در دفتر ونگر برگزار شد!

کد خبر: ۶۱۹۰۲

تاریخ: ۰۹ شهريور ۱۳۸۸ - ۰۸:۵۲

گل؛ بازی جذاب و دیدنی آرسنال و منچستریونایتد، نخستین مسابقه مهم لیگ برتر این فصل بود که بین دو تیم از BIG4 برگزار شد. اتفاقات این بازی پیام و درس های بزرگی برای هواداران، فوتبالدوستان و حتی کارشناسان داشت.

دشمن قدیمی، دوست صمیمی

از 30 سپتامبر 1995 که آرسن ونگر از جزایر ژاپن به جزیره بریتیش آمد، اولین خوش آمدگویی را از زبان آلکس فرگوسن شنید! با لحن تمسخرآمیزی که کاملا تکبر بریتانیایی از آن مشهود بود گفت:" این مرد فرانسوی چه چیز جدیدی می داند که از فوتبال ژاپن به لیگ برتر یاد دهد؟"، اما چیزی نگذشت که گام به گام آرسنالی که به بازی های نازیبا و خراب کردن بازی حریف مشهور بود، تبدیل به تیمی بانشاط، تهاجمی و رقیب مستقیم یونایتد شد.

پس از این اتفاق و درگیری گاه و بی گاه بازیکنان دو تیم در بازی های مستقیم، جنگ رسانه ای ونگر- فرگوسن نیز از جذابیت های مطبوعاتی لیگ برتر شد.

هر دو به این نتیجه رسیدند که فلسفه فوتبالشان با هم تضاد عمیقی دارد ولی می توان احترام متقابل به همدیگر گذاشت. بنابرین قبل بازی توپچی ها و شیاطین دیگر خبری از مصاحبه های کینه ورزانه و جنگ طلبانه نیست. اکنون ونگر و فرگوسن مدام از یکدیگر تعریف می کنند و گاه مبالغه نیز از آن استنباط می شود.

درود بر ونگر

مرد فرانسوی گاه آنچنان بی تاب می نماید که حتی رفتار و حرکاتش نشانگر آن چیزی است که در او می گذرد. فراموش نکردیم صحنه هایی که آرسنال گل می خورد یا در خطر شکست است و آرسن ونگر پاهایش می لرزد، چهره کاملا مغمومی بخود می گیرد یا با دستان صورتش را پنهان می نماید.

اما این واکنش های طبیعی که خود نشان دهنده ظاهر و باطن یکسان این مرد بزرگ است، نه تنها چیزی از شخصیت وی کم نمی کند بلکه وی را کاراکتری جذابتر برای موافق و مخالف نشان می دهد. در فصل جاری فوتبال اروپا، از دید بعضی کارشناسان و علاقمندان فوتبال، تیم آرسنال بدلیل فروش بازیکنان کلیدی و عدم جذب بازیکن بزرگ و نیز میانگین سنی بسیار پایین تیمش با خطر از دست دادن جایگاه خود در گروه BIG4 روبروست.

اما شروع طوفانی آرسنال همه را غافلگیر و هواداران توپچی ها را خرسند کرد. تیم ونگر بسیار شبیه یونایتد 94 است که فرگوسن و جوجه هایش (لقبی که آن سالها رسانه ها به تیم منچستر داده بودند) جزیره را به تعجب و حتی تعظیم وادار کرد. آیا چنین چیزی هم برای ونگر و جوجه هایش اتفاق خواهد افتاد؟ یا مشکلات مالی بازهم آرزوهای هواداران را عقب خواهد انداخت؟

اکنون باز هم جادوی ونگر و بچه هایش رقابت ها را داغ کرده است و آخرین بازی آنها با منچستر علی رغم باخت نزدیک به رقیب، احترام برانگیز و دارای پیام مهمی برای دیگر تیم هاست: "آرسن ونگر بزرگ و بچه هایش قهرمانی می خواهند".

سلام بر فرگوسن

کهنه کار اسکاتلندی مرد روزهای سخت است. کاراکتر آدامس جویدنش از او شخصیتی حرفه ای نشان می دهد که از شغلش لذت می برد و ولع بردن عناوین مختلف پس از 23 سال کار در منچستر هنوز پابرجاست. ارزان خریدن و گران فروختن بازیکن استراتژی اصلی سرآلکس است و اعتقاد و میدان دادن به جوانان قسمتی از فلسفه فرگوسن است که شخصیتی شبیه به آرسن ونگر به دست می دهد، البته احتمالا فقط در همین قسمت با یکدیگر شباهت دارند!

در این فصل یک شباهت دیگر بین فرگی و ونگر دیده می شود و آن شگفت زده کردن فوتبالدوستان خواهد بود. طرفداران عصبانی از عدم خرید بازیکنان بزرگ توسط یونایتد و کارشناسان ناامید از خروج رونالدو و تبس و نیز شروعی مایوس کننده در مقابل برنلی تازه وارد، خیلی از فوتبالدوستان را مجاب کرد که بازنده بازی من یو و آرسنال، یونایتد خواهد بود.

اما باز هم فرگوسن و شرکا همه را غافلگیر کردند. آنان که سالهاست هوادار یونایتدند می دانند که مزد اعتماد به عقاید و انتخابات سرآلکس مساویست با قهرمانی!

ولی هر کسی هم می تواند گاه اشتباه کند حتی فرگوسن باتجربه. نکته مهمی که می تواند او را به موفقیت جدید رهنمون کند اطمینان همیشگی به نیروی جوان تیم و استفاده از باتجربه هایی مثل اسکولز و گیگز است.

دیدن دوباره صحنه ای از بازی اخیر یونایتد و آرسنال را به فوتبالدوستان توصیه می کنم، آنجاییکه بازیکن آرسنال می خواهد توپ را شوت کند و وین رونی با سر و حرکتی شیرجه وار به سوی آن حرکت می کند. عملی که ما ایرانی ها به آن غیرت می گوییم و بقول کریس رونالدو "رونی جانش را برای یونایتد می دهد".

این همان رمز موفقیت سرآلکس فرگوسن است که وقتی برای جذب بازیکن اقدام می کند که بداند وی تعصب به یونایتد دارد و هنگامی بازیکن می فروشد که بفهمد دیگر دلش با تیم نیست. نکته مهمی که در فوتبال امروز دنیا کمرنگ شده است.