آقای سلطانیه این گزارش خیلی هم جای خوشحالی ندارد

اما مهمترین بخش این گزارش، دخالت آژانس در شئونات حاکمیتی دولت ایران است؛ جایی که آژانس درخواست می‌کند که ایران گفت‌وگو با آژانس درباره مهندسی و نحوه طراحی موشک شهاب 3 برای اطمینان از ارتباط نداشتن آن با برنامه‌های هسته‌ای این کشور شده است. در واقع این که این نوع دخالت آژانس در کدام معاهده و توافقنامه با ایران آمده که آژانس خواهان داشتن این اختیارات است، مشخص نیست!

کد خبر: ۶۱۷۲۰

تاریخ: ۰۸ شهريور ۱۳۸۸ - ۰۹:۳۳

به‌ رغم ابراز رضایت نسبی آقای سلطانیه، نماینده کشورمان در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای درباره مثبت بودن گزارش آقای البرادعی و انتقاد جزیی از بخش‌هایی از این گزارش، باید گفت که این گزارش، نه تنها مثبت نبوده بلکه به حاکمیت ملی ایران نیز خدشه وارد کرده است و پا را فراتر از موافقتنامه‌های «ان.پی.تی» و چهار سند همکاری که ایران با آژانس به امضا رسانده است، می‌گذارد.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، بر خلاف برخی از فضاسازی‌های رسانه‌ای در درون که تلاش می‌کند نشان دهد گزارش اخیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مثبت بوده و برای ایران گامی به جلو به شمار می‌رود، محتوای آخرین گزارش ارایه شده توسط محمد البرادعی ـ در پوشش مدیرکلی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ـ تأکید دارد که ایران بیش از یک سال است پاسخی به پرسش‌های موجود درباره «ابعاد احتمالی نظامی» برنامه هسته‌ای خود نداده و در مجموع، همکاری لازم را نداشته؛ ضمن آن که تلاش کرده است موضوع را به آزمایش‌های موشکی ایران ـ بیش از پیش ـ تسری دهد.

بر پایه این گزارش، به رغم نکات مثبت در این گزارش، با نگاهی دقیق‌تر می‌توان دریافت که برآیند گزارش منتشره به زیان ایران بوده است. مهمترین دلیل برای این مدعی، توجه به بند 28 این گزارش است که در بخش (F) یا همان خلاصه آمده است؛ در این بند آمده است: ايران بر خلاف درخواست‌هاي شوراي حكام و شوراي امنيت، نه پروتكل الحاقي را اجرا كرده است و نه با آژانس درباره مسائل باقي‌مانده مورد نگراني كه نيازمند شفاف‌سازي به منظور از بين بردن احتمال ابعاد نظامي برنامه هسته‌اي ايران هستند، همكاري كرده است. متاسفانه، آژانس نتوانسته است با ايران به هرگونه مذاكرات واقعي درباره اين مسائل باقي مانده به مدت بيش از يك سال وارد شود. آژانس بر اين باور است كه به ايران اختیار دسترسي كافي به اسناد تحت اختيار خود را داده است تا ايران را قادر سازد به طور واقعي به پرسش‌‌های مطرح از سوی آژانس پاسخ دهد؛ اما مديركل از كشورهاي عضوي كه اسناد را در اختيار آژانس قرار دادند، مي‌خواهد مداليته‌هاي جديدي با آژانس ايجاد كنند تا بتواند اسناد بيشتري را به طور مقتضي به ايران بدهد، زيرا ناتواني آژانس براي انجام چنين كاري، پيشرفت بيشتر در روند راستي‌آزمايي‌ را براي آژانس مشكل مي‌كند.

این بند با آنکه ایران را به همکاری نکردن محکوم می‌کند، با طرح ناتوانی در انجام مذاکرات واقعی، به گونه ای کوتاهی در این زمینه را متوجه ایران می‌سازد.

ضمن آنکه این گزارش می‌افزاید: آژانس همواره به ایران گفته که این کشور به جای ارایه پاسخ‌های روشن و محتوایی، بیشتر به مسایل جانبی پرداخته و یا به پاسخ‌های کوتاه و یا تکذیب‌های ساده قناعت کرده است.

اما مهمترین بخش این گزارش، دخالت آژانس در شئونات حاکمیتی دولت ایران است؛ جایی که آژانس درخواست می‌کند که ایران گفت‌وگو با آژانس درباره مهندسی و نحوه طراحی موشک شهاب 3 برای اطمینان از ارتباط نداشتن آن با برنامه‌های هسته‌ای این کشور شده است؛ در واقع اینکه این نوع دخالت آژانس در کدام معاهده و توافقنامه با ایران آمده که آژانس خواهان داشتن این اختیارات است، مشخص نیست!

نکته دیگر در گزارش البرادعی، مربوط به پرسش‌هایی در زمینه سفر یک تبعه خارجی که دارای دانش تسلیحات اتمی بوده، به ایران اشاره می‌کند و می‌افزاید: این سفر توسط آژانس تأیید شده است.

آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، مایل است مقام‌های ایران توضیحات بیشتری درباره سفر کارشناس یاد شده به این کشور بدهند؛ البته این را نیز باید افزود که بنا بر چه معیاری آنها سفر این شخص را تسلیحاتی و تخصص او را تسلیحاتی ذکر کرده‌اند، چرا که از موضوعاتی است که هنوز روشن نشده است؟

در همین راستا، چهار مورد از اظهارات بی پایه آژانس درباره ایران در این گزارش به سند دست نویس مربوط به پروژه موسوم به «نمک سبز» اشاره می‌کند که ایران وجود آن را تأیید کرده، اما هنوز به آژانس امکان دسترسی به افراد نامبرده در آن را فراهم نکرده است.
این که درخواست آژانس بر پایه کدام توافقنامه با ایران بوده که در آن از ایران خواسته شده است تا درباره گزارش کذبی که مقامات آمریکایی داده‌اند، نقطه نظرات خود را بیان دارد نیز از موارد مجهول است.

در واقع، این گزارش به مانند گزارش‌های دیگر البرداعی، «آتش بیار» معرکه‌ای است که وی با فرستادن غیرقانونی پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد، این پروژه را دامن زده و آن را ایجاد کرده است و به نظر می‌رسد مقامات کشورمان به جای ابراز رضایت نسبی از این گزارش، باید نسبت به پافشاری آژانس شورای حکام بر موارد بی‌پایه، ادعایی مانند پروژه‌های موشکی ایران واکنش درخوری نشان دهد، زیرا روند گزارش منتشره، نشان می‌دهد با طرح این اشکالات پرونده هسته‌ای ایران ـ با همه هزینه‌هایش ـ برای سالیان متمادی باز خواهد بود.