رئیس کمیسیون انرژی اتاق تهران:

قراردادهای نفتی یک جاده دو طرفه است

به نظرم باید کمیسیون انرژی مجلس، مرکز پژوهش های مجلس، خود اقای دکتر لاریجانی و مسئولان وزارت نفت همه در کنار هم باشند و گروه های کارشناسی را جمع کنند و جلساتی را تشکیل دهند تا به نتیجه رسید، توجه داشته باشید که باید به یک اجماع رسید

کد خبر: ۶۱۶۶۶۵

تاریخ: ۰۱ شهريور ۱۳۹۵ - ۱۱:۱۳

در هفته های گذشته موضوع قراردادهای نفتی جدید به مهم ترین بحث روز انرژی در کشور تبدیل شده است و کارشناسان مخالف و موافق بسیاری در این باره صحبت کرده اند، در این بین در مجلس شورای اسلامی نیز بحث قراردادهای نفتی به یکی از موضوعات بسیار حساس تبدیل شده است و گروهی از نمایندگان به صورت جدی به متن قراردادها اعتراض دارند؛ حتی تا جایی این بحث ها پیش رفته است که تعدادی از نمایندگان وزیر نفت را تعهدید به استضاح کرده اند. با منصور معظمی رئیس کمیسیون انرژی اتاق تهران که پیش از این معاون وزیر نفت بود، درباره قراردادهای نفتی و دلایل اعتراض ها و راهکارهای حل این چالش ها گفت و گو کرده ایم.

شما فکر می کنید دلیل این مخالفت ها به قراردادهای نفتی جدید چیست؟

ببینید در ارتباط با قراردادهای نفتی بلاخره باید نشست و تفاهم و اجماع کرد برای اینکه بحث الگوی قرار دادهای نفتی یک کار ملی است و به خیر و صلاح کشور است؛ به نظرم وزارت نفت باید تعامل بیشتری داشته باشد و فضایی را به وجود بیاید که کسانی که حرف دارند نظراتشان را بیان کنند.

شاهد هستیم که گروه های مختلفی به الگوی قراردادها اعتراض دارند.

به اعتقاد من منتقدین قرار دادهای نفتی چند دسته هستند، یک دسته کسانی اند که حرف ها و نظرات کارشناسی دارند که باید به آن ها گوش کرد و بحث را کارشناسی پیش برد؛ گروه دیگر افرادی هستند که برخورد سیاسی و نگاه سیاسی به موضوع دارند و گروه سومی هم هستند که تحت هر شرایطی مخالفت می کنند که با آن ها کاری نمی شود کرد. به اعتقاد من روی گروه اول و دوم باید تمرکز کرد زیرا دربین آن ها افراد منصف و با سواد وجود دارد و کاری که باید صورت داد این است که نشست و حرف های آن ها را شنید و نظرات کارشناسی مطرح کرد تا به نتیجه مطلوب و منطقی رسید.

فکر می کنید برای تبادل نظر و شکل گیری این جلسات چه کسانی باید پیش قدم شوند؟

به نظرم باید کمیسیون انرژی مجلس، مرکز پژوهش های مجلس، خود اقای دکتر لاریجانی و مسئولان وزارت نفت همه در کنار هم باشند و گروه های کارشناسی را جمع کنند تا به نتیجه رسید، توجه داشته باشید که باید به یک اجماع رسید و در غیر این صورت تحقق این موضوع و اجرای این قراردادها با مشکل رو به رو خواهد شد.

باتوجه به شرایط کشور و برداشت همسایگان از میدان های مشترک، بسیاری از کارشناسان می گویند کشور درحال از دست دادن فرصت های اقتصادی است، نظر شما چیست؟

ما الان در حال از دست دادن فرصت ها هستیم، بدانیم که رقبای ما بیکار ننشسته اند، ما با سرعت صفر کیلومتر حرکت می کنیم ولی آن ها با سرعت 100 کیلومتر پیش می روند و از منابع و ذخایر به خصوص میدان های مشترک به سرعت استفاده می کنند و سهمشان را می برند و درآمد برای کشورشان کسب می کنند ولی ما به جای استفاده از منابع درحال جدال با همدیگر هستیم.

مهم ترین نقدهای مخالفان به قراردادهای نفتی در چه موضوعاتی است؟

بحث انتقال تکنولوژی است، اینکه مخزن 20 سال یا 25 سال در اختیار شرکت های خارجی قرار می گیرد و بحث هایی از این دست مهم ترین نقدهاست ولی پاسخ من به این منتقدان این است که اولا این گونه نیست و دوما این بحث ها راهکار دارند و می توان تفاهم کرد که تغییراتی در این قراردادها به وجود بیاید. ولی نکته مهم این است که باید یادمان باشد در بحث قرارداد ما تنها نیستیم و شریکی وجود دارد و باید متن قراردادها به صورتی باشد که شریک تمایل پیدا کند برای سرمایه گذاری و این که با ما مشارکت داشته باشد و بپذیرد شرایط ما را، قراردادها یک جاده یک طرفه نیست بلکه دو طرفه است و باید برای سرمایه گذاران جاذبه داشته باشد. یادمان باشد که جذب سرمایه گذار یک رقابت است و باید الگوی قراردادهای ما با حفظ منافع ملی البته از جاذبه های قراردادهای کشورهای رقیب ما بیشتر باشد. نکته مهمی که وجود دارد این است که ما باید مدیرانمان را باور کنیم، باید حرکت سریع رقبای کشور را در نظر داشته باشیم و بدانیم که فرصت هایمان زیاد نیست و دشمن زیاد داریم.