جنجال آفريني، افراط‌گرايي و حساب سود و هزینه سیاسی

مديريت سياسي رهبران معترضان نيز داراي ضعف‌هاي زيادي بود. همين نامه آقاي كروبي به جاي آن كه به قوه قضاييه نوشته شود، به آقاي هاشمي رفسنجاني نوشته شده است. شايد به همين دليل است كه تاكنون آقاي موسوي و كروبي يك نفر را نتوانستند آزاد كنند، ولي افراد ديگري هم از فعالان سياسي بوده‌اند كه ده‌ها نفر را آزاد كرده‌اند و گزارش‌هاي آنها منجر به تعطيلي بازداشتگاه‌ كهريزك شد.

کد خبر: ۶۰۷۲۶

تاریخ: ۳۱ مرداد ۱۳۸۸ - ۲۰:۲۷

نامه آقای كروبی را عده‌ای «زدن به سیم آخر» تلقی كردند. این نامه هرچند ظاهرا نشان از حمایت مردم دارد، ولی نوعی ناامیدی را در میان معترضان و به ویژه در رهبران آن نمایان می‌سازد. اگر مدیریت و رهبری معترضان، یعنی آقایان موسوی و كروبی، می‌توانستند حقوق معترضان را به دست آورند، شاید چنین نامه‌ای نوشته نمی‌شد، اما به راستی اشكال اساسی موف نشدن این آقایان به چه چیزی بر می‌گردد؟

به گزارش «تابناک» نخست این که چهره‌های شاخص و مطرح اعتراضات اخیر، بیشتر از خصلت روشنفكری برخوردارند تا خصلت سیاستمداری و رهبری سیاسی؛ بنابراین، بیش از آنکه بتوانند آنها را رهبری كنند، با ایشان همدردی می‌كنند. به عبارت دیگر، یعنی بیشتر نقش سخنگویی دارند تا نقش رهبری معترضان و دقیقا به همین دلیل بود كه از آن همه اعتراض چیزی به دست نیامد.

دوم: نوع مدیریت سیاسی رهبران معترضان نیز دارای ضعف‌های زیادی بود؛ برای نمونه، همین نامه آقای كروبی به جای آن كه به قوه قضاییه نوشته شود، به آقای ‌هاشمی رفسنجانی نوشته شد و شاید به همین دلیل است كه تاكنون آقایان موسوی و كروبی به رغم تلاش‌هایشان، نتوانستند یك نفر را آزاد كنند، در حالی که افراد دیگری هم از فعالان سیاسی بودند كه ده‌ها نفر را آزاد كرده و گزارش‌های آنها، منجر به تعطیلی بازداشتگاه‌ كهریزك شد.

سوم: دستگاه‌های حكومتی ما هنوز آمادگی پذیرش اعتراض معترضان را ندارند و آموزش لازم را برای مدیریت آنها ندیده‌اند و درست به همین دلیل است که به سرعت یك جریان اعتراضی قابل کنترل و در درون نظام را به سوی یك جریان براندازی مرتبط با خارج هل می‌دهند و ...

به هر روی، با وجود آن‌كه نامه آقای كروبی، نیاز به تحقیق و بررسی برای درستی و نادرستی آن دارد، ولی از ناامیدی سران معترضان حكایت می‌كند و نکته مهم همین جاست که به راستی چرا باید شخصیت‌های سیاسی از یک سو و مسئولان امر از سوی دیگر، بدون توجه به اینکه آیا روش و منش آنان حداقل بازدهی مثبتی را دارد، بدون در نظر گرفتن هزینه عملکرد خود، منافع ملی، آرامش جامعه، آبروی نظام و امنیت مردم را بازیچه سوءمدیریت و بد سلیقگی در کنترل شرایط سیاسی ـ اجتماعی کنند.