سزاران جالوروسی جانشین سزاران باستان؛

به یاد امپراتوری رم

به نظر می‌رسد فرانچسکو توتی بهترین گزینه باشد؛ سزار رم که با شکل و شمایل رومیان باستان می‌تواند گروه عظیمی از رمیان را غرق شادی و غرور کند. با این حال این رم کنونی چهره‌ای که نشان از شکوه روم واقعی را داشته باشد ندارد، تیمی که نماینده یک شهر باستانی و قدیمی باشد نیست و ناامید کننده به نظر می‌رسد.

کد خبر: ۶۰۴۴۳

تاریخ: ۲۹ مرداد ۱۳۸۸ - ۱۳:۲۰

«رومیان بر این باورند که امپراتوری روم هیچگاه سقوط نکرد بلکه به چیز دیگری تبدیل شد، روم به مثابه اندیشه حتی برتری بیشتری یافت و جاویدان شد».این اندیشه رمی است؛ اندیشه و نظریه‌ای که با گذشت قرن‌ها همچنان به قوت خود باقی است و هر لحظه بیشتر و بیشتر می‌شود.

به نوشته وطن امروز؛ رومیان، حاضر به عقب‌نشینی و شکست نیستند، باید پیروز شد و سرخوش از این پیروزی روزها به پایکوبی مشغول بود. روحیه برتری‌جویی و شکست ناپذیری رومیان به نسل‌های بعدی نیز منتقل شد و این روزها در وجود مهره‌های رمی نیز این خصیصه دیده می‌شود.«ما برتریم»؛ بازیکنان با این شعار در ترکیب رم حاضر می‌شوند و برای پیراهن جالوروسی می‌جنگند.

بله می‌جنگند زیرا میدان سبز فوتبال برای آنان یادآور قرونی است که یکه‌تاز میدان بودند بنابر این باید راه گذشتگان و قهرمانان رومی را ادامه داد تا مانند آنان جاویدان شد. تیفوسی‌های رمی نیز به مانند گذشته‌ها با این تفاوت که در میدان رقابت 22 بازیکن جایگزین برده‌ها و حیوانات وحشی شده‌اند به دنبال یک توپ برای گلزنی هستند و با شور و ذوق متفاوتی که به حاضران در ورزشگاه هدیه می‌دهند حضور می‌یابند تا آنان نیز راه گذشتگان را دنبال کنند، اما در ترکیب رم باید رهبری که علاقه‌مندان را به رمی بودن خود مغرور سازد وجود داشته باشد.

لوچانو اسپالتی در اندک زمان باقیمانده به آغاز فصل همچنان خوشحال و راضی نیست: «به تعادل رسیدیم اما کافی نیست». آیا چند روز تا شروع فصل جدید رقابت‌های سری A زمان چنین اظهار نظری است؟ جالوروسی که از روزهای پایانی فصل گذشته دچار عدم تعادل و ناهماهنگی عجیبی شد و تا مرز فروش پیش رفت در این روزها باید چنین سرنوشتی داشته باشد؟ چه بر سر روم بزرگ و باستانی آمده که نماینده بزرگ شهرش چنین کوچک شده و توان مقابله با رقبای مطرح و برجسته‌اش را ندارد؟

از مدیران جالوروسی 5 سوال داریم هر چند اسپالتی تاکید کرده با بازیکنان صحبت شده و همه بخوبی شرایط را می‌دانند، با این حال هم‌قسم شده‌ایم و با آرامش برای رسیدن به هدف خود تلاش خواهیم کرد.

1– سکون و عدم تحرک: رم در بازار نقل و انتقالات مانند یک مرده، بی‌تحرک بود. آیا اسپالتی منتظر معجزه یا امتیازی است که چنین بی‌تحرک نشسته و انتظار آغاز فصل را می‌کشد؟ یک سنگربان، یک مدافع و یک مهره خارجی تازه‌وارد برای قهرمانی کافی است؟ رمیان در رویا بسر می‌برند؟ چطور این تیم و هوادارانش راضی خواهند شد؟

بازیکنانی که می‌توانستند راهی رم شوند اما مدیران چنان ضعیف ظاهر شدند که نه‌تنها بازیکنی به رم نپیوست بلکه بازیکن ارزنده‌ای همچون آلبرتو آکوئیلانی از این تیم رخت بست و راهی فوتبال جزیره شد تا نه تنها رم بلکه فوتبال ایتالیا یک ستاره دیگر را براحتی از دست دهد.

2 – مسؤولان باشگاه رم اعتقاد داشتند آکوئیلانی فروشی نیست درست مانند توتی و دروسی اما چطور این ستاره بزرگ و آینده‌دار را از دست دادند؟

یک پیشنهاد از سوی لیورپول و تسلیم مدیران رم، همین حرکت کافی است تا یک اشتباه بسیار بزرگ برای باشگاه بزرگ رم ثبت شود. باور کردنی نیست به این راحتی یک بازیکن خوش‌تکنیک و آتیه‌دار را از دست می‌دهید. مدیران کنونی جالوروسی به آینده نیم نگاهی کرده‌اند؟

با یک تصمیم اشتباه هر چند کوچک می‌توان آینده را تیره و تار کرد. مطمئنا ماندن آلبرتو بیش از مبلغی که برای او در نظر گرفته شده بود ارزش داشت و رمی‌ها با یک تصمیم اشتباه حرکتی را انجام دادند که نه‌تنها برای خود باشگاه بلکه در بازی ملی ایتالیا نیز تاثیرگذار خواهد بود؛ اثری منفی و بی‌بازگشت.

3 – رم را با اینتر، یووه و میلان مقایسه نمی‌کنیم زیرا در شرایط فعلی قابل قیاس نیست، بنابر این رم را با فیورنتینا می‌سنجیم. یاس‌های بنفش باتدبیر و آینده‌نگری بسیار دست به تغییراتی مثمرثمر زدند تا فصل موفقی را پشت سر گذارند، اما در مقابل، رم را داریم، آیا رم در حد و اندازه‌های نماینده یک شهر باستانی ظاهر شده است؟

متاسفیم برای روم باستان که در حال حاضر با این شرایط نمی‌تواند جاودانگی خود را ادامه دهد. همه چیز تغییر کرده، نکات قوت جای خود را به نکات ضعف و اشتباهاتی عجیب داده، با این وجود نمی‌توان به رم امیدوار بود؛ به رم و نتایج و حتی آینده‌اش، مگر آنکه معجزه‌ای رخ دهد و رم نماینده شهری تاریخی به مانند نظریه رومیان هرگز سقوط نکند.

سزار رم مسؤولیتی سنگین به دوش گرفته و پیش روی دیگران برای بزرگی رم می‌جنگد. سزار توتی این بار باید بیش از گذشته شمایل یک سزار جنگی را به خود بگیرد تا قرمز و زردهای سرزمین چکمه‌ای را نجات دهد. مدیران و در راس آنان روزلا سنسی؛ دختری که با فوت پدر مسؤولیتی را عهده‌دار شد که تجربه و مهارت آن را به هیچ‌وجه نداشت، می‌توانند رم را به روزهای باشکوهی برسانند اما باید دست از لجبازی بردارند و در برابر تصمیمات اشتباه و پیشنهاداتی که آینده آنان را تباه می‌کند، بایستند.

4 – شاید اسپالتی به دنبال تغییر سیستم است و در نظر دارد با تغییرات گسترده، تیمش را به عنوان یک مدعی معرفی کند.

سیستم 4-2-4 می‌تواند بهترین روش برای رم و اسپالتی باشد. با مهره‌های کنونی چاره‌ای نیست، باید با سیستمی به میدان رفت که نتیجه‌گیری آسان‌تر شود. توان و قدرت به اندازه لازم در کالبد و وجود تیم دیده نمی‌شود بنابراین باید با تدابیر مربی به جنگ حریف رفت.

فراموش نکنیم که با توانایی‌ها و ارزشی که فرانچسکو دارد می‌توان با سیستم 1-3-2-4 نیز به میدان رفت. کاپیتان جالوروسی با آرامش و تجربه بسیار زیاد می‌تواند رم را از بحرانی که برای آن پیش‌بینی شده رها سازد و به یکباره رمی را که نشان از گذشتگان بزرگش دارد نمایان سازد.

5 – اما یک مشکل وجود دارد؛ مشکلی که وجودش به یقین رسیده و ما از وجود این مشکل مطمئن هستیم. در شرایط کنونی، آسمان باشگاه ابری و مه‌گرفته است. باران نمی‌بارد اما با یک اشاره می‌توانیم شاهد بارش شدید باران باشیم. چهره‌های رمی، بانشاط، خنده‌رو و باانگیزه نیستند، حتی آسمان سزار رمیان؛ توتی نیز مه گرفته و تیره است.

هیچ ظرافتی در رم دیده نمی‌شود؛ همه چیز زمخت، سخت و سفت، بدون کوچک‌ترین ملایمتی. شاید این نکته تنها مساله‌ای است که به رومیان باستان شباهت دارد؛ خشن و سخت بودن، اما این سختی نیز روزی شکست. حالا چرا رم بدون توجه به این نکته ارزشمند دست به اشتباه می‌زند و بدون ظرافت و خشک به مصاف رقبا می‌رود؟

برای پیروزی باید مقاوم بود اما نه بدون ظرافت، باید هنر داشت و با لطافت پیش رفت. رم کنونی هنر و خلاقیتی ندارد و با سختی‌ و زمختی‌ای که تنها به دلیل ضعف این تیم است، نمی‌توان برابر رقبا که با انگیزه و بانشاط به مصاف آنان می‌روند مقاومت کرد.