19 سرباز پر پر شده و سه نکته درباره سه نهاد

کد خبر: ۶۰۰۲۷۳

تاریخ: ۰۴ تير ۱۳۹۵ - ۱۰:۰۷

پیش از هر نکته‌ای باید به بازماندگان این واقعه تلخ، از صمیم قلب تسلیت گفت. خانواده‌های این سربازان بدانند که همه مردم ایران در عزا و غم آنها شریکند.

حادثه واژگونی اتوبوس سربازان ارتش که کشته شدن 20 تن و جراحت تعداد دیگری از آنان را به دنبال داشت، تلخکامی و تأثری عمیق در جامعه را به دنبال آورد؛ چه آن‌که جامعه ایرانی همواره نگاه دلسوزانه‌ای نسبت به سربازان دارد و وقتی می‌شنود که بر اثر برخی ندانم‌کاری‌ها، به لحظه‌ای این سربازان جوان پرپر شده‌اند، قطعاً داغدار می‌شود.19 سرباز پر پر شده و سه نکته درباره سه نهاد

اما نباید همه‌چیز را با یک همدردی پایان‌یافته تلقی کرد. آنها که در این سانحه از میان ما رفته‌اند هرگز بازنخواهند گشت ولی می‌شود با ریشه‌یابی این حادثه، مانع از تکرار وقایع مشابه در آینده شد یا به حداقل رساند.

اول آن‌که باید از ارتش انتقاد کرد که چرا سربازان را در ساعات شب راهی کرده است؟ مگر مأموریت مهمی بوده که باید شبانه حرکت می‌کردند؟ تصادف و سانحه، البته شب و روز نمی‌شناسد ولی تجربه ثابت کرده است که شب‌های جاده، آبستن حوادث بیشتری است و نیز، امدادرسانی در شب به مراتب سخت‌تر و کُندتر از روز است.

«عصر ایران» افزوده است:ممنوعیت ترددهای شبانه برای موارد مشابه، می‌تواند احتمال بروز چنین حوادثی را کاهش دهد. چنین دستورالعملی باید درباره مواردی مانند اردوهای دانش‌آموزی و دانشجویی، سفرهای ورزشی، راهیان نور و ... نیز اعمال شود. شاید اگر این سربازان، صبح‌هنگام راهی جاده می‌شدند، الان نزد خانواده‌ها یا در مراکز خدمتشان بودند و ذائقه جامعه، چنین تلخ نمی‌شد.

نکته دوم به ایمنی جاده‌ها برمی‌گردد. طبق آنچه پلیس اعلام کرده است، اتوبوس این سربازان به دره‌ای 20 متری سقوط کرده و جاده در آن قسمت، فاقد گارد ریل بوده است. باید از وزارت راه و به‌ویژه اداره راه محل حادثه، پرسید که طبق کدام استاندارد به این نتیجه رسیده‌اند که جاده‌ای در کنار دره 20 متری بسازند ولی برای آن، گارد ریل تعبیه نکنند.

آیا اگر گارد ریل‌های مستحکمی در کنار جاده وجود داشت، الان این تعداد مادر بی‌پسر شده بودند؟

این حادثه باید هشداری جدی و حیاتی و گریزناپذیر برای وزارت راه باشد که بر اساس آن، بازبینی فوری تمام جاده‌ها و رفع نواقص ایمنی‌شان در دستور کار قرار گیرد؛ چه آن‌که گاه یک تابلوی هشداردهنده، یک سرعت‌گیر استاندارد، یک چراغ خورشیدی، یا یک گارد ریل چند متری می‌تواند از بروز فجایعی بزرگ جلوگیری کند.

اما سومین نکته به خود پلیس برمی‌گردد. احتمالاً این جمله را از برخی رانندگان شنیده‌اید که می‌گویند: «ترجیح می‌دهم شب‌ها در جاده حرکت کنم چون پلیس نیست و می‌توانم با هر سرعتی که دلم بخواهد برانم.»

کسی منکر زحمات پلیس راه نیست ولی به نظر می‌رسد باید به پلیس راه کمک شود تا بتواند نیرو و امکانات لازم را برای پررنگ‌سازی حضور شبانه در جاده‌ها داشته باشد. ضمن این‌که از پلیس راه انتظار می‌رود، نظارت جدی‌تری بر عملکرد رانندگان وسایل نقلیه عمومی داشته باشد، از جمله آن‌که از فعالیت رانندگان معتاد یا از حرکت اتوبوس‌هایی که با دستکاری در باک، بمب متحرک شده‌اند یا از ادامه مسیر اتوبوس‌هایی که لاستیک‌هایشان بیش از حد ساییده شده است، ممانعت کند.

منتظریم تا ببینیم نهادهایی که در این مطلب بدان‌ها اشاره شد آیا حرکتی در این خصوص از خود نشان خواهند داد یا این‌که ترجیح خواهند داد کشته‌شدن غم‌انگیز سربازان مظلوم وطن را در پرونده قطور تلفات رانندگی در ایران بایگانی و به روزمرگی‌های دائمی بسنده کنند؟!